Δυο μέρες μετά από εκείνο το βράδυ στο Coppice ακολούθησε η μετανάστευση του Fred και της Eunice από τα παρακμασμένα προάστια του Birmingham που γέμιζαν ανέργους, όπου ξαπλώνονταν η κοινωνική μιζέρια, η γκρίνια, τα ναρκωτικά, το φτηνό έγκλημα. Που να ξέρω τι συναισθήματα νιώθει ένας πάτερ-φαμίλιας που αφήνει πίσω μισό αιώνα ζωής, γάμου, οικογένειας, σκληρής δουλειάς, φίλους και γείτονες μια εποχής, μιας ζωής, πίσω του. Στα πρόσωπα των Fred και της Eunice σε κείνο το πάρτι, επιφανειακά τουλάχιστον, δεν διέκρινα λύπη ή στενοχώρια, κάτι που πάντα θεωρούσα αναπόφευκτα συναισθηματικά τραύματα αποχωρισμών και αποχαιρετισμών, ανεξάρτητα των προοπτικών που ανοίγονταν μπροστά. Ούτε δάκρυα είδα από κανέναν. Μόνο φωνές και χωρατά από παλιούς φίλους, μόνον πλάνα και προσδοκίες από το παλιό ζευγάρι, την λαχτάρα μιας ζωής μακριά από εργοστάσια που έκλειναν, από σπιτικά που κλονίζονταν και οικογένειες που διαλύονταν, από ψυχές που έχαναν το σκοπό τους. Διάλεξαν καλή εποχή για να αποχωριστούν τον τόπο όπου μεγάλωσαν οι ίδιοι, δούλεψαν, μεγάλωσαν τα επτά παιδιά τους, είδαν τα πρώτα εγγόνια τους· τόπο που όμως δεν αγάπησαν, τους απώθησε. Το εργοστάσιο της Rover που έδινε ψωμί στη γειτονιά τους και τις οικογένειες των παιδιών του Fred και της Eunice έκλεινε· μοιραίο αποτέλεσμα της αποβιομηχάνισης και των σκουριασμένων σκελετών που άφηνε πίσω. Δεν έμεναν πολλά εκεί γύρω να τους κρατήσουν. Πολλοί θα προτιμούσαμε, αν είχαμε την επιλογή, να περάσουμε τα τελευταία μας χρόνια μας, πριν αντικρίσουμε τον θάνατο, κοντά στη θάλασσα, οποιαδήποτε θάλασσα, μακριά από τη βιομηχανική ερήμωση γύρω μας.
O Derek, ο πλέον, από όσο
κατάλαβα, προκομένος από τα παιδιά του Fred έχασε τη δουλειά του μάνατζερ στο εργοστάσιο
του Longbridge και έγινε ταχυδρόμος. Η Penny
τελικά θα τον εγκατέλειπε, αφού κατ’ επανάληψιν τον απάτησε,
κρυφά και φανερά, μετά από χρόνια σεξουαλικής ψυχρότητας και απόκρουση. Ο Mickey, που ούτε καν η J μπόρεσε ποτέ να μου πει
με σαφήνεια τι δουλειά έκανε και τι τον απασχολούσε στην ζωή του, πέρα από τα
να καλλιεργεί ένα μίσος προς Πακιστανούς και ξένους και μετανάστες, έσπρωξε το
μοναχογιό τον S. στον ίδιο δρόμο, τον ανέθρεψε σε par excellence ρατσιστή, που μετά από μερικά χρόνια στον στρατό κατέληξε στην φυλακή
για διάφορες ασχήμιες με ανήλικες και ντρόπιασε το όνομα της οικογένειας. Έμεινε
όμως πιστός στην Glad, ο Mickey, και η Glad έμεινε αφοσιωμένη σε αυτόν. O
Steven, από όσο
ξέρω, συνέχισε με αμείωτο πάθος τη μαστούρα των ναρκωτικών, πιθανόν με κρατικά
επιδόματα. Η Natasha λογικά τον εγκατέλειψε.
Τον Fred και την Eunice ακολούθησαν από τις γειτονιές του Rednal, του Rubery και του Longbridge στο Weston-super-Mare, η μια μετά την άλλη,
οι τρεις κόρες του. H Sharon, η πλέον πράα, συνετή,
και τολμώ να πω μυαλωμένη, και καλοπαντρεμένη της οικογένειας, αφού χώρισε τον
μορφωμένο και σχετικά εύπορο άντρα και πατέρα των τεσσάρων παιδιών της, τα έφτιαξε
με τον Tony, ένα
σωματώδη άνθρωπο, με τεράστια χέρια και μπράτσα, σώμα ντουλάπας, στρογγυλό πρόσωπο
με χοντροκομμένα χαρακτηριστικά, στρογγυλά και αυτά, διαπεραστικά μπλε μάτια,
που μάλιστα είχε εκτίσει κάτι μήνες φυλάκισης για ανθρωποκτονία εξ αμελείας,
αμυνόμενος όμως και για να προστατεύσει τον πατέρα του. Ο Tony ήταν «τέρας» δίπλα στην
λεπτή και εύθραυστη μορφή της Sharon. Αλλά ήταν ένας γίγαντας με χρυσή καρδιά, ο άξεστος που ίσως αγάπησε
την Sharon δεκαπλάσια
από τον προηγούμενο της σύζυγο, τον μορφωμένο μεσοαστό Σκωτσέζο, αλλά, όπως
συμβαίνει με πολλούς σπουδαγμένους και αφοσιωμένους στην καριέρα τους, απόμακρο
και ψυχρό Alan. Ο καλός άνθρωπος Tony, έχοντας επουλώσει τις πληγές του παρελθόντος του, έστησε ένα
αξιοπρεπές σπιτικό με την Sharon
και τα τέσσερα παιδιά της, στο Weston-super-mare δουλεύοντας ολονυχτίς φούρναρης. Την Sharon ακολούθησε η Jackie, μόνη και μετέωρη με τα δυο παιδιά της. Ο γάμος
της με έναν «μαλάκα», όπως τον ανεβοκατέβαζαν στις μεταξύ τους συζητήσεις με
την J, έναν εκ
πρώτης όψεως συμπαθητικό μελαχρινό με δύναμη έλξης σε χαριτωμένες ξανθιές όπως
η Jackie, φυσιολογικά
κατέρρευσε.
Τελευταία από τις κόρες του Fred, έναν χρόνο σχεδόν
μετά τη γέννηση του A, τους ακολούθησε η J· με τα δυο κορίτσια της, και τον A, που άρχισε να στέκεται στα πόδια του. Ξεκινούσε έτσι
ένα καινούργιο μεγάλο κεφάλαιο για την J, τα παιδιά, και κατ’ επέκταση για μένα. Δεν το
συζητήσαμε καν. Δεν ζήτησε τη συμβουλή μου, ούτε ήξερα που θα έμενε, ούτε πως
θα τα έβγαζε πέρα. Απλώς, μια μέρα μάζεψε τα έπιπλα της από το σπίτι στο Rubery και έφυγε: τυπική J. Πολλές φορές στράφηκα
στον εαυτό μου και αναρωτήθηκα αν, το ότι έκτιζα αυτόνομα, μακριά από εκείνη
και τα παιδιά την καριέρα μου, το ότι μια φαινομενική απροθυμία και αδιαφορία
να δεσμευτώ στη στήριξη των παιδιών και της ίδιας, σε μια συμβίωση, ήταν οι
κύριες αιτίες πίσω από εκείνη τη μετανάστευση, πίσω από την αναζήτηση
καταφύγιου κοντά στους γονείς και τις δύο αδερφές της, νιώθοντας ζωσμένη από
ανασφάλεια για το μέλλον· αν ήμουν εγώ ο αποφασιστικός παράγοντας που σε τελική
ανάλυση την ώθησε να ξεκινήσει μια ζωή σε εκείνο το όχι και τόσο λαμπερό μέρος
της Αγγλίας. Τις περισσότερες φορές έδινα απάντηση καταφατική. Και ήταν μια
κατάφαση που με γέμιζε ενοχές, φούντωνε στην J έναν ασίγαστο θυμό, έφερνε μνησικακία και
ξεσπάσματα, οδηγούσε σε συγκρούσεις και δραματικές καταστάσεις, που άφησαν
τραύματα στις ψυχές, με δυνητικές καταλήξεις σε προσωπικές καταστροφές και
τραγωδίες.
Το μελαγχολικό και γερασμένο Weston των γκρίζων
πέτρινων σπιτιών, με τη λασπωμένη θάλασσα, τους μόνιμα γκρίζους ουρανούς, το Weston με τους δυνατούς αγέρηδες
από το κανάλι του Bristol και τον ωκεανό πιο πέρα, της ακατάπαυστης ψιχάλας, που συχνά γινόταν
αδυσώπητο ανεμοβρόχι, ανάμεσα σε μέρες μετρημένες γαλάζιου ουρανού και
φαντασμαγορικών ηλιοβασιλεμάτων πίσω από Ουαλικής ακτής τα καλοκαίρια· το Weston των γέρικων, θλιμμένων χαρακτήρων στα πρωινά cafe, λούμπεν παραθεριστών
στα fish
& chips και
τα arcade του
στα απελπιστικά αργόσυρτα βρετανικά καλοκαίρια, το Weston θα γινόταν για
πέντε και παραπάνω χρόνια η πόλη των Σαββατοκύριακων μου· όπου ο Α από νήπιο θα
γινόταν παιδί, θα ξεκινούσε το σχολείο του.
No comments:
Post a Comment
Note: Only a member of this blog may post a comment.