Sunday, August 30, 2026

54 - Γύρισμα Σελίδας

Δυο μέρες μετά από εκείνο το βράδυ στο Coppice ακολούθησε η μετανάστευση του Fred και της Eunice από τα παρακμασμένα προάστια του Birmingham που γέμιζαν ανέργους, όπου ξαπλώνονταν η κοινωνική μιζέρια, η γκρίνια, τα ναρκωτικά, το φτηνό έγκλημα. Που να ξέρω τι συναισθήματα νιώθει ένας πάτερ-φαμίλιας που αφήνει πίσω μισό αιώνα ζωής, γάμου, οικογένειας, σκληρής δουλειάς, φίλους και γείτονες μια εποχής, μιας ζωής, πίσω του. Στα πρόσωπα των Fred και της Eunice σε κείνο το πάρτι, επιφανειακά τουλάχιστον, δεν διέκρινα λύπη ή στενοχώρια, κάτι που πάντα θεωρούσα αναπόφευκτα συναισθηματικά τραύματα αποχωρισμών και αποχαιρετισμών, ανεξάρτητα των προοπτικών που ανοίγονταν μπροστά. Ούτε δάκρυα είδα από κανέναν. Μόνο φωνές και χωρατά από παλιούς φίλους, μόνον πλάνα και προσδοκίες από το παλιό ζευγάρι, την λαχτάρα μιας ζωής μακριά από εργοστάσια που έκλειναν, από σπιτικά που κλονίζονταν και οικογένειες που διαλύονταν, από ψυχές που έχαναν το σκοπό τους. Διάλεξαν καλή εποχή για να αποχωριστούν τον τόπο όπου μεγάλωσαν οι ίδιοι, δούλεψαν, μεγάλωσαν τα επτά παιδιά τους, είδαν τα πρώτα εγγόνια τους· τόπο που όμως δεν αγάπησαν, τους απώθησε. Το εργοστάσιο της Rover που έδινε ψωμί στη γειτονιά τους και τις οικογένειες των παιδιών του Fred και της Eunice έκλεινε· μοιραίο αποτέλεσμα της αποβιομηχάνισης και των σκουριασμένων σκελετών που άφηνε πίσω. Δεν έμεναν πολλά εκεί γύρω να τους κρατήσουν. Πολλοί θα προτιμούσαμε, αν είχαμε την επιλογή, να περάσουμε τα τελευταία μας χρόνια μας, πριν αντικρίσουμε τον θάνατο, κοντά στη θάλασσα, οποιαδήποτε θάλασσα, μακριά από τη βιομηχανική ερήμωση γύρω μας.

O Derek, ο πλέον, από όσο κατάλαβα, προκομένος από τα παιδιά του Fred έχασε τη δουλειά του μάνατζερ στο εργοστάσιο του Longbridge και έγινε ταχυδρόμος. Η Penny τελικά θα τον εγκατέλειπε, αφού κατ’ επανάληψιν τον απάτησε, κρυφά και φανερά, μετά από χρόνια σεξουαλικής ψυχρότητας και απόκρουση. Ο Mickey, που ούτε καν η J μπόρεσε ποτέ να μου πει με σαφήνεια τι δουλειά έκανε και τι τον απασχολούσε στην ζωή του, πέρα από τα να καλλιεργεί ένα μίσος προς Πακιστανούς και ξένους και μετανάστες, έσπρωξε το μοναχογιό τον S. στον ίδιο δρόμο, τον ανέθρεψε σε par excellence ρατσιστή, που μετά από μερικά χρόνια στον στρατό κατέληξε στην φυλακή για διάφορες ασχήμιες με ανήλικες και ντρόπιασε το όνομα της οικογένειας. Έμεινε όμως πιστός στην Glad, ο Mickey, και η Glad έμεινε αφοσιωμένη σε αυτόν. O Steven, από όσο ξέρω, συνέχισε με αμείωτο πάθος τη μαστούρα των ναρκωτικών, πιθανόν με κρατικά επιδόματα. Η Natasha λογικά τον εγκατέλειψε.

Τον Fred και την Eunice ακολούθησαν από τις γειτονιές του Rednal, του Rubery και του Longbridge στο Weston-super-Mare, η μια μετά την άλλη, οι τρεις κόρες του. H Sharon, η πλέον πράα, συνετή, και τολμώ να πω μυαλωμένη, και καλοπαντρεμένη της οικογένειας, αφού χώρισε τον μορφωμένο και σχετικά εύπορο άντρα και πατέρα των τεσσάρων παιδιών της, τα έφτιαξε με τον Tony, ένα σωματώδη άνθρωπο, με τεράστια χέρια και μπράτσα, σώμα ντουλάπας, στρογγυλό πρόσωπο με χοντροκομμένα χαρακτηριστικά, στρογγυλά και αυτά, διαπεραστικά μπλε μάτια, που μάλιστα είχε εκτίσει κάτι μήνες φυλάκισης για ανθρωποκτονία εξ αμελείας, αμυνόμενος όμως και για να προστατεύσει τον πατέρα του. Ο Tony ήταν «τέρας» δίπλα στην λεπτή και εύθραυστη μορφή της Sharon. Αλλά ήταν ένας γίγαντας με χρυσή καρδιά, ο άξεστος που ίσως αγάπησε την Sharon δεκαπλάσια από τον προηγούμενο της σύζυγο, τον μορφωμένο μεσοαστό Σκωτσέζο, αλλά, όπως συμβαίνει με πολλούς σπουδαγμένους και αφοσιωμένους στην καριέρα τους, απόμακρο και ψυχρό Alan. Ο καλός άνθρωπος Tony, έχοντας επουλώσει τις πληγές του παρελθόντος του, έστησε ένα αξιοπρεπές σπιτικό με την Sharon και τα τέσσερα παιδιά της, στο Weston-super-mare δουλεύοντας ολονυχτίς φούρναρης. Την Sharon ακολούθησε η Jackie, μόνη και μετέωρη με τα δυο παιδιά της. Ο γάμος της με έναν «μαλάκα», όπως τον ανεβοκατέβαζαν στις μεταξύ τους συζητήσεις με την J, έναν εκ πρώτης όψεως συμπαθητικό μελαχρινό με δύναμη έλξης σε χαριτωμένες ξανθιές όπως η Jackie, φυσιολογικά κατέρρευσε.

Τελευταία από τις κόρες του Fred, έναν χρόνο σχεδόν μετά τη γέννηση του A, τους ακολούθησε η J· με τα δυο κορίτσια της, και τον A, που άρχισε να στέκεται στα πόδια του. Ξεκινούσε έτσι ένα καινούργιο μεγάλο κεφάλαιο για την J, τα παιδιά, και κατ’ επέκταση για μένα. Δεν το συζητήσαμε καν. Δεν ζήτησε τη συμβουλή μου, ούτε ήξερα που θα έμενε, ούτε πως θα τα έβγαζε πέρα. Απλώς, μια μέρα μάζεψε τα έπιπλα της από το σπίτι στο Rubery και έφυγε: τυπική J. Πολλές φορές στράφηκα στον εαυτό μου και αναρωτήθηκα αν, το ότι έκτιζα αυτόνομα, μακριά από εκείνη και τα παιδιά την καριέρα μου, το ότι μια φαινομενική απροθυμία και αδιαφορία να δεσμευτώ στη στήριξη των παιδιών και της ίδιας, σε μια συμβίωση, ήταν οι κύριες αιτίες πίσω από εκείνη τη μετανάστευση, πίσω από την αναζήτηση καταφύγιου κοντά στους γονείς και τις δύο αδερφές της, νιώθοντας ζωσμένη από ανασφάλεια για το μέλλον· αν ήμουν εγώ ο αποφασιστικός παράγοντας που σε τελική ανάλυση την ώθησε να ξεκινήσει μια ζωή σε εκείνο το όχι και τόσο λαμπερό μέρος της Αγγλίας. Τις περισσότερες φορές έδινα απάντηση καταφατική. Και ήταν μια κατάφαση που με γέμιζε ενοχές, φούντωνε στην J έναν ασίγαστο θυμό, έφερνε μνησικακία και ξεσπάσματα, οδηγούσε σε συγκρούσεις και δραματικές καταστάσεις, που άφησαν τραύματα στις ψυχές, με δυνητικές καταλήξεις σε προσωπικές καταστροφές και τραγωδίες.

Το μελαγχολικό και γερασμένο Weston των γκρίζων πέτρινων σπιτιών, με τη λασπωμένη θάλασσα, τους μόνιμα γκρίζους ουρανούς, το Weston με τους δυνατούς αγέρηδες από το κανάλι του Bristol και τον ωκεανό πιο πέρα, της ακατάπαυστης ψιχάλας, που συχνά γινόταν αδυσώπητο ανεμοβρόχι, ανάμεσα σε μέρες μετρημένες γαλάζιου ουρανού και φαντασμαγορικών ηλιοβασιλεμάτων πίσω από Ουαλικής ακτής τα καλοκαίρια· το Weston των γέρικων, θλιμμένων χαρακτήρων στα πρωινά cafe, λούμπεν παραθεριστών στα fish & chips και τα arcade του στα απελπιστικά αργόσυρτα βρετανικά καλοκαίρια, το Weston θα γινόταν για πέντε και παραπάνω χρόνια η πόλη των Σαββατοκύριακων μου· όπου ο Α από νήπιο θα γινόταν παιδί, θα ξεκινούσε το σχολείο του.

Την ίδια χρονιά της μετανάστευσης, το Bridge, εκεί που μια χειμωνιάτικη νύχτα συναντηθήκαμε για το πρώτο ραντεβού μας, που μεθύσαμε με μπύρες και κονιάκ, όπου της άγγιξα το γυμνό αδύνατο πόδι, με τον μακρυμάλλη ροκά να χορεύει solo μπροστά μας τη μοναχική χορευτική του ρουτίνα σε ήχους κλασικού εγγλέζικου ροκ, το Bridge από όπου περπατήσαμε την παγωμένη γλιστερή ανηφοριά, για το σπίτι της στο Rednal και τη βραδιά του πρώτου αξέχαστου έρωτα, το Bridge έγινε παρανάλωμα πυρός μέχρι τα θεμέλιά του -από άγνωστη αιτία. Σαν να το είχε γραμμένο στη μοίρα του. Οι κακές γλώσσες έλεγαν ότι την φωτιά την έβαλε ο ιδιοκτήτης για να εισπράξει ασφάλιστρα και να ξεπληρώσει χρέη. Έτσι ή αλλιώς, πολύ χαρά δεν έμενε σε κείνη τη γειτονιά.

Saturday, August 29, 2026

53 - H Γνωριμία με τους D's

Πήρε καιρό στη σχέση μας για να γνωριστώ με τον σκληρό οικογενειακό πυρήνα της οικογένειας της J: τον τρομακτικό (χωρίς, όμως, ουσιαστική αιτία) πατριάρχη Fred και τους τρεις αδερφούς της, τον Mickey, τον Steven και τον Derek, που κάθε αναφορά στα ονόματά τους από την J, τις συνήθειες και τη ζωή που ζούσαν, από τη J δημιουργούσαν κάποιες, επίσης ανεξήγητες, μυστήριες φοβίες, και μια τάση αποστροφής σε κάθε ενδεχόμενο να τους συναντήσω. Ασήμαντη παρηγοριά, για κάθε παρείσακτο έξω από σόι των D, ήταν ότι ο τέταρτος και μεγαλύτερος αδερφός, ο πρωτότοκος γιος και δεύτερος τη τάξει στην οικογένεια μετά τον Fred, είχε από καιρό μεταναστεύσει και στεριώσει στην Αυστραλία. Με τη μάνα, την μικροκαμωμένη, χλωμή, και ρυτιδιασμένη στο πρόσωπο Eunice, και μια χαρακτηριστική βαριά Brummie προφορά, στις λίγες κουβέντες που ανταλλάξαμε, διαπίστωσα μιαν έντονη, στην βάση της μητρική και ως ένα βαθμό κατανοητή, προστατευτικότητα για την J, το στερνοπαίδι της οικογένειας. Η καταγωγή μου, εξαιτίας βέβαια και της έμφυτης ξενοφοβίας που διέκρινε τη γενιά της σε εκείνα τα μέρη της καρδιάς της Αγγλίας, πρόσθετε και ένα ακόμα στρώμα προστασίας γύρω από την κόρη της,  και περισσότερη απόσταση μεταξύ μας. Παρόλα αυτά στις λίγες φορές που βρεθήκαμε στης J, δεν δίσταζε να συζητάει με την κόρη της μπροστά μου για blow-jobs και άλλα σεξουαλικά θέματα ή να βρίζει, όπως κάνουν κοινοί άνθρωποι της συνοικίας στις καθημερινότητές του. Εν ολίγοις, ήταν μια παράξενη στα μάτια μου, ίσως τυπική για την κοινωνική τάξη και καταγωγή της, αλλά γενικά άκακη γυναίκα του αγγλικού λαουτζίκου, η Eunice. H Jackie, η προτελευταία των παιδιών του Fred, 2-3 χρόνια μεγαλύτερη της J, ήταν σχεδόν πάντα χαμογελαστή, πλέον φιλική και ζεστή μαζί μου. Σκεφτόμουν πολλές φορές ότι, ίσως, να γοητευόταν από τον εξωτικό μεσογειακό τύπο που εκπροσωπούσα. Το πονηρό, στραβό της χαμόγελο το απέδιδα, μάλλον λανθασμένα, στο ότι μας παράκουσε, όταν πρωτογνωριστήκαμε, μια θορυβώδη ερωτική πράξη με την J στην κρεβατοκάμαρα πάνω από το καθιστικό όπου κοιμήθηκε, ένα πρωινό μετά από μια διανυκτέρευση στο σπίτι της J.

Η πρώτη ανεπιθύμητη «ευκαιρία» να γνωρίσω το σόι των D, πέρα των Eunice και Jackie, δόθηκε στο τέλος του 1996, λίγους μήνες αφού είχα μετακομίσει από το Rochester στο Reading, μετά από τέσσερα περίπου χρόνια σχέσης με τη J. Είχε μεσολαβήσει μια έκτρωση και η γέννηση του A. Είχε λοιπόν κυλήσει αρκετό νερό στο αυλάκι εκείνου του σμιξίματος του μετανάστη από την Ελλάδα και της καθαρόαιμης Αγγλίδας με καταβολές από την εργατική τάξη των West Midlands.

O Fred, ο ελαιοχρωματιστής και handy-man, που ανάθρεψε φτωχικά, αλλά με αξιοπρέπεια, μια εφταμελή οικογένεια, που δεν ανεχόταν να πεταχτεί στα σκουπίδια ούτε μισή μπουκιά από το φαγητό που έφερνε στο σπίτι, έβγαινε στη σύνταξη. Πούλησε ή, μάλλον, αντάλλαξε το μεγάλο, οικογενειακό council house στο Rednal που κατάφερε και εξαγόρασε επί της Thatcher, για ένα σεμνό μικρό διαμέρισμα σε ένα συγκρότημα, κυρίως για ηλικιωμένους και συνταξιούχους, στο Weston-super-Mare, μια από τις σχετικά άσημες και άσχημες, περιφρονημένες και γερασμένες από τον καιρό και τους ανθρώπους που την κατοικούσαν, παράκτιες πόλεις της δυτικής Αγγλίας, ένα από τα παρηκμασμένα επίνεια του Bristol. Περιττό να σημειωθεί ότι ο Fred πολιτικά στεκόταν πάντα στον πλευρό των Tories και από τις πρώτες του ενέργειες στη νέο του πατρίδα ήταν να γραφεί μέλος του ντόπιου Conservative Club.

Ένα σαββατόβραδο σε τοπικό pub του Rednal, οργανώθηκε το εθιμοτυπικό αποχαιρετιστήριο πάρτι, από γείτονες και φίλους και συμπότες του Fred, πριν την οριστική αναχώρηση του παλιού ζευγαριού για το Weston-super-mare. Φυσικά, ολάκερη η οικογένεια των D, «συν γυναιξί και τέκνοις», πλην του «Αυστραλού» Paul, θα συνέρρεε στο Coppice για να τιμήσει και, τουλάχιστον προσωρινά (είχαν χρόνια ακόμα μπροστά τους) να αποχαιρετίσει τον Fred και την Eunice. Όλες οι συστολές και αναστολές που εκ γενετής με ταλαιπωρούσαν, ολάκερη μου η δειλία παρουσία πλήθους κόσμου και αντικοινωνικότητά μου (όπως είναι φυσικό για εσωστρεφείς ανθρώπους στα άκρα του φάσματος της εσωστρέφειας), ιδιαίτερα εμφανής ενόψει προσκλήσεων σε άγνωστο περιβάλλον και  ανάμεσα σε ξένους ανθρώπους διαφορετικής κουλτούρας, τάξης και νοοτροπίας, όλα αυτά τα ελαττώματα του χαρακτήρα ήρθαν ξαφνικά μαζεμένα στην επιφάνεια της συνείδησης, για να την βασανίσουν ενόψει του μεγάλου πάρτι.

Δεν μπορούσα να μην πάω. Kαι έπρεπε καταναγκαστικά να πιώ για να υποστώ αυτό το αναπόφευκτο βάπτισμα του πυρός, όπου θα χριζόμουν νοητά προσαρτώμενο μέλος της ευρύτερης οικογένειας των D, η οποία πέρα από συζύγους, αριθμούσε και αρκετά εγγόνια, από πρώτους και δεύτερους γάμους. Ανάμεσα τους ο Α ήταν ο μικρότερος, απών εν προκειμένω λόγω ηλικία. Σύρθηκα, λοιπόν, ζαρωμένος πίσω από την J, έχοντας «ντοπαριστεί» με ένα και δυο ποτά πριν την αναχώρησή μας από το σπίτι, σκοπεύοντας, με την είσοδο στο pub και πριν από οποιεσδήποτε συστάσεις ή γνωριμίες, να προκάνω στο bar για ένα ακόμα ‘swift pint’. Με τα δεκανίκια του αλκοόλ θα τα έβγαζα πέρα… Μόλις μπήκαμε στο σχετικά μικρό χώρο του pub για το μέγεθος της οικογένεια των D και του φιλικού κύκλου του Fred και της Eunice, οι τρεις αδερφοί, που φοβόμουν περισσότερο από άλλους να γνωρίσω με τις συζύγους τους, ήταν αραδιασμένοι άτακτα στον μακρύ βελούδινου καναπέ κατά μήκος ενός τοίχου πίσω από τραπεζάκια γεμάτα από pints μπύρας, στη χαρακτηριστική επίπλωση παραδοσιακών pub της γειτονιάς,. H J βρισκόταν στο στοιχείο της, στο οικείο και οικογενειακό στοιχείο. Με την έλλειψη τρόπων και τακτ που τη διέκρινε, εξαιτίας μιας παρακατιανής ανατροφής, με άφησε σύξυλο μπροστά στο σόι της.

Ο Fred μου φάνηκε ογκώδης, αν και είχε περίπου το ίδιο ανάστημα με μένα. Στεκόταν δίπλα μου παίρνοντας παραγγελίες για ποτά από την ομήγυρη. Ήταν η τιμητική βραδιά του Fred και της Eunice εκείνη. Τα γκρι παντελόνια του, πάνω από μια σχετικά μεγάλη προεξέχουσα κοιλιά, προφανώς από χρόνια κατανάλωση μπύρας, τα κρατούσαν δυο τιράντες πάνω από ένα άσπρο ημιεπίσημο πουκάμισο. Μου έδωσε το χέρι του με μιαν ακαριαία, σπασμωδική, αλλά δυνατή χειραψία· σα να με ήξερε από καιρό. Με ρώτησε τι πίνω, πρόσθεσε την επιθυμία μου στην παραγγελία του στο bar, μου παρέδωσε το ποτό που τόσο χρειαζόμουν, και συνέχισε τις κουβέντες με τους δικούς του ανθρώπους στο μικρό χώρο του pub μπροστά από το μπαρ. Συμπεριφερόταν σα να ήταν δικό του. Η φωνή του ακουγόταν δυνατή και ελαφρώς τσεβδή, από τη μασέλα που υπέθεσα ότι φορούσε κρίνοντας από τα μαζεμένα μέσα χείλη, λεπτά και ίσια σαν της J. Τα ελαφρώς ρουφηγμένα μάγουλα, άσπρα και αφράτα, δεν έδειχναν την παραμικρή ρυτίδα. Τα παχιά γυαλιά μυωπίας σε ένα λεπτό σκελετό και τα επιμελώς τραβηγμένα προς τα πίσω από ένα μεγάλο μέτωπο άσπρα, αραιά μαλλιά προσέδιδαν, στιγμιαία και εκ πρώτης όψεως, στον συνταξιούχο ελαιοχρωματιστή του Rednal μια φυσιογνωμία που ταίριαζε περισσότερο σε μικροαστό διανοούμενο.

Με τον Fred, τον πατέρα της γυναίκας που με τυπικούς τουλάχιστον όρους θα αποτελούσε μέχρι την στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές την πλέον μακροχρόνια σχέση της ζωή και των δυο μας, δεν ανταλλάξαμε κουβέντες εκείνο το βράδι, και για αρκετούς μήνες μετά από εκείνο το πάρτι. Αφού άφησε το ποτό μου, μαζί με άλλα, σε ένα από τα μικρά τραπεζάκια γύρω μας έφυγε προς άλλες γωνιές του pub, για να κουβεντιάσει με τους φίλους και γείτονες που θα άφηνε πίσω. Είτε έκρινε την παρουσία μου αδιάφορη, είτε δεν αισθανόταν να ξεκινήσει κάποια ψιλοκουβέντα με έναν ξένο που πρωτογνώριζε παρόλο που είχε δεσμό (και μωρό παιδί!) με την κόρη του. Με το pint μου, που άρχισα να το πίνω γρήγορα όρθιος προκειμένου να καταπνίξω τα τελευταία νεύρα, κατευθύνθηκα προς ένα από τα τραπεζάκι όπου κάθονταν μέλη της οικογένειας.

H Natasha, η καστανομάλλα σύζυγος του Steven, μου γύρισε το γλυκό και αφράτο πρόσωπο της, και μου χαμογέλασε, ενώ ξεκινούσε μια κουβέντα με την κουνιάδα της, την J. Τι δουλειά είχε αυτή η γυναίκα με έναν σχεδόν μονίμως μαστουρωμένο από κάνναβη τύπο, όπως ο Steven; Πως έγινε και μεγάλωσαν τρία πανέμορφα κοριτσάκια μαζί; Όλα αυτά βέβαια ήταν απορίας άξια. Η άλλη κουνιάδα, η Penny, η μικρόσωμη σύζυγος του ξανθού και ευπαρουσίαστου Derek, με το ψηλό και επιβλητικό ανάστημα, ήταν επίσης μια χαριτωμένη γυναίκα, «νοστιμούλα» όπως θα λέγαμε, με λεπτή καλλίγραμμη μέση και στρογγυλά οπίσθια, πίσω από ένα εφαρμοστό, φόρεμα. Ένιωσα ότι με παρακολουθούσε με ένα γλυκό βλέμμα από τη στιγμή που βρεθήκαμε κοντά της και με κοίταξε με ένα μυστήριο, ανεπαίσθητο μειδίαμα, όταν διασταυρώθηκαν τα βλέμματά της. Μήπως έκρυβε κάτι μέσα της; Δεν ανταλλάξαμε κουβέντες μαζί της εκείνο το βράδι, αλλά κέντρισε την προσοχή μου και το χαμόγελο και φυσιογνωμία της αποτυπώθηκαν στο νου μου. Σύμφωνα με την J, ήταν μια “bitch” που εκμεταλλευόταν και απατούσε τον άντρα της, και για αυτόν και άλλους λόγους κατατασσόταν στους παρείσακτους της οικογένειας, όπου αργότερα θα εντασσόμουν κι εγώ. Μετά από καιρό συναντηθήκαμε με την Penny μυστικά σε ένα pub του Birmingham, όπου μου εκμυστηρεύτηκε τους καημούς, τα παράπονά και το άχτι της με την οικογένεια-«μαφία», όπως την αποκαλούσε, των D, πριν καταλήξουμε να κάνουμε παράνομο έρωτα σε ένα B&B της περιοχής. Και όμως, ο Derek μου έδινε την εντύπωση πλέον εύσχημου, ευγενικού και καλοπροαίρετου, ενός από τα πλέον σώα μέλη της οικογένειας των D. Ψηλός, ξανθωπός, ξερακιανός, ευγενικός και πάντα με ένα φιλικό χαμόγελο, ξεχώριζε από τους δυο άλλους αδερφούς.

Προχωρήσαμε με την J προς τη γωνιά όπου καθόταν ο τρίτος αδερφός της, ο Mickey, με την σύζυγό του την Glad. Ο Mickey είχε την ίδια ψηλή και λεπτή κορμοστασιά, όπως όλα τα αρσενικά του γένους των D. Το αδύνατο του πρόσωπο, όπου φιγούραρε ένα αραιό μουσάκι γύρω από το πανομοιότυπο, ίσιο και ανέκφραστο στόμα, και σχετικά σκούρα κοντά μαλλιά με «μυτούλες» στο μέτωπο, δεν μου χαμογέλασε, αλλά με κοίταξε με ένα βλοσυρό, σχεδόν εχθρικό βλέμμα. Του άπλωσα το χέρι -πως μου ήρθε, στην ζάλη μου; - για μια τυπική χειραψία, ‘nice to meet you’ λογής . Την αρνήθηκε. Αντ’ αυτού, έσκυψε τα μάτια αγνοώντας με, έπιασε το ποτήρι της μπύρας μπροστά του και κατέβασε μια γουλιά. Άκουσα την Glad με τη βραχνή φωνή από μανιώδες κάπνισμα, να του λέει σε ήπιο τόνο: “Give your hand to Leo.” Δεν έδωσε σημασία και συνέχισε με την μπύρα του. Η υπερευαισθησία ενός καλοαναθρεμμένου εσωστρεφούς, μεγεθύνει δυσανάλογο το αίσθημα προσβολής και θυμού από, για πολλούς τετριμμένα περιστατικά, όπως η μη ανταπόκριση σε έναν χαιρετισμό ή μια χειραψία ή κάποια ερώτηση που πάει στον βρόντο· πολύ περισσότερο όταν γίνεται εσκεμμένα και εμφανώς, και με κυνικό τρόπο, ως ένδειξη αποδοκιμασίας ή αποτροπιασμού, όπως μου φάνηκε τότε. Ήξερα από τις περιγραφές της J ότι το σόι των D, ιδιαίτερα το αρσενικό του σκέλος, διακρινόταν στο ένα ή τον άλλο βαθμό για την ξενοφοβία και τον ρατσισμό του, που άλλωστε ενδημούσαν στο παρηκμασμένα εργατικά προάστια πόλεων, όπως το Birmingham που κατά καιρούς υποδέχτηκαν κύματα μεταναστών, ιδιαίτερα από την Ασία. Στον Mickey και την ψυχρότητά του επιβεβαίωσα αυτές τις προκαταλήψεις. Παράκαμψα το περιστατικό, έκατσα λίγο παραπέρα μόνος, με την J να με χωρίζει από τον Mickey και την Glad, και αποτελείωσα την μπύρα που μου πρόσφερε o Fred, πριν βιαστώ να πάω στο μπαρ για μιαν γρήγορη δεύτερη χωρίς να προσφέρω σε κανέναν: ήμουν αποξενωμένος, θυμωμένος, δυσανασχετούσα με την όλη μάζωξη και το ανθρώπινο περιβάλλον γύρω μου.  

Και καθώς βυθιζόμουν στην μέθη μου και ενώ αυτή προσωρινά απάλυνε τη δυσθυμία και την αντιπάθεια μου προς τον Mickey, και τους άρρενες του γένους των D γενικότερα, περιεργαζόμουν αδιάκριτα την Glad -τη γυναίκα του. Περίεργο και μοναδικό ταίρι, σκεφτόμουν. Ενώ του Mickey ο απαίσιος ρατσιστικός χαρακτήρας, ενδεχόμενα βίαιος, αντισταθμιζόταν από σχετικά αρρενωπά χαρακτηριστικά και ένα ξερακιανό ευθυτενές κορμί και ανάστημα που θα προσέλκυαν πολλές γυναίκες, του επιπέδου της Penny ή της Natasha, ας πούμε, η φυσιογνωμία της Glad παρομοιαζόταν με σκιάχτρο, με λείψανο. Ήταν περίπου δέκα χρόνια μεγαλύτερη του Mickey, μικροκαμωμένη, με ασθενικό και κοκκαλιάρικο σώμα, χωρίς ίχνος καμπυλών, ένα σκουρόχρωμο δέρμα, και σκούρα μάτια βυθισμένα σε μαύρες βαθιές κόγχες, σε δυσαρμονία με τα ανοιχτόχρωμα, ξανθωπά, βορειοευρωπαϊκά χαρακτηριστικά των D. Τα σκούρα μαλλιά, κοντά, απεριποίητα και λιγδιασμένα, τα βαθιά βαθουλωμένα μάγουλα, οδοντοστοιχία μαυρισμένη και μια φωνή βαριά και βραχνή, από χρόνιο μανιώδες κάπνισμα, έδιναν την εικόνα κάποιας που βρισκόταν με μισό πόδι στον τάφο. Πως ταίριαξαν αυτοί οι δύο, πως πρόλαβαν και έκαναν ένα παιδί στην προχωρημένη ηλικία και φαινομενικά κακή υγεία της Glad, αναρωτήθηκα. Ίσως, νεότερη να ήταν περισσότερο ελκυστική. Ίσως, η μιζέρια και ρατσισμός του Mickey να ήταν αντανάκλαση της ασχήμια της γυναίκας του. Ίσως, ο Mickey στα όρια του σπιτικού τους να την φοβόταν, όπως συμβαίνει συχνά σε περιπτώσεις νταήδων. Η J έλεγε ότι την αγαπούσε και ζούσαν αρμονικά. Αλλά εκείνες οι σκέψεις της στιγμής, δεν είχαν καμιά σημασία και αντίκτυπο. Στην κορύφωση της μέθης, προς το τέλος της «αποχαιρετιστήριας» βραδιάς, συνειδητοποίησα ότι δεν ανήκα σε εκείνο τον οικογενειακό και κοινωνικό κύκλο. Θα γινόμουν (ή ήμουν ήδη) παρείσακτος και η συμπεριφορά του Mickey σα να μου έδειχνε τον δρόμο έξω από εκείνο τον κύκλο. Έφυγα με την J, παραπατώντας, χωρίς να χαιρετίσω κανέναν, για καλό ή για κακό. 

Saturday, August 8, 2026

52 - Οδηγώντας υπό την Επήρεια: Δίκη και Καταδίκη

Δεν υπήρχε ούτε λησμονιά εκείνης της νύχτας, ούτε ηρεμία στο μυαλό, ούτε ανάπαυση στην ψυχή τον καιρό που ακολούθησε. Η δικάσιμος ορίστηκε δυο-τρεις μήνες μετά το επεισόδιο, νωρίς την άνοιξη, στο «ειρηνοδικείο» του Southampton. Μέχρις τότε στην ανησυχία μου ξεσκάλιζα τη σχετική νομοθεσία για τις ποινές που αποδίδονται σε τέτοιες περιπτώσεις. Δυόμιση φορές πάνω από το νόμιμο όριο! Πως θα έκρινε ο δικαστής έναν ανεύθυνο αλλοδαπό, δυνητικά φονιά από εγκληματική αμέλεια, όπως συνήθιζαν να στιγματίζουν μεθυσμένους οδηγούς; Το ποινικό μητρώο θα αμαυρωνόταν, αυτό ήταν βέβαια και ίσως εφόρου ζωής. Για πόσο καιρό θα μου αφαιρούσαν το δίπλωμα οδήγησης και τη δυνατότητα να οδηγώ; Ποιες ήταν οι πιθανότητες να αποδοθεί ποινή φυλάκισης; Μικρές μεν, αλλά όχι μηδενικές και αυτό επαφιόταν στην προαίρεση του δικαστή. Αν συνέβαινε, τόσο η καριέρα που ξεκίνησα όσο και πολλές πλευρές της ζωής μου στην Αγγλία θα καταστρέφονταν. Θα έπρεπε να γύριζα Ελλάδα, να έφτιαχνα κάποια ζωή εκεί σχεδόν εκ του μηδενός… Και ο A; H J; Τι θα απέγιναν; Εν ολίγοις, κάθε προοπτική, κάθε δυνατότητα που υπήρχε μετά από τα λίγα χρόνια μου στην Αγγλία θα μπορούσαν να διαγραφούν από την βούληση και το καπρίτσιο ενός δικαστή. Απόλυτη αντικειμενικότητα δεν υφίσταται, πολλά εξαρτώνται από τον δικαστή, την εντοπιότητα και, κυρίως, προηγούμενες περιπτώσεις. Τέτοιες σκέψεις με αναστάτωναν νου και καρδιά στις μοναχικές στιγμές που το μυαλό γυρνούσε πίσω σε κείνη τη νύχτα.

Φυσικά το έκρυψα από όλους, πλην της J και του Αδερφού, τον αυτόπτη μάρτυ που εν μέρει τον θεωρούσα ηθικό αυτουργό και ως εκ τούτου συνένοχο (ίσως, άδικα), αν και τη νύφη θα την πλήρωνα εγώ. H J προσπαθούσε να με καθησυχάσει. Η ποινή φυλάκισης ήταν απίθανη, μου έλεγε: ένας χρόνος χωρίς δίπλωμα οδήγησης και ένα βαρύ πρόστιμο. Τι να ήξερε όμως και η J; O δε Αδερφός παρέμενε εκνευριστικά αδιάφορος, αλλά και τι να έκανε, τι έλεγε! Ό,τι έγινε, έγινε.

H μέρα της δίκης έφτασε. Ένα ανοιξιάτικο ηλιόλουστο πρωινό με άδεια για «προσωπικούς λόγους» από τη δουλειά, παρουσιάστηκα στα Magistrates’ Court του Southampton. Με περίμενε ο Γιάννος από έξω - ένδειξη ψυχολογικής συμπαράστασης ενώπιον της δοκιμασίας. Κάτι ήταν και αυτό. Κινηθήκαμε με σχετική άνεση και οικειότητα ανάμεσα σε διάφορες φυσιογνωμίες της εγγλέζικης underclass στον ίδιο χώρο, που περίμεναν την δική τους ακρόαση. Οι φάτσες και οι τρόποι μαρτυρούσαν τακτικούς θαμώνες. Όταν ήρθε η σειρά μου με κάλεσε στην αίθουσα ένας κλητήρας και με οδήγησε σε μια καρέκλα στη μέση της μεγάλης αίθουσας απέναντι από την υπερυψωμένη δικαστικής έδρα, το τραπέζι του κλητήρα μπροστά της, και άλλα δυο τραπέζια εκατέρωθεν -για τους συνήγορους. “No, I don’t have a solicitor”, απάντησα στην ερώτηση της κλητήρα. (Πίστευα ότι θα τα κατάφερνα μόνος καλύτερα και ο δικαστής θα με έβλεπε κάτω από ένα διαφορετικό φως, με συμπαθητική διάθεση και ίσως να έδειχνε επιείκεια αν ευθαρσώς «υπερασπιζόμουν» τον εαυτό μου.)

Σηκωθήκαμε όλοι, στην είσοδο του δικαστή, μετά από ένα νεύμα του κλητήρα -κυρίως προς την κατεύθυνσή μου, καθώς κατάλαβε ότι δεν ήμουν εξοικειωμένος με την διαδικασία. Στάθηκα μπροστά στην καρέκλα μου σαν την καλαμιά στον κάμπο, με τα χέρια σταυρωμένα μπροστά μου. Ο δικαστής είχε ένα αυστηρό, παγερό και πέτρινο πρόσωπο, πίσω από κάποια παλαιομοδίτικα χοντρά τετράγωνα γυαλιά, ένα επιμελές χτένισμα με ευδιάκριτη χωρίστρα. Η φυσιογνωμία δεν ενέπνεε εύκολα ή ευχάριστα ξεμπερδέματα. Η κλητήρας στραπατσάρισε το επίθετό μου- καμιά έκπληξη εδώ. Περίμενα να δω τον αστυνομικό που με συνέλαβε, αλλά δεν ήταν παρών. Υπήρχε μόνον ένας κατήγορος, που διαβάζοντας από ένα χαρτί σε άπταιστη «οξφορδιανή προφορά» περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια από τις μαρτυρίες και αναφορά των αστυνομικών τι με οδήγησε στο εδώλιο του κατηγορουμένου: γιατί με σταμάτησαν, για τις ενδείξεις των συσκευών. Ούτε το ηλίθιο ψέμα που πέταξα στην απελπισία μου ότι είχα πιεί μόνο ένα pint δεν παραλείφθηκε από το κατηγορητήριο. Ο δικαστής με καθαρή και παγερή φωνή που ταίριαζε στην πέτρινη φυσιογνωμία μου, με ρώτησε: “Do you plead guilty or not guilty to the charge of drink driving?”. Η απάντηση μου ήταν απλή και καθαρή: “Guilty as charged.” Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Με ρώτησε αν έχω να πω τίποτε σχετικά με το επεισόδιο, πριν ζυγίσει το μέγεθος της ενοχής μου και απαγγείλει την ποινή. Μάζεψα υπολείμματα θάρρους και αυτοπεποίθησης, επιστράτευσα ένα επίσημο ύφος όπως θα άρμοζε στη στιγμή και το περιβάλλον και απήγγειλα τα λίγα απλά λόγια που είχα προβάρει στο μυαλό για την υπεράσπισή μου: “I committed an error of judgment, which I deeply regret. It was the first time (ένα κατάλληλο ψέμα…) that I made such an error, and it will not happen again (και άλλο ψέμα όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, αλλά ευτυχώς χωρίς επιπτώσεις ώστε να αποκαλυφθεί).” Όλα αυτά με την ίδια σεβάσμια ευθυτενή στάση, τα χέρια σταυρωμένα μπροστά και, μάλλον αχαρακτήριστα για τον εαυτό μου, χωρίς να τρέμει από νευρικότητα η φωνή μου, χωρίς προφορικά λάθη, και ένα ξάστερο και θαρραλέο βλέμμα. Στο τέλος με ρώτησε, με ηπιότερο ύφος, πόσο απαραίτητη από επαγγελματική ή οικογενειακή άποψη μου είναι η χρήση του αυτοκινήτου, όπως και για την οικονομική μου κατάσταση. Εξήγησα ότι το χρησιμοποιώ για να βλέπω το παιδί μου τα σαββατοκύριακα που μένει μακριά, ενώ στη δουλειά μου δεν είναι αναγκαίο. Ανακουφισμένος διέκρινα ότι η πιθανότητα ποινής φυλάκισης είχε μηδενιστεί.

H βασανιστική αυτή δοκιμασία θα λάμβανε σύντομα ένα τέλος. Παρά την ανακούφιση που το τέλος μιας δυσάρεστης περιπέτειας έφερε, ένιωσα βαρύ τον πέλεκα της δικαιοσύνης στο σβέρκο μου: αποκλεισμός από οδήγηση για δεκαοκτώ μήνες, τετρακόσιες πενήντα λίρες πρόστιμο. Ένας λεκές στο δίπλωμα οδήγησής για πολλά χρόνια. Η ζωή όμως, στον πυρήνα και ουσία της, θα συνεχιζόταν λίγο-πολύ ως είχε. Κανένας από τη δουλειά δεν θα μάθαινε τίποτε: είχα ήδη σκαρφιστεί την ευρεία γκάμα ψεμάτων για τον Allen, τον Nigel, και τους άλλους συναδέρφους στα σπάνια ενδεχόμενα που θα ενέπλεκαν τη χρήση αυτοκινήτου. Μισή ώρα περπάτημα στη δουλειά δεν στοιχειοθετούσε τραγωδία. Υπήρχε και ένα μικρό λεωφορείο για την δουλειά. Υπήρχαν ταξί. Υπήρχε το τραίνο για την οικογένεια. Κάπως θα τα έφερνα βόλτα. Μικρή παρηγοριά και το ότι το επεισόδιο με την αστυνομία και τα δικαστήρια με κατέβασε τότε στο χαμηλότερο σκαλοπάτι της ζωής που θα μπορούσα να κατέβω. Πιο κάτω δεν είχε -πίστευα… Πως όμως να το ήξερα! 

51 - Οδηγώντας υπό την Επήρεια: Σύλληψη

 Ήταν ένα τέτοιο Σαββατόβραδο όταν από το Montefiore των φοιτητικών εστιών αποφασίσαμε να κατέβουμε στο κέντρο για την καθιερωμένη ρουτίνα της διασκέδασης και εκτόνωσης που ακολουθούσαμε. Απερίσκεπτοι, αποφασίσαμε να πάμε με το αυτοκίνητο· τα λεωφορεία ήταν αργά και αραιά, να  περπατήσουμε βαριόμαστε. Πάρκαρα σε ένα σκοτεινό δρομάκι πίσω από το Red και για το συνηθισμένο πρόγραμμα: «προθέρμανση» στο αγαπημένο μας pub του κέντρου και μιαν τελική εκτόνωση σε εκείνο το ελεεινό Red. H ζωντανή μουσική στο Brook δεν ήταν του γούστου μας εκείνο το βράδι. Στο Red, όπως και στο pub πριν, ήπια αλόγιστα χωρίς να σκέφτομαι την επιστροφή στις εστίες: αρκετά pints στο pub, lager και Guinness ή ότι έφερνε o Αδερφός από το bar. Έχασα το μέτρημά τους. Όχι ότι είχε ιδιαίτερη σημασία. Κάποια ώρα μετά τα μεσάνυχτα, πριν την ώρα που έπεφτε η επίσημη αυλαία στο club, βγήκαμε έξω, στο υγρό και κρύο αέρα του Southampton, ως συνήθως σιωπηλοί. Ήμουν άδειος από συναισθήματα ή σκέψεις για την οικογένεια, και το κεφάλι βούιζε από τους χτύπους της μουσικής και ένιωθα την επίδραση του αλκοόλ στην κυκλοφορία του αίματος, στον εγκέφαλο, και την ψυχή. Μου ήταν οικεία αίσθηση. Ήξερα που πατούσα και που βρισκόμουν, η αυτοσυνείδηση δεν είχε πλήρως χαθεί στην ομίχλη της μέθης.

«Τι λες; Να πάρουμε ταξί ή να γυρίσουμε με το αυτοκίνητο;» ρώτησα. Όπως συμβαίνει συνήθως με τον Αδερφό, ενώπιον τέτοιου είδους ερωτημάτων ή διλημμάτων προβάλει ένα πρόσωπο απορίας, σα να υποβάλει ο ίδιος το ερώτημα, σηκώνει λίγο παραπάνω τους ώμους, χώνει το λαιμό του βαθύτερα ανάμεσά τους, στρέφει τελικά το κεφάλι μακριά. Με λίγα λόγια γίνεται αμφίσημος. Το είχε πάντα αυτό από τότε που ενηλικιώθηκε: να μην εκφέρει στιβαρή άποψη, να μην γίνεται κατηγορηματικός, να αποφεύγει ευθύνες ακόμα και σε μικρο-ζητήματα, να μην παίρνει και να αφήνει τους άλλους να παίρνουν αποφάσεις εφόσον αυτές τους εμπλέκουν και επηρεάζουν. Θα έμελλε σε μένα λοιπόν να αποφασίσω· άλλωστε εγώ ήμουν ο οδηγός, το αυτοκίνητο ήταν ιδιοκτησία μου, εγώ και μόνον ήξερα αν αισθανόμουν κύριος του εαυτού μου. Το αλκοόλ βέβαια επηρεάζει την κρίση, μετατοπίζει το κατώφλι δυαδικών κρίσεων, την διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε ένα ναι και ένα όχι. Και μπήκαμε στο αμάξι. Δυο πιωμένοι αλλοδαποί, στο κέντρο του Southampton, αργά ένα σαββατόβραδο μετά τη μεταμεσονύκτια σχόλη των pubs και night-clubs, την αστυνομία σε επιφυλακή πανταχού παρούσα να καραδοκεί. Αλλά ένιωθα κύριος του τιμονιού και του εαυτού μου. Το είχα ξανακάνει πάμπολλες φορές στο παρελθόν, χωρίς τις επιπτώσεις που άκουγα εδώ και εκεί.

Στο φανάρι του κεντρικού δρόμου στη στροφή προς τη μεριά του campus και του τελικού και λυτρωτικού προορισμού, έβγαλα flash κανονικά και έγκαιρα, περιμένοντας το πράσινο έχοντας πλήρη συνείδηση του περιβάλλοντος χώρου. Όλο μου το είναι ή, τέλος πάντων, αυτό που είχε απομείνει μετά τα τόσα ποτά, είχε αφοσιωθεί στην οδήγηση. Ναι, ένιωθα απόλυτος κύριος του εαυτού μου, παρά τα πέντε ή έξι pint μπύρας που είχα καταναλώσει, αλλά αυτό θα μπορούσε να είναι μια από τις πολλές ψευδαισθήσεις που δημιουργεί η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και παραδόξως μεγεθύνεται με την ποσότητα. Στο κάτω-κάτω αυτό μετρούσε, σκεφτόμουν: πόσο συνετά και άπταιστα θα οδηγούσα τα δύο μίλια μέχρι το Montefiore. Συχνά κοιτώ στους καθρέφτες σε τέτοιες φάσεις για παν ενδεχόμενο, ιδιαίτερα για τον εντοπισμό περιπολικών γύρω μου, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν ανησύχησα στο παρελθόν ακόμα και αν βρισκόταν κοντά. Αλλά εκείνο το βράδι έσπασε ο διάβολος το ποδάρι, και μετά από έναν ακόμα έλεγχο στον καθρέφτη, πριν ανάψει το πράσινο για την τελευταία στροφή δεξιά, πήρε το μάτι μου το περιπολικό της αστυνομίας. Ακριβώς πίσω από το αυτοκίνητό μου! Οι μαύρες σκιές των αστυνομικών στις μπροστινές θέσεις, ευθυτενείς σαν dummies, ένιωθα να παρακολουθούν την παραμικρή μου κίνηση, σίγουρα θα ξεψείριζαν την οδήγησή μου, θα σημείωναν την ελάχιστη στραβοτιμονιά, ποιος ξέρει από ποιο σημείο από τότε που φύγαμε από το night-club. Τότε πραγματικά αναστατώθηκα, η καρδιά άρχισε να χτυπάει γρήγορα και δυνατά. Δεν έπρεπε να χάσω την ψυχραιμία μου· δεν σε σταματάει η αστυνομία αν δεν έχεις γίνει κάποιο παράπτωμα, αυτό λέει ο νόμος, και αυτή η σκέψη κάπως με καθησύχασε -δεν υπήρχε (ακόμα) λόγος πανικού. Κι ενόσω αντιλαμβανόμουν, δεν είχα υποπέσει, ούτε επρόκειτο με την πείρα μου ως οδηγός και τη σχολαστική προσοχή που (πίστευα ότι) έδειχνα εκείνη την νύχτα να υποπέσω σε παράπτωμα -σε παρανομία του ΚΟΚ. Τα φώτα του περιπολικού στην κορυφή του δεν αναβόσβηναν. Καλό σημάδι. Μια σύμπτωση ήταν η παρουσία του περιπολικού πίσω μου, κάτι περαστικό που έτυχε να βρεθεί πίσω μου με άλλους σκοπούς.

Αφού πήρα τη δεξιά στροφή, λίγα μέτρα στον παράπλευρο ίσιο δρόμο που θα μας οδηγούσε χωρίς άλλα φανάρια και εμπόδια στον προορισμό μας, τα φώτα του περιπολικού που με ακολουθούσε, άρχισαν να αναβοσβήνουν. Πανικός! «Ωχ, Αδερφέ, μας σταμάτησαν…» είπα. Αλλά, παρά τον πανικό που άρχισε να με κυριεύει, με εξαιρετική προσοχή και όπως αρμόζει σε έναν που (ακόμα πίστευε ότι) είναι απόλυτα κύριος των αισθήσεών του, έβγαλα φλας, αποτραβήχτηκα και σταμάτησα στην άκρη του δρόμου. Ο συνοδηγός του περιπολικού, ένας ψηλός κι εύσωμος αστυνομικός, κατευθύνθηκε με σταθερό, απτόητο βήμα προς το παράθυρο μου, έσκυψε το βλοσυρό, επαγγελματικά ψυχρό, αγέλαστο πρόσωπο, προς το τζάμι που είχα κατεβάσει και μου είπε: “Good evening, sir. Do you know why we stopped you?”. “Hi. No, I don’t know…”, απάντησα κοφτά κοιτώντας τον λοξά με την άκρη του ματιού, ζαρωμένος πίσω από το τιμόνι. “Υour right indicator does not seem to work…”. “Oh, I’m sorry, I didn’t realize that.” Μετά από μια βασανιστική παύση μερικών δευτερολέπτων, άκουσα τη φράση που απευχόμουν, που αναβάθμισε την αρχική μου αναστάτωση σε πλήρη πανικό για τις συνέπειες: “I think I can smell alcohol in your breath, sir. Can you step out of the car, please, for a quick breathalyzer test?”

Φυσικά υπάκουσα. Είχα πλέον αποκοπεί από τον χώρο γύρω μου. Στεκόμουν ανάμεσα στο περιπολικό και το αυτοκίνητο, σκυμμένο άβουλο ράκος, μουδιασμένος και με το μυαλό θολωμένο, προσπαθώντας να αναλογιστώ τις συνέπειες άμεσες κι έμμεσες: πρόστιμα, κατάσχεση διπλώματος, ίσως φυλάκιση και απόλυση από μια καλή δουλειά; Οι οδηγοί των αυτοκινήτων που περνούσαν δίπλα επιβράδυναν πριν από το περιπολικό με τις φωτεινές ράβδους να αναβοσβήνουν ενοχλητικά. Αισθανόμουν ότι με παρατηρούσαν περιφρονητικά ή ως κάποιον κοινό εγκληματία. Ο οδηγός του περιπολικού, που είχε ανάστημα ίδιο με το δικό μου και μια ευγενικότερη φυσιογνωμία, παρέδωσε στον δήμιό μου τη συσκευή για το τεστ, χωρίς να πει τίποτε. Ο άλλος πρόταξε τον μικρό σωλήνα και μου εξήγησε -με αυστηρό ύφος πάντα- τι έπρεπε να κάνω: να πάρω μια βαθιά αναπνοή και να φυσήξω δυνατά μέσα σωλήνα που προεξείχε από ένα κουτάκι με ψηφιακή οθόνη. Επιστράτευσα, ο αφελής, την ελληνική κουτοπονηριά, για να σκαρφιστώ κάτι να ξεγελάσω το μηχάνημα και το σύστημα. Δεν φυσούσα μέσα στον σωλήνα, φυσούσα απέξω, γύρω του. Επανέλαβα το ‘κόλπο’ δυο φορές. Η οθόνη κατέγραφε μηδενικά. Ο δήμιος μου άρχισε να χάνει την υπομονή του. Μου είπε σταράτα και σε αυστηρότερη πλέον φωνή ότι αν δεν κάνω αυτό που μου ζητούσε για τρίτη και τελευταία φορά θα με συλλάμβανε για άρνηση να κάνω το τεστ. Δεν είχα επιλογή από το να  ακολουθήσω κατά γράμμα τις οδηγίες του. Η μέτρηση ήταν «επιτυχής». Μου διάβασε την ένδειξη του breathalyzer, κάπου τρείς φορές πάνω από το όριο. Πολύ υψηλή, από κάθε σκοπιά και με κάθε προαίρεση, καλή ή κακή, να την έβλεπε κανείς. Δεν είχα μετρήσει τις μπύρες και τις μονάδες αλκοόλ που είχα καταναλώσει, αλλά δεν ένιωσα έκπληξη σε κείνη η ένδειξη. Έπαιξα κι έχασα, όπως λένε. Παραδόθηκα στα χέρια τους, στην μοίρα μου. Η τελευταία του ερώτηση ήταν: “How much did you have to drink?”. Ίσως το καλύτερο θα ήταν να μην έλεγα τίποτε, αλλά ψέλλισα ψευδόμενος: “I had one pint…” Μου απήγγειλε το κείμενο που μέχρι τότε μόνον σε ταινίες είχα ακούσει: “I am arresting you for driving on suspicion of drink driving... You do not have to say anything. But it may harm your defence if you do not mention when questioned something which you later rely on in court. Anything you do say may be given in evidence.” Αιωρούμουν πλέον πάνω από το κενό μιας αβύσσου, μόνος με τον εαυτό μου, χωρίς θέληση, το μυαλό κενό από σκέψεις. Έπαψα να ακούω, να βλέπω γύρω μου, να αντιλαμβάνομαι που βρισκόμουν και τι συνέβαινε. Είχα παραιτηθεί στην μοίρα μου.

Μου άνοιξαν να καθίσω στο πίσω κάθισμα του περιπολικού. Πήραν τα κλειδιά του αυτοκινήτου, αφού ζήτησαν τον Αδερφό να βγει από αυτό. Ο Αδερφός πήρε σκυμμένος και αμίλητος το μακρύ δρόμο για το Montefiore. Σε όλη τη διάρκεια του επεισοδίου ήταν ένας αμίλητος θεατής. Πάρκαραν το αυτοκίνητο μου δεν ξέρω που, μάλλον σε κάποια άκρη του δρόμου, και με οδήγησαν στο αστυνομικό τμήμα. Έλπιζα να με αντιμετωπίσουν σαν έναν σοβαρό και μορφωμένο και απόλυτα συνεργάσιμο κύριο, που από στιγμιαία απερισκεψία, αφέλεια και άγνοια και ατυχείς περιστάσεις υπέπεσε σε ένα συγχωρητέο ανθρώπινο σφάλμα, που δεν έβλαψε εαυτό και συνανθρώπους· και ότι αυτή η εντύπωση ανθρώπου που θα παρουσίαζα στο Τμήμα θα λειτουργούσαν ως ελαφρυντικό στην περίπτωσή μου. Ο αστυνομικός που με συνέλαβε, με παράδωσε στον αξιωματικό υπηρεσίας, όπως ο Πιλάτος τον Ιησού στους δημίους του, κι αποχώρησε για να συνεχίσει την νυχτερινή του βράδια, έχοντας επιτελέσει κατά τα φαινόμενα στο άψογο τη δουλειά για την οποία πληρωνόταν. Έμεινα πίσω με τον ευγενικό αστυνομικό που οδηγούσε το περιπολικό, ως συνοδό και επιβλέποντα μου για το υπόλοιπο της διαδικασίας. Ο αξιωματικός υπηρεσίας πίσω από ένα γκισέ, με το ίδιο σοβαρό σχεδόν εχθρικό ύφος, σαν να μου έλεγε: «σε τσακώσαμε στο πράσα, πονηρέ αλλοδαπέ, που ήρθες στη χώρα μας και παραβιάζεις τους νόμους», ζήτησε τα στοιχεία μου και κάποια μορφή ταυτοποίησης. Τα κατάγραψε στον υπολογιστή του. Φακελωνόμουν. Διαπιστώνοντας την ελληνική ιθαγένειά μου, του πέρασε η φαεινή σκέψη την οποία και ανάφερε στο συνοδό μου: “I think we need to call the Greek Embassy.” Αν είναι δυνατό, σκέφτηκα, περασμένα μεσάνυχτα, για ένα επεισόδιο σαν και αυτό, που ακόμα στη συνείδηση μου φαινόταν ως ανάξιο λόγου πταίσμα, να ανησυχούσαν κοτζάμ πρεσβεία. Δεν έμαθα αν τελικά τηλεφώνησε την πρεσβεία και, τέτοια περασμένη ώρα, βρήκε κάποιον πρόθυμο στην άλλη άκρη της γραμμής ή αν κατάλαβε την ανοησία του.

Ο ευγενικός συνοδός μου εξήγησε σε φιλικό ήρεμο τόνο ότι, βάσει πρωτοκόλλου, θα γινόταν και ένα δεύτερο τεστ, επίσημο, ακριβές και τελειωτικό, δυο ώρες μετά το πρώτο. Η ένδειξη του δεύτερου τεστ, που λόγω χρόνου αναμενόταν χαμηλότερη από το πρώτο -το επί τόπου προσεγγιστικό με τον breathalyser, θα χρησιμοποιούταν ως αποδεικτικό στοιχείο στο δικαστήριο, πέραν αμφισβήτησης. Στο δικαστήριο! Οι λιγοστές ελπίδες που είχα αναζωπυρώθηκαν, πριν παραιτηθώ και πάλι στη μοίρα μου, από την κούραση, την επωδό της μέθης, την ψυχική εξάντληση, τη δίψα και την πείνα. Ναι, είχα αφεθεί στη ροή γεγονότων πέρα από τον έλεγχο μου: ό,τι ήταν να γίνει ας γινόταν. Πέρασαν από το μυαλό μου οι στιγμές φόβου και αγωνίας ενόψει κάποιου επερχόμενου τέλους, που υποθέτω κυριεύουν καταδικασμένους σε μακροχρόνια φυλάκιση ή θάνατο. Η αγωνία μου, βέβαια, ωχριούσε μπροστά στις αντίστοιχες δικές τους, αλλά ήταν χαρακτηριστική και πραγματική. Πάντως, το αλκοόλ με τις χαλαρωτικές του ιδιότητες αναμφισβήτητα βοηθούσε.

Με οδήγησε σε ένα κελί, κελί προσωρινής κράτησης, αλλά άφησε την πόρτα ανοιχτή. Θα έδινα την εντύπωση συνεργάσιμου και συγκροτημένου ανθρώπου που από τη στιγμή της σύλληψης του επέδειξε «κόσμια διαγωγή». Όλα είχαν ένα το ίδιο χλωμό χρώμα, κάτι ανάμεσα σε κίτρινο και μπεζ, σε εκείνο το κελί: οι τοίχοι, η σιδερένια πόρτα, ο πάγκος που καθόμουν, η λεκάνη της τουαλέτας στο βάθος. Δεν άντεχα και την χρησιμοποίησα με την πόρτα να χάσκει πίσω μου χωρίς να ρωτήσω. Όλα φαινόταν ήσυχα στο «τμήμα» εκείνη τη νύχτα κι εγώ μάλλον ο μοναδικός συλληφθείς ή, ίσως, ήταν ακόμα σχετικά νωρίς για τις σοβαρότερες περιπτώσεις. Κάθισα, μοιραίος, με γερμένους ώμους, πεσμένο κεφάλι, τις παλάμες στον πάγκο, και περίμενα.

Έγινε και το δεύτερο τεστ, από τον «ειδικό» της υπηρεσίας, με ένα πιο περίπλοκο και ακριβές μηχάνημα, παρουσία του συνοδού μου, το οποίο απέδειξε, οριστικά και αμετάκλητα, ότι εκείνο το βράδι οδήγησε υπό την επήρεια αλκοόλ, αλκοόλ που η ποσότητα στην αναπνοή μου ξεπερνούσε κατά πολύ το νομικά επιτρεπτό όριο. Επίσημα πλέον η αστυνομία υπέβαλλε κατηγορητήριο με τον λόγο και τα στοιχεία της σύλληψης. Θα δικαζόμουν εν ευθέτω χρόνω και αν ο δικαστής με έβρισκε ένοχο θα με τιμωρούσε ανάλογα. Δεν ήταν ώρα για τέτοιες σκέψεις και αγωνίες. Με φωτογράφισαν ανφάς και προφίλ, ο συνοδός μου πήρε τα αποτυπώματα, ανοίγοντας μια φιλική και καθησυχαστική κουβέντα σχετικά με το επάγγελμά μου. Διέκρινα στο χαμόγελο και στα λόγια του κάποιο σεβασμό για τη δουλειά που έκανα, τις γνώσεις και τα πτυχία μου, τη μόρφωσή μου και το χειρισμό της ξένης γλώσσας. Μου πέρασε η ανόητη φευγαλέα σκέψη πως αν ήταν στο χέρι εκείνου του αστυνομικού ίσως να «έκανε τα στραβά μάτια» και έφευγα ελεύθερος χωρίς επιπτώσεις: «Πως μεταχειριζόμαστε έναν τέτοιον άνθρωπο ως κοινό εγκληματία, όταν το μόνο του παράπτωμα ήταν να πιει μερικές αθώες μπύρες ένα σαββατόβραδο με τον αδερφό του;» ίσως ο ίδιος να αναρωτιόταν, αναπολώντας και δικές του παρόμοιες παρεκτροπές από το νόμο. Ουδείς αναμάρτητος σε αυτόν τον κόσμο. Τέλος πάντων, με άφησαν να φύγω, αφού κράτησαν τα κλειδιά του αυτοκινήτου μέχρι την επομένη και μέχρι να αποδειχτεί ότι ξεμέθυσα κάτω από τα νόμιμα όρια, χάριν κάποιου πρωτοκόλλου κι αυτό.

Πως βρήκα το δρόμο για το Montefiore για τις φοιτητικές εστίες και το δωματιάκι του Αδερφού δεν ξέρω. Ήταν χειμώνας μεσονυχτίς, η νύχτα ήταν υγρής και κρύα. Αλλά δεν κρύωνα, μόνον το κεφάλι μου βούιζε. Το μόνο που ήθελα ήταν να κοιμηθώ, ο ύπνος να διαγράψει τον πραγματικό εφιάλτη της βραδιάς, το επεισόδιο να κλείσει προσωρινά. Οδηγούμενος από ένστικτο κάπως βρέθηκα στο προαύλιο του συγκροτήματος των φοιτητικών εστιών, κάτω από τους λαμπτήρες που φώτιζαν το χώρο και το πάρκινγκ μπροστά τους. Δεν υπήρχε ανθρώπινη ψυχή γύρω μου, η παγωμένη ησυχία της νύχτας διακοπτόταν από τον ήχο κάποιου περαστικού αυτοκίνητου. Οι φοιτητές κοιμόντουσαν βαθιά, και ο Αδερφός ακόμα βαθύτερα. Πρόσβαση στο κτίριο τέτοια ώρα ήταν αδύνατη, όταν ακόμα και καταλληλότερες ώρες στην διάρκεια της μέρας ήταν προβληματική για κάποιον παρείσακτο χωρίς τη συνοδεία κάποιου ένοικου. Άρχιζα να πετάω πετραδάκια στο παράθυρο του Αδερφού στον δεύτερο όροφο. Πέντε και δέκα πετραδάκια, το ένα μετά το άλλο, για μισή και μία και παραπάνω ώρα, χωρίς ανταπόκριση από μέσα. Η κουρτίνα κρεμόταν ακίνητη, τα φώτα σβηστά. Άρχισα να απελπίζομαι, να εκνευρίζομαι και να κρυώνω. Τέτοια αναισθησία από τον Αδερφό! Τελικά, μετά από αναρίθμητες προσπάθειες, το φως του δωματίου του άναψε, η κουρτίνα τραβήχτηκε, ο Αδερφός μισοκοιμισμένος κατέβηκε να μου ανοίξει. Έπεσα χωρίς κουβέντες στο sleeping bag -ένα ξεπαγιασμένο ράκος, παραδομένο σε μιαν ακραία εξάντληση, ψυχή τε και σώματι. Έξω άρχισε δειλά-δειλά να ξημερώνει.

Το άλλο πρωί, της Κυριακής, πέρασα από το αστυνομικό τμήμα να πάρω τα κλειδιά του αυτοκινήτου που είχαν κατασχέσει και το αυτοκίνητο. Ο αξιωματικός υπηρεσίας, πριν μου παραδώσει τα κλειδιά, μέτρησε ξανά το αλκοόλ μου στην αναπνοή. Με ένα σαρδόνιο χαμόγελο μου είπε ότι έπρεπε να είχα πιεί πολύ το προηγούμενο βράδυ, καθώς μετά από τόσες ώρες αποχής βρισκόμουν μόλις κάτω από το νόμιμο όριο. Πάντως αρκετά ώστε να μου δώσει τα κλειδιά και να οδηγήσω, από εκεί που το είχαν αφήσει. Έφυγα με hangover κατευθείαν για το σπιτάκι μου για να συνεχίσω έναν πολυπόθητο ύπνο. Ήταν το τελευταίο σαββατοκύριακο που θα τα πίναμε με τον Αδερφό στο Southampton. Ποιος τελικά έφταιξε για την κακοτυχία μου; Το μυαλό μου εξακολουθούσε να αναζητεί δικαιολογίας και ελαφρυντικά, μετατόπιση ευθύνης και ενοχών. Λογικές αντιδράσεις, με βάση την οικογενειακή και εθνική νοοτροπία αποποίησης ευθυνών -μεταξύ άλλων, αλλά δεν βοηθούσε στο ελάχιστο σε κείνη και ανάλογες περιστάσεις. Όφειλα να αναλάβω ακέραια την ευθύνη των πράξεων μου, να αντιμετωπίσω και να διαχειριστώ τις συνέπειές της. Αφορούσε αποκλειστικά εμένα, ως έναν οδηγό υπό επήρεια. Θα την αναλάμβανα, μόνος· δεν υπήρχαν εναλλακτικές επιλογές. Με παρηγόρησε εκ των υστέρων η αξία που προσφέρουν εμπειρίες σαν και αυτήν, η ένταση των εντυπώσεων που αφήνουν, τους κλυδωνισμούς και αλλαγές που φέρνουν στην ζωή ανεξάρτητα από το αν είναι δυσάρεστες ή ευχάριστες.

Wednesday, August 5, 2026

50 - Σαββατόβραδα του Southampton

Μερικά Σαββατοκύριακα με διάφορες ηθικά ασταθείς δικαιολογίες που ο νους σκαρφίζεται, ανέβαλα τις επισκέψεις στην κανονική οικογένεια και το παιδί μου σε αναζήτηση κάποιας διαφορετικότητας από την ολοένα φορτικότερη μονοτονία της επανάληψης, και κατέβαινα στο Southampton, να δω τον Αδερφό που δούλευε το διδακτορικό του –ας σημειωθεί από τον οικογενειακό κορβανά. Ο Γ…, όπως λόγω εξυπνάδας και μιας ασυμβίβαστης και ‘αντάρτικης’ παιδικής του φύσης τον είχε υπερθετικά ‘βαφτίσει’ η Κ των Α, των πανεθνικά πλέον καταξιωμένων πρώην στενών οικογενειακών φίλων, ο Γ…, λοιπόν, ήταν αδιαμφισβήτητα το κατ’ εξοχήν προικισμένο με ευφυΐα μυαλό της ευρύτερης οικογένειας, της γειτονιάς, του σχολείου, και πολύ πέρα από αυτών των κύκλων, με κύριο κριτήριο τις δυνατότητες του μαθηματική αντίληψη και την λογική επεξεργασία θεωρητικών προβλημάτων. Αυτό, όπως συμβαίνει σε εξαιρετικά ευφυείς ανθρώπους, που το μυαλό δεν χωράει στα καλούπια του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, δεν αντανακλάστηκε ούτε στις επιδόσεις στο σχολείο, ούτε στους βαθμούς στις εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο, ούτε, προς μεγάλη απογοήτευση και τελικά εφ’ όρου ζωής καημό της Μάνας, στο ίδιο το πανεπιστήμιο και την επιστήμη που υποτίθεται ότι του ταίριαζε -τα Μαθηματικά· χρειάστηκε ο Γ επτά χρόνια για να πάρει τελικά ένα πτυχίο που απαιτούσε τέσσερα χρόνια σπουδών. Αλλά ορθότατα η οικογένεια τον υποστήριξε, με τα υλικά μέσα στη διάθεσή της, να συνεχίσει τις σπουδές του και να του δώσει την ευκαιρία να διαπρέψει στο αντικείμενό του. Χαροποιηθήκαμε όλοι δεόντως με το νέο ξεκίνημα στο Southampton. Και, παρεμπιπτόντως, η οικονομική στήριξη από την οικογένεια της τελικά απέδωσε καρπούς. Ο Γ έγινε επιστήμων και καθηγητής με διεθνή εμβέλεια σε πανεπιστήμιο παγκόσμιας ακτινοβολίας. Η Ελλάδα αποδείχτηκε μικρή και στενάχωρη στη δική του και αρκετών άλλων προικισμένων ανθρώπων περιπτώσεις.

Όπως επίσης συμβαίνει συχνά με εξαιρετικά ευφυείς ανθρώπους, που κύρια μέριμνά τους είναι να κατευθύνουν και εστιάζουν τη νόηση, και να εμβαθύνουν σε ακατανόητες για κοινούς θνητούς μαθηματικές θεωρίες, αυτή η μονοσήμαντη χρήση του μυαλού εξαντλείται εις βάρος της κοινωνικότητας: γίνονται εκκεντρικοί και ιδιόρρυθμοι, τους λείπει το κοινωνικό χάρισμα, οι κοινωνικές σχέσεις τους, φιλικές ή συναισθηματικές ή ερωτικές, μπορεί να γίνουν προβληματικές, παρόλο που οι περισσότεροι τους, με τον έναν ή άλλον τρόπο αργότερα στην ζωή, βρίσκουν τρόπο και ξεπερνούν τέτοια προβλήματα και εμπόδια κοινωνικής φύσεως. Κάπως έτσι θα συνόψιζα τον Γ εκείνης της εποχής, ίσως μέσα από τον παραμορφωτικό φακό των δικών μου αδυναμιών· τον μοναχικό μεταπτυχιακό φοιτητή, χωρίς επί τόπου φιλίες ή, από όσο ήξερα, κάποια σχέση. Και τις επισκέψεις μου στο Southampton τα λίγα Σαββατοκύριακα, που ήθελα να «ξεσκάσω» από την ατμόσφαιρα του Weston όπου στο μεταξύ είχε μετακομίσει η J, πίστευα ότι τις ενθάρρυνε και καλοδέχονταν. Έδιναν την ευκαιρία και στους δυο μας να ξεδώσουμε ανάμεσα σε κόσμο.

Τον παραλάμβανα από το Montefiore House, τις φοιτητικές εστίες όπου είχε αράξει κομφορμιστικά από την αρχή μέχρι το τέλος των σπουδών του, ως γενικά άνθρωπος εστιασμένος και ανθιστάμενος σε τέτοιου είδους παρεμφερείς αλλαγές στην ζωή, για μερικές μπύρες σε ένα κοσμικό pub. Συνήθως περπατούσαμε το λιγότερο από μισάωρο απόστασης. Οι πιθανότητες επιτυχίας με το άλλο φύλο εκεί ήταν μειωμένες λόγω της εμφάνισης μας. Και πράγματι οι χλωμές προσπάθειες να διασταυρώσουμε ματιές και να κεντρίσουμε την προσοχή των λίγων γυναικών που θεωρούσαμε στα μέτρα μας, απόβαιναν εν τέλει άκαρπες.  Δεν λέγαμε πολλά μεταξύ μας. Απλώς πίναμε και σαρώναμε τον χώρο θεωρητικολογώντας καταστάσεις, σχολιάζοντας και γενικεύοντας για πρόσωπα, πράγματα, και περιστατικά γύρω μας. Αλλά συνεχίζαμε, επιμέναμε· ζαλισμένοι, σιωπηλοί, στην ατελέσφορη αναζήτηση ψίχουλων φλερτ ή κάποιου είδους νυχτερινής περιπέτειας, παρόλο που δεν το θίγαμε στην κουβέντα μας. Γενικά στην οικογένεια μας σχέσεις οποιασδήποτε υφής με το άλλο φύλο, πόσο μάλλον αυτά καθαυτά ο έρωτας ή το σεξ ποτέ δεν έγιναν αντικείμενο ανοικτής συζήτησης. Κατά βάθος ξέραμε και οι δύο ότι ελάχιστα μας «έπαιρνε» εκεί μέσα, ανάμεσα σε φανταχτερές και γοητευτικές, με τα μέτρα και σταθμά του τόπου και της εποχής, κοινωνικές παρουσίες. Μάλλον δεν μας έπαιρνε καθόλου· δυο άχαρες και ακοινώνητες υπάρξεις, εκτός τόπου σε έναν κόσμο εθισμένων στο περιβάλλον και ανταγωνιστικών γλεντοκόπων βρετανικής κοπής. Το στίγμα του μετανάστη ή αλλοδαπού σε τέτοια μέρη δύσκολα αποβάλλεται.

Μετά από λίγες μπύρες ανεβαίναμε στο αξιοπρεπές Brook για ζωντανή μουσική από μπάντες απομίμησης συγκροτημάτων εποχής, όπως οι Led Zeppelin ή οι Deep Purple. Εκεί, από τη γαλαρία στο βάθος του χώρου μακριά από την εξέδρα ή από το μπαλκόνι του πάνω ορόφου, ανακάλυπτα και καλλιεργούσα κάποια στερημένα από τα νιάτα μουσικά ακούσματα, ενώ μετέφερα φωνάζοντας στον Αδερφό, τις ελλιπείς μεν, αλλά σαφώς ανώτερες από τις δικές του γνώσεις στην βρετανική μουσική: «Το ‘Stairway to Heaven’ το ξέρεις, ρε; Το πρωτάκουσα στου Β του Α… Στη δική μας οικογένεια που τέτοια μουσική! Τη μουσική γενικά, ειδικά την ξένη, την στερηθήκαμε… πολεμήθηκε…» Ο Αδερφός με άκουγε αδιάφορος ή δεν με άκουγε καθόλου, με τα μάτια του στα πλήθη νέων, κυρίως φοιτητών, που κάτω από τη σκηνή κινούνταν στον ρυθμό της μπάντας. Όσον αφορούσε εμένα τουλάχιστον, ένα ηλικιακό χάσμα γινόταν ήδη εμφανές.

Όταν δεν ήταν το Brook στο πρόγραμμα, θα ήταν το Red: ένα δημοφιλές nightclub στο κέντρο του Southampton, λίγα βήματα από το pub που ξεκινούσαμε τη βραδιά, κακόγουστο και μάλλον παρακατιανό. Κάποιοι με μορφωτικό επίπεδο θα έβρισκαν το Red να προσφέρει κοινή, χυδαία μορφή διασκέδασης-εκτόνωσης για την εργατική κυρίως νεολαία· φαινόταν από το όνομα, την ταμπέλα και την πρόσοψη του ή το βαμμένα με έντονα κόκκινα και μαύρα χρώματα εσωτερικό του. Ήταν εφάμιλλο στον κακόγουστο διάκοσμο και συγκρίσιμο στις μουσικές επιλογές του DJ του σαν μερικά clubs του Weston-super-Mare που είχαμε επισκεφτεί με την J, αν όχι και ως προς την γκάμα των ανθρώπων που προσέλκυε. Στο Red καταλήξαμε, όμως, την μια και τις δυο φορές που αίσθηση της περιπέτειας δεν μας είχε εγκαταλείψει καθ’ οδόν στη βραδιά. Αλλά και εκεί, στο έκλυτο night-club, στεκόμαστε σε μια γωνιά -αφανείς, άγνωστοι, ξένοι μέσα σε ένα πλήθος που διασκέδαζε πραγματικά ή προσποιητά, ανάμεσα σε πιωμένες, ξαναμμένες μέχρις έξαλλες Αγγλίδες με μικροσκοπικά μίνι ξώπλατα φορέματα, ανοικτών μπούστων, που κρέμονταν από λεπτεπίλεπτες τιράντες -ανεξάρτητα της θερμοκρασίας έξω, και λίγους ωριμότερους, περισσότερο νηφάλιους Εγγλέζους, να στηρίζουν τα pints σε παρατεταμένες κοιλιές και να χαζεύουν. 

Φυσικά η νύχτα για μας πάντα κατέληγε φυσικά ατελέσφορη από πολλές απόψεις, αλλά μετά από τέσσερα και πέντε και έξι pints μπύρας. Καλούσε για κεμπάπ στο ξακουστό στο Southampton, κατά τον Αδερφό, μαγαζί ενός Τούρκου· ή σε κάποιο ινδικό, που το σβήσιμο της ανυπόφορης κάψας στη γλώσσα από το vindaloo, που δοκιμάσαμε απροετοίμαστοι για το περί τίνος επρόκειτο, χρειαζόταν κι άλλες μπύρες. Η σαββατιάτικη περιπέτεια κατέληγες στις εστίες, όπου πιωμένος κοιμόμουν στο πάτωμα του μικρού φοιτητικού δωματίου, στο άπλυτο για μήνες sleeping-bag, ενώ ο Αδερφός, φαινομενικά νηφάλιος, όντας πάντα εγκρατέστερος από μένα στην κατανάλωση αλκοόλ, στο μονό φοιτητικό κρεβάτι του, με τα εξίσου βρώμικα σεντόνια.

Tuesday, August 4, 2026

49 - Amsterdam

Μετά το καθιερωμένο άνοιγμα από τα παιδιά των δώρων κάτω από το Χριστουγεννιάτικο της δέντρο, που γινόταν με θρησκευτική ευλάβεια ανήμερα Χριστούγεννα -μονοσήμαντο, ιερό και απαράβατο έθιμο της J μέχρι σήμερα και στο οποίο όφειλα να παραβρεθώ, τη δεύτερη μέρα μετά έφερα στο Reading την J με τον A. Κάτι σχέδια που είχαμε συζητήσει εκ των προτέρων, με τον Αδερφό και την J, για τις επόμενες τρεις μέρες βρίσκονταν στην κόψη του ξυραφιού. Από τη μια μεριά της ζυγαριάς ήταν η λαχτάρα του αγνώστου και της περιπέτειας, το Amsterdam, η συναρπαστική πολιτεία με την ακατανίκητη έλξη σε νέους, για την οποία τόσα ακούσαμε και δεν είχαμε επισκεφτεί, από την άλλη, έντονες ανησυχίες και ενοχές που θα αφήναμε τον A, ενός χρόνου και τριών μηνών και ανεξάντλητων αποθεμάτων ζωηράδας και δυστροπίας, με την Μάνα και τον Πατέρα αν πολλοίς άγνωστα μέχρις τότε πρόσωπα στην μικρή ζωή του, και  ο οποίος Α κατά κακή σύμπτωση εκείνες τις μέρες αδιαθέτησε. Τελικά ο πειρασμός του Amsterdam υπερίσχυσε και πήραμε το τραίνο για την κρυμμένη από δυο μάλλον απογοητευμένους γονείς, παράνομη αλλά δελεαστική εμπειρία της μπύρας και της κάνναβης και, ίσως, άλλων έκλυτων attractions, που η σκηνή της αμαρτωλής πολιτείας προσέφερε· όσο είμαστε ακόμα νέοι, έλεγα στον εαυτό μου, και έβαλα στην μπάντα ανησυχίες και ενοχές. Τις δυο μέρες της  επίσκεψης μας παρακάμψαμε τις πολιτιστικές και καλλιτεχνικές ατραξιόν, μουσεία και εκθέσεις. Και έτσι έγινε: χωρίς τηλεφωνική επικοινωνία για τρία σχεδόν εικοσιτετράωρα με τους γονείς, τους επιφορτισμένους με την φροντίδα ενός αδιάθετου και δύσκολου νήπιου, που σίγουρα θα αναζητούσε και έκλαιγε για την μάνα του, ένα πρωινό αναχωρήσαμε με το τραίνο για το Amsterdam. Για δυο μέρες παραπατούσαμε γύρω από τα κανάλια του Amsterdam, από café σε pub και από pub σε εστιατόριο, ποτισμένοι με λίτρα μπύρας και κρασιού, τυφλοί σε σήματα των ποδηλατοδρόμων, κουφοί στα κουδουνίσματα των ποδηλατών που μας προσπερνούσαν μανιασμένοι. Και, βέβαια, όταν η μπύρα έφτανε μέχρι το λαιμό, για παραγγελίες κάνναβης και άλλων τέτοιων χορταρικών σε σεσημασμένο κακόφημα “coffeeshops”, παραγγελίες που ο Αδερφός ανέλαβε, ποιος ξέρεις με τι κριτήρια και πρότερες γνώσεις. (Οι τριβές του στα φοιτητικά με περιθωριακά και αναρχικά κινήματα της Θεσαλονίκης ίσως να είχαν κάποια σχέση.)

Το πρώτο βράδυ η επίδραση ήταν ευχάριστα χαλαρωτική, ήταν η αγαλλίαση μιας ψυχικής ευφροσύνης. Απαλά, δροσερά κύματα ευδαιμονίας πηγαινοέρχονταν μέσα μου. Τα είχα ξανανιώσει σε μικρότερο βαθμό στο Birmingham χάριν στην J, που είχε σχετικές εμπειρίες. Το δεύτερο βράδυ, ο Αδερφός, έφερε στο τραπέζι μας ένα ναργιλέ και ξεραμένα και ψιλοκομμένα χόρτα περιτυλιγμένα από ένα χαρτάκι. Ο Αδερφός «ήξερε» και τον εμπιστευτήκαμε με τις αναλογίες χόρτου, νερού και δεν ξέρω τι άλλο. Απολαύσαμε το κάπνισμα του ναργιλέ με την προσδοκία της αγαλλίασης και ευδαιμονίας, που είχαμε νιώσει την προηγούμενο και το ναρκωτικό θα επέφερε. Και πράγματι, η ευφροσύνη και ευδαιμονική αποχαύνωση δεν άργησε να μας κυριεύσει· ήταν πιο απότομη και βιαστική, πιο απλόχερη από εκείνη του προηγούμενου βραδιού. Κατόπιν, στο δρόμο μας για το ξενοδοχείο, επήρθε το γέλιο. Ένα ασυγκράτητο, ακατάπαυστο γέλιο που εμένα και τον Αδερφό μας έκοβε την ανάσα, μας έπνιγε -καθ’ οδόν για το ξενοδοχείο, μια διαδρομή που είχαμε δυσκολία να ξεδιαλύνουμε μέσα από τα φωτισμένα δρομάκια και κανάλια του Amsterdam, και την J επίσης αποπροσανατολισμένη και μάλλον εξίσου αποσυναρμολογημένη. Ήταν ξεκαρδιστικό το γέλιο, γέλιο από μια τρελής και απροσδιόριστη κατάσταση ευτυχίας, που μας βρήκε κρεμασμένους στα κάγκελα γεφυρών, γερμένους στις κολώνες χτιρίων, καθισμένους στα κράσπεδα, χαμένους, ανήμπορους να περπατήσουμε και να προσανατολιστούμε. Ή τρεκλίζοντας μπροστά στις βιτρίνες με τις πόρνες του Red Light District που κάποιο άλλο ένστικτο μας οδήγησε. H J λιγότερο επηρεασμένη από έναν ασυγκράτητο αντανακλαστικό γέλωτα ακολουθούσε πιστή· δεν θυμάμαι αν γελούσε και αυτή χωρίς λόγο, ή αν γελούσε με μαζί μας.

Στο ξενοδοχείο, εντελώς αποσπασμένος από το περιβάλλον και τους ανθρώπους γύρω μου, αφού ξετσίπωτα, μέσα από τη μέθη μου, πρότεινα στο Αδερφό, παρουσία της J, μια τελευταία αυτή τη φορά, και πιθανότατα ατελέσφορη βόλτα στο μαγνητικό για άντρες κάθε καρυδιάς Red Light District, τελικά, αποχαυνωμένος από το πιοτό και το χασίς, αγνοώντας την παρουσία του Αδερφού στο δωμάτιο δίπλα, κάναμε άγριο και θορυβώδη έρωτα, χωρίς έγνοια για αισθήματα, παραλυμένοι για αισθήσεις. Τις μάζεψα, εκείνες τις δυο μέρες στο Amsterdam, σα μοναδικές εμπειρίες ζωής λίγο καιρό πριν από το λυκόφως της νιότης, παρά την έκλυση των ηθών που η ανατροφή μου είχε καθιερώσει, παρά την ανάρμοστη και ντροπιαστική συμπεριφορά του τελευταίου βραδινού, που εύκολα συγχωρούνται και με κρυμμένα χαμόγελα αναπολούνται.   

Monday, August 3, 2026

48 - Πρώτα Χριστούγενννα στο Νέο Σπιτικό

Τα Χριστούγεννα του 1997 επέστρεψαν οι γονείς: για να δουν τους γιους να προκόβουν στην ξενιτιά πριν ποθητή ένδοξη και μόνιμη επιστροφή στην πατρίδα που κατά βάθος διακαώς και ανέκαθεν επιθυμούσαν, για να δουν το γαλανόματο εγγόνι που είχε κλείσει τον πρώτο χρόνο ζωής, και γινόταν ζόρικο και υπερκινητικό (όπως άρεσε στου πατέρα), και το διαμέρισμα στο Spencers Wood που αγοράστηκε χωρίς την συγκατάθεση και επίβλεψή του. Σε σχέση με το διαμέρισμά, και κάθε σπίτι ή πολιτεία δουλειάς που έζησα, ποτέ δεν γεννήθηκαν συναισθήματα σύνδεσης· κάποιο δέσιμο ή «αγάπη» για τα άψυχα αντικείμενα που ήταν, όπως έβλεπα να αναπτύσσεται σε πολλούς ανθρώπους για κάθε λογής ιδιοκτησία. Ντουβάρια και τούβλα, σίδερα και μηχανές, ακόμα και, ως ενήλικας, κατοικίδια ζώα, δεν ασκούσαν την παραμικρή έλξη και δεν δημιουργούσαν συναισθηματικές επαφές. Κατά τους πρώτους μήνες σε κείνο το διαμέρισμα, που με τα στάνταρντ οποιουδήποτε το έκρινε είχε χάρη και ζεστασιά, και ήταν κάτι που θα άξιζε τον κόπο και χρόνο και έξοδα παραπέρα εξωραϊσμού και καλλωπισμού, ο αχός από τον αυτοκινητόδρομο περίπου ένα χιλιόμετρο παρακάτω, που διαπερνούσε την κακή ηχομόνωση των παραθύρων, μου δημιούργησε μιαν ανησυχία και ένα άγχος για την πραγματική του ανταλλακτική αξία (που τελικά αποδείχτηκε αβάσιμο), και ως επακόλουθο αρκετές ώρες αγρύπνιας: εκείνος ο αχός, όμως, ειδικά τις ξάστερες νύχτες, κέντριζε την ακοή, φούντωνε στο κεφάλι μου και με πονοκεφάλιαζε. Πέρασα πολλές βραδιές έτσι να μετράω την ένταση των θορύβων από το κρεβάτι μου, τη συσχέτιση τους με τον καιρό, τη θερμοκρασία, την υγρασία, τη  φορά του ανέμου. Τέτοιες ανησυχίες συντέλεσαν στην απόφαση να μην επενδύσω τίποτε στη βελτίωση εκείνου του διαμερίσματος. Είχα αποφασίσει ότι διαμονή μου σε αυτό θα ήταν πρόσκαιρη.  

Οι γονείς που φυσικά εγκαταστάθηκαν στο ευρύχωρο υπνοδωμάτιο, εξέφρασαν μια συγκρατημένη επιδοκιμασία για το διαμέρισμα, τους κήπους γύρω από το συγκρότημα, και την περιοχή -το χωριό έξω από το Reading. Η στάση του Πατέρα ιδιαίτερα, με ισχυρές απόψεις σε θέματα σπιτιών και ιδιοκτησίας, ήταν περιέργως επαινετική για την αγορά μου. Πατέρας και Μάνα απολαύσανε τις βόλτες γύρω από το συγκρότημα και το χωριό, τις εξόδους στο Reading για χάζεμα χριστουγεννιάτικων βιτρινών και ψώνια, στα πάρκα στις όχθες του Thames. Όπως απολαύσαμε οικογενειακά με τον Αδερφό, που ανέβηκε από το Southampton μαζί το βράδι της προ-παραμονής των Χριστουγέννων, κατά την Αγγλική παράδοση, πολλές μπύρες στο The Farriers Arms, στο τοπικό, παραδοσιακό και οικογενειακό και αξέχαστο για τη θαλπωρή του pub δυο βήματα από εκεί που έμενα. Εκείνο το βράδι τους έχασα στο γυρισμό μου στο σπίτι όπου τους περίμενα για ώρες. Χωρίς καμιά ειδοποίηση, ο Πατέρας του έσυρε στην εκκλησία των St Michael & All Angels, όπου παρακολούθησαν την βραδινή χριστουγεννιάτικη λειτουργία. Εγώ, αφού μάταια περίμενα την άφιξή τους στο σπίτι, θεώρησα ότι χάθηκαν στα δρομάκια του χωριού και με κακές σκέψεις στο μυαλό, τους έψαχνα ανήσυχος πέρα-δώθε στον κεντρικό δρόμο του χωριό. Ο Πατέρας σε εκκλησία -ποιος θα το φανταζόταν! Απλά ήθελε να ικανοποιήσει μιαν ακόμα οριακά αρρωστημένη περιέργεια χωρίς να δώσει λογαριασμό.