Τον Μάιο του 1999, με εστία το Weston, στους γενικά ήσυχους διαύλους επικοινωνίας της ευρύτερης φαμίλιας των D επικράτησε μια ασυνήθιστη κινητικότητα -με τους τρεις γιους που ακόμα
ζούσαν στο νότιο Birmingham, συγγενείς και στενούς οικογενειακούς φίλους. H Eunice, έμαθα,
συμπλήρωνε 60 χρόνια, σταθμό μιας ακόμα δεκαετίας ζωής. Οι Βρετανοί και πολλοί
λαοί της Δύσης -κι όχι μόνον- δίνουν μεγάλη βαρύτητα σε τέτοιου είδους
στρογγυλά νούμερα και επετείους. Oι τρεις αδερφές, υπό την επίβλεψη της Sharon και την διακριτική
επίβλεψη του Fred, ετοιμάζονταν πυρετωδώς για την σημαδιακή ημέρα. Οι αδερφοί από το Birmingham με τις οικογένειες τους και οικογενειακούς φίλους εκεί, οργάνωναν μια μεγαλειώδη
κάθοδο στο Weston την μέρα των γενεθλίων. Αυτό που κατάλαβα, από όσα έπιανε το αυτί,
ήταν ότι η Eunice επ’ ουδενί λόγω δεν έπρεπε να υποψιαστεί
τίποτε μέσα από πυρετώδη τηλεφωνήματα και τρεχάματα. Ένα κατάλληλο πρόχειρο ψέμα
ήταν έτοιμο και πιστευτό: την Κυριακή του πάρτι των γενεθλίων στο παραθαλάσσιο pub τoυ Weston, όπου καμιά φορά το γεροντικό ζευγάρι πήγαινε για το κυριακάτικο του roast, θα
έφερναν την Eunice με πρόσχημα ακριβώς αυτό: ένα απλό και
συνηθισμένο κυριακάτικο roast, στην παρέα της Sharon και του Tony· τίποτε θεαματικό,
δηλαδή: μια σεμνή τελετή γιορτασμού γενεθλίων θα ήταν, όπως κάθε χρονιά.
Ενόψει ενός μεγαλοπρεπούς απ’ ό,τι φαινόταν
πάρτι, οι τρείς αδερφοί της J σταμάτησαν από σπίτι της,
ώστε η Eunice μην υποψιαστεί τίποτε και να
διατηρηθεί στο ακέραιο το μέγεθος της έκπληξης που είχε επιμελώς κρυφά
προετοιμαστεί. Οι τρεις αδερφοί κατέφτασαν με ελάχιστη προειδοποίηση, λίγο πριν
το μεσημέρι, και με βρήκαν απροετοίμαστο: μόλις είχα προλάβει να ανοίξω ένα
κουτάκι μπύρα και ως νηφάλιος δεν κατάφερα έγκαιρα να καταπολεμήσω τα νεύρα που
τέτοιες συναντήσεις τεντώνουν. Όσο καλά και κατάφερα και τα πήγα με τον Fred, και ως
ένα βαθμό βαθμό με τις γυναίκες της φαμίλιας, τους υπόλοιπους, τους καθαρόαιμους
Εγγλέζους και Brummies των D, τους αντιμετώπιζα με καχυποψία, ως απόμακρους
ανθρώπους που πίστευα ότι με θεωρούσαν κάποιο παρείσακτο ξένο σώμα, ενώ στην
ουσία η παρουσία μου στην περιφέρεια της οικογένειας μάλλον δεν τους
απασχολούσε: λίγοι στην φαμίλια των D’s ασχολούνταν
με αυτήν την σχέση. Η εικόνα, όμως, του Mickey που με αγνόησε περιφρονητικά από καθώς φαινόταν ρατσιστικά κίνητρα,
προσβλητικά για τον κόσμο και την κουλτούρα μου, το χέρι που του πρόσφερα και
δεν το δέχτηκε, στο αποχαιρετιστήριο πάρτι του Fred και της Eunice στο Coppice ήταν ακόμα ζωντανή στο μυαλό μου.
Και πρώτος μπούκαρε στο σπίτι ο Mickey. Δεν σηκώθηκα από
την άκρη του καναπέ πίσω από την πόρτα του καθιστικού δωματίου, όπου καθόμουν
με ένα γεμάτο κουτάκι μπύρας. Κατευθύνθηκε κάπως ορμητικά προς τη μεριά μου και
άπλωσε το χέρι του με ένα χαμόγελο: ‘Hey, Leo!’ Του έδωσα το δικό μου χλιαρά, σοβαρός και
αφηρημένος, με το αμερικάνικο ‘How
are you doing?’ που ερχόταν πρόχειρο και αυθόρμητο σε
τέτοιες περιπτώσεις. Θυμόταν άραγε εκείνο το ασήμαντο επεισόδιο του Coppice και επιθυμούσε να
κατευνάσει κάτι που τον απασχολούσε, να επιφέρει έναν συμβιβασμό; Είδε ότι το
σόι του, με τον πατέρα του πρώτο και καλύτερο, είχε πλέον αποδεχτεί και
αγκαλιάσει στους κόλπους του και μένα και τον Α, τον μικτής ράτσας καρπό με την
αδερφή του; Δεν θα ξαναμιλούσαμε, ούτε θα διασταυρώνονταν οι ματιές μας έκτοτε.
Ρατσιστικά ένστικτα, όμως, ενώ καταπιέζονται
προσωρινά και για τα μάτια του κόσμου, σπάνια εγκαταλείπουν κάποιον βαθιά
διαποτισμένο από προκαταλήψεις. Ο μοναχογιός του Mickey και της Glad, της
γυναίκας-σκιάχτρο και λείψανο, ακολούθησε σε γενικές γραμμές μια προβλέψιμη
πορεία: κατατάγηκε στο βρετανικό στρατό, εντάχθηκε σε ακροδεξιές, εθνικιστικές
και ρατσιστικές οργανώσεις, διαφήμισε με ζήλο την «ιδεολογία» του στο Facebook, τελικά
«ντρόπιασε» το επίθετο της οικογένειας με πράξεις ασέλγειας με ανήλικη. Ο πατριάρχης
δεν έζησε να δει την κατάληξη ενός από τα εγγόνια του, ευτυχώς μοναδική στη μεγάλη οικογένεια.
Όλα ήταν έτοιμα και το πάρτι γενεθλίων της Eunice ξεκίνησε όπως είχε προσχεδιαστεί
στην τελευταία λεπτομέρεια. Ο κόσμος, από το Birmingham, το Weston, παιδιά και εγγόνια, ο μεγαλύτερος της αδερφός
στο αναπηρικό καροτσάκι, εγώ με τον
Α από το χέρι, μαζευτήκαμε στην καπαρωμένη για την επέτειο αίθουσα εκδηλώσεων
ενός παραθαλάσσιου pub στις παρυφές της πόλης. Υπήρχε
ένας μπουφές με σάντουιτς και σνακ, τραπέζια διάσπαρτα για τους καλεσμένους,
μπαλόνια και κονκάρδες με ευχές στους τοίχους, ένα πανό απέναντι από την είσοδο
με εορταστικές φιγούρες και τη φράση “Happy 60th Birthday, Eunice!” Σταθήκαμε να περιμένουμε
όλοι όρθιοι πίσω από την κλειστή πόρτα της αίθουσας για τον ερχομό της
εορτάζουσας. Σε λίγο, συνοδεία του Fred, της Sharon και του Tony, μάλλον ανυποψίαστη, όχι
τόσο για κάποιο γενικό πάρτι, όσο για το πλήθος των καλεσμένων που είχαν
συρρεύσει από διάφορες μεριές της Αγγλίας. Το μέγεθος της έκπληξης δεν θα
μπορούσε να το κριθεί εύκολα κανείς από τις αντιδράσεις της: έβαλε τις δυο
παλάμες στο στόμα της για να μην αναφωνήσει, μια χειρονομία που κράτησε
δευτερόλεπτα αλλά θα ικανοποίησε τους ιθύνοντες νόες και οργανωτές. Όταν τις
ανασήκωσε εμφανίστηκε στο πρόσωπό της ένα συγκρατημένο χαμόγελο χαράς και
έκπληξης. Υπέθεσα ότι είχε κάποιες υποψίες. Τραγουδήσαμε, βέβαια, το “Happy Birthday to you…” με μουσική υπόκρουση από
τα ηχεία του χώρου, υψώσαμε στην υγειά της τα ποτήρια μας με κάτι fizzy που ίσως ήταν σαμπάνια,
μερικοί έβγαλαν τα λογύδρια, ειπώθηκαν αστεία, φωτογραφήθηκε με τα παιδιά και
εγγόνια της γύρω από τη γενέθλια τούρτα. Και μετά όλοι, όπως γίνεται πάντα σε
τέτοιες εκδηλώσεις, μετά από μερικά σάντουιτς από τον μπουφέ, το ρίξαμε στο
ποτό.
Η
J, με ένα ποτήρι πάντα στο
γερμένο χέρι, είχε απορροφηθεί από τις πολυεπίπεδες εκείνο το απόγευμα οικογενειακές
συναναστροφές. Τουλάχιστον, είπα στον εαυτό μου, δεν ήταν το πεδίο ούτε ο
χρόνος κατάλληλοι για φλερτ και την ομαλή κατάληξη της Κυριακής την είχα
προεξοφλήσει. O A έβρισκε την χαρά θεού της
ηλικίας του ανάμεσα στα πολλά ξαδέρφια του στη μικρή disco που είχε στηθεί σε μια γωνιά του
χώρου. Πολύ κοινωνικός από νήπιο ο A και πάντα τον έβρισκα ανάμεσα
σε άλλα παιδιά με τα αφράτα μάγουλα του αναψοκοκκινισμένο, λαχανιασμένο από την
έκσταση των παιχνιδιών που λαχταρούσε. Εγώ έστεκα μόνος ανάμεσα σε ένα πλήθος
με το οποίο δεν είχα πολλά κοινά να συναναστραφώ και κουβεντιάσω. Αλλά και να
είχα κάτι να πω και να ανοίξω κουβέντα με τον πρώτο τυχόντα δίπλα μου έπρεπε να
ξεπεράσω κατ’ αρχήν τα ανυπέρβλητα εμπόδιο του εσωστρεφούς χαρακτήρα μου.
Ένιωσα στην αρχή όπως συνήθως σε καθαρόαιμες βρετανικές εκδηλώσεις ξένος και
παρείσακτος. Άρχισα να πίνω, από αμηχανία στην αρχή, επειδή δεν έβρισκα κάποιο
στήριγμα να μιλήσω. Το μάτι μου πήρε την Penny, τη μικροκαμωμένη γυναίκα
του Dereck, του, όπως τον είχα κρίνει,
του πλέον καλοπροαίρετου και ευγενικού αδερφού της J, παρά τις ιστορίες που η
ίδια είχε πλέξει γύρω από τον «τρομακτικό» χαρακτήρα του, που όμως, πάντα κατά
την J, στεκόταν στην πλευρά του δίκιου. Η J είχε, βέβαια, σε πολλά
θέματα από μιαν αόριστη αλληλεγγύη εξιδανικεύσει τα πρόσωπα της οικογένειάς
της, ενώ από εμφανή προκατάληψη απορρίψει μορφές, όπως αυτές της Penny: ήταν μια bitch που μπορεί να απατούσε τον Dereck και έτρεφε μίσος προς το σόι
της, αλλά ο τελευταίος είχε τον τρόπο και κυρίως την πυγμή να την βάζει στη
θέση της.
Ήταν εκείνο το απόγευμα και εκείνη μοναχική, καθισμένη
μπροστά στο πάγκο του μπαρ, κοιτάζοντας προς το μέρος που χόρευαν και έπαιζαν
τα παιδιά. Φορούσε ένα κολλητό στο κορμί της μπεζ μίνι φόρεμα. Μπορεί να είχε
μέτρια φυσιογνωμία, αλλά τα βαμμένα ξανθά μαλλιά, κομμένα κοντά α λα γκαρσόν
της πήγαιναν και πρόσδιδαν στην εμφάνισή της μια σοφιστικότητα και σχετική
λεπτότητα στην προφορά και τους τρόπους, που γενικά έλειπε από τους D, ενώ η λεπτή μέση και πλάτη
της, όπως παρατήρησα όταν παράγγειλα ένα ποτό, σχημάτιζαν ένα ελκυστικό και για
τα μάτια μου διεγερτικό ensellure. Κάθισα δίπλα της. Μου
χαμογέλασε, παρόλο που δεν είχαμε ως τότε συστηθεί. Τελικά γυρίσαμε και οι δυο
προς τη μεριά του bar, αρχίσαμε να μιλάμε για τους
D’s κυρίως, για την οικογενειακή
«μαφία» όπως η Penny χαρακτήριζε το σόι και για την
οποία, όπως φάνηκε, έτρεφε ένα απέραντο και ανεξήγητο μίσος. Είχα σχηματίσει
την εντύπωση ότι ο χαμογελαστός και
φαινομενικά καλοπροαίρετος και ανοιχτόμυαλος Dereck, διέφερε από τους δυο άλλους
αδερφούς του για να δικαιολογεί τέτοια συλλήβδην απέχθεια. Πέρασε από το μυαλό
μου ότι η J ίσως να είχε κάποιο δίκαιο να
την είχε χαρακτηρίσει ως bitch και slut.
Στο
μεταξύ οι μπύρες άρχισαν να τυφλώνουν την κρίση. Έγειρα τον ώμο μου πιο κοντά
στο μικροκαμωμένο σώμα της Penny. Άγγιξα το γυμνό της πόδι
κάτω από τον ποδόγυρο του μίνι φορέματος, πρώτα με το πόδι μου και μετά με την
παλάμη μου, υποτίθεται κρυφά από αδιάκριτα ή εξασκημένα βλέμματα. Δεν
αντέδρασε· χαμογέλασε με το πρόσωπο στραμμένο προς το μπαρ χωρίς να το στρέψει
προς εμένα, συνεχίζοντας να πίνει από το ποτό της -σα να μην συνέβαινε τίποτε. Μετά
το τέλος εκείνης της επαφής, που από κάθε ηθική άποψη του καιρών και του τόπου
θα χαρακτηριζόταν από απαράδεκτη έως χυδαία, και αφού με μια κλεφτή ματιά πίσω
μου «σιγουρεύτηκα» ή μάλλον ξεγέλασα τον θολωμένο μυαλό μου με μια ψευδαίσθηση
ότι δεν μας έβλεπε κανείς την φίλησα πεταχτά στην άκρη των χειλιών της. Από εκείνη
την άκρη του pub! Και πάλι δεν αντέδρασε, δεν
τραβήχτηκε, χαμογέλασε χωρίς νόημα, χαζά.
Μια από τις παρενέργειες τη μέθης είναι ότι δημιουργεί
ανάμεσα στο μεθυσμένο και τον υπόλοιπο κόσμο ένα αδιαφανές παραπέτασμα και
αμβλύνει την αίσθηση του περιβάλλοντος. Τα δεκάδες μάτια γύρω μου έγιναν το ένα
και το αυτό με τα εξίσου τυφλά δικά μου. Προϋπήρχε και η αυταπάτη ότι καθόσον
είναι κάποιος μεθυσμένος σε ένα τέτοιο χώρο και εκδήλωση, σε μια γιορταστική
ατμόσφαιρα, σε ένα τέτοιο πλήθος, με τάσεις -λόγω κουλτούρας- ακραίας πόσης,
όλοι πλην μικρών παιδιών (που έτσι ή αλλιώς κινούνται στο δικό τους
περιχαρακωμένο χώρο), είναι εξίσου πιωμένοι και υφίστανται την ίδια απώλεια
αισθήσεων με τον δράστη κάποιας παρεκτροπής, τον ένοχο μιας ασχημοσύνης. Και
όμως! Υπήρχε κάποιος ανάμεσα στον κόσμο που κατέγραφε σε βίντεο τα
διαδραματιζόμενα στο πάρτι τω γενεθλίων της Eunice και βέβαια
χωρίς να το αντιληφθώ τους ερωτικούς χαριεντισμούς ανάμεσα σε μένα και την Penny στο
φόντο του χορού και των παιχνιδιών των παιδιών και των άλλων μεθυσμένων του
πάρτι. Στο τέλος εκείνων των «παράνομων» ερωτοτροπιών, προς το τέλος του πάρτι,
κλείνοντας της ευτελώς το μάτι μου, γλίστρησα στο χέρι της Penny την επαγγελματική κάρτα με το τηλέφωνό μου στη
δουλειά. Την πήρε, την δίπλωσε και την έχωσε διακριτικά στο τσαντάκι της.Τον Μάιο του 1999, με έδρα το Weston στους γενικά ήσυχους διαύλους επικοινωνίας της ευρύτερης φαμίλιας των D επικράτησε μια ασυνήθιστη κινητικότητα -με τους τρεις γιους που ακόμα
ζούσαν στο νότιο Birmingham, συγγενείς και στενούς οικογενειακούς φίλους. H Eunice, έμαθα,
συμπλήρωνε 60 χρόνια, σταθμό μιας ακόμα δεκαετίας ζωής. Οι Βρετανοί και πολλοί
λαοί της Δύσης -κι όχι μόνον- δίνουν μεγάλη βαρύτητα σε τέτοιου είδους
στρογγυλά νούμερα και επετείους. Oι τρεις αδερφές, υπό την επίβλεψη της Sharon και την διακριτική
επίβλεψη του Fred, ετοιμάζονταν πυρετωδώς για την σημαδιακή ημέρα. Οι αδερφοί από το Birmingham με τις οικογένειες τους και οικογενειακούς φίλους εκεί, οργάνωναν μια μεγαλειώδη
κάθοδο στο Weston την μέρα των γενεθλίων. Αυτό που κατάλαβα, από όσα έπιανε το αυτί,
ήταν ότι η Eunice επ’ ουδενί λόγω δεν έπρεπε να υποψιαστεί
τίποτε μέσα από πυρετώδη τηλεφωνήματα και τρεχάματα. Ένα κατάλληλο πρόχειρο ψέμα
ήταν έτοιμο και πιστευτό: την Κυριακή του πάρτι των γενεθλίων στο παραθαλάσσιο pub τoυ Weston, όπου καμιά φορά το γεροντικό ζευγάρι πήγαινε για το κυριακάτικο του roast, θα
έφερναν την Eunice με πρόσχημα ακριβώς αυτό: ένα απλό και
συνηθισμένο κυριακάτικο roast, στην παρέα της Sharon και του Tony· τίποτε θεαματικό,
δηλαδή: μια σεμνή τελετή γιορτασμού γενεθλίων θα ήταν, όπως κάθε χρονιά. Ενόψει ενός μεγαλοπρεπούς απ’ ό,τι φαινόταν
πάρτι, οι τρείς αδερφοί της J σταμάτησαν από σπίτι της,
ώστε η Eunice μην υποψιαστεί τίποτε και να
διατηρηθεί στο ακέραιο το μέγεθος της έκπληξης που είχε επιμελώς κρυφά
προετοιμαστεί. Οι τρεις αδερφοί κατέφτασαν με ελάχιστη προειδοποίηση, λίγο πριν
το μεσημέρι, και με βρήκαν απροετοίμαστο: μόλις είχα προλάβει να ανοίξω ένα
κουτάκι μπύρα και ως νηφάλιος δεν κατάφερα έγκαιρα να καταπολεμήσω τα νεύρα που
τέτοιες συναντήσεις τεντώνουν. Όσο καλά και κατάφερα και τα πήγα με τον Fred, και ως
ένα βαθμό βαθμό με τις γυναίκες της φαμίλιας, τους υπόλοιπους, τους καθαρόαιμους
Εγγλέζους και Brummies των D, τους αντιμετώπιζα με καχυποψία, ως απόμακρους
ανθρώπους που πίστευα ότι με θεωρούσαν κάποιο παρείσακτο ξένο σώμα, ενώ στην
ουσία η παρουσία μου στην περιφέρεια της οικογένειας μάλλον δεν τους
απασχολούσε: λίγοι στην φαμίλια των D’s ασχολούνταν
με αυτήν την σχέση. Η εικόνα, όμως, του Mickey που με αγνόησε περιφρονητικά από καθώς φαινόταν ρατσιστικά κίνητρα,
προσβλητικά για τον κόσμο και την κουλτούρα μου, το χέρι που του πρόσφερα και
δεν το δέχτηκε, στο αποχαιρετιστήριο πάρτι του Fred και της Eunice στο Coppice ήταν ακόμα ζωντανή στο μυαλό μου.
Και πρώτος μπούκαρε στο σπίτι ο Mickey. Δεν σηκώθηκα από
την άκρη του καναπέ πίσω από την πόρτα του καθιστικού δωματίου, όπου καθόμουν
με ένα γεμάτο κουτάκι μπύρας. Κατευθύνθηκε κάπως ορμητικά προς τη μεριά μου και
άπλωσε το χέρι του με ένα χαμόγελο: ‘Hey, Leo!’ Του έδωσα το δικό μου χλιαρά, σοβαρός και
αφηρημένος, με το αμερικάνικο ‘How
are you doing?’ που ερχόταν πρόχειρο και αυθόρμητο σε
τέτοιες περιπτώσεις. Θυμόταν άραγε εκείνο το ασήμαντο επεισόδιο του Coppice και επιθυμούσε να
κατευνάσει κάτι που τον απασχολούσε, να επιφέρει έναν συμβιβασμό; Είδε ότι το
σόι του, με τον πατέρα του πρώτο και καλύτερο, είχε πλέον αποδεχτεί και
αγκαλιάσει στους κόλπους του και μένα και τον Α, τον μικτής ράτσας καρπό με την
αδερφή του; Δεν θα ξαναμιλούσαμε, ούτε θα διασταυρώνονταν οι ματιές μας έκτοτε.
Ρατσιστικά ένστικτα, όμως, ενώ καταπιέζονται
προσωρινά και για τα μάτια του κόσμου, σπάνια εγκαταλείπουν κάποιον βαθιά
διαποτισμένο από προκαταλήψεις. Ο μοναχογιός του Mickey και της Glad, της
γυναίκας-σκιάχτρο και λείψανο, ακολούθησε σε γενικές γραμμές μια προβλέψιμη
πορεία: κατατάγηκε στο βρετανικό στρατό, εντάχθηκε σε ακροδεξιές, εθνικιστικές
και ρατσιστικές οργανώσεις, διαφήμισε με ζήλο την «ιδεολογία» του στο Facebook, τελικά
«ντρόπιασε» το επίθετο της οικογένειας με πράξεις ασέλγειας με ανήλικη. Ο πατριάρχης
δεν έζησε να δει την κατάληξη ενός από τα εγγόνια του, ευτυχώς μοναδική στη μεγάλη οικογένεια.
Όλα ήταν έτοιμα και το πάρτι γενεθλίων της Eunice ξεκίνησε όπως είχε προσχεδιαστεί
στην τελευταία λεπτομέρεια. Ο κόσμος, από το Birmingham, το Weston, παιδιά και εγγόνια, ο μεγαλύτερος της αδερφός
στο αναπηρικό καροτσάκι, εγώ με τον
Α από το χέρι, μαζευτήκαμε στην καπαρωμένη για την επέτειο αίθουσα εκδηλώσεων
ενός παραθαλάσσιου pub στις παρυφές της πόλης. Υπήρχε
ένας μπουφές με σάντουιτς και σνακ, τραπέζια διάσπαρτα για τους καλεσμένους,
μπαλόνια και κονκάρδες με ευχές στους τοίχους, ένα πανό απέναντι από την είσοδο
με εορταστικές φιγούρες και τη φράση “Happy 60th Birthday, Eunice!” Σταθήκαμε να περιμένουμε
όλοι όρθιοι πίσω από την κλειστή πόρτα της αίθουσας για τον ερχομό της
εορτάζουσας. Σε λίγο, συνοδεία του Fred, της Sharon και του Tony, μάλλον ανυποψίαστη, όχι
τόσο για κάποιο γενικό πάρτι, όσο για το πλήθος των καλεσμένων που είχαν
συρρεύσει από διάφορες μεριές της Αγγλίας. Το μέγεθος της έκπληξης δεν θα
μπορούσε να το κριθεί εύκολα κανείς από τις αντιδράσεις της: έβαλε τις δυο
παλάμες στο στόμα της για να μην αναφωνήσει, μια χειρονομία που κράτησε
δευτερόλεπτα αλλά θα ικανοποίησε τους ιθύνοντες νόες και οργανωτές. Όταν τις
ανασήκωσε εμφανίστηκε στο πρόσωπό της ένα συγκρατημένο χαμόγελο χαράς και
έκπληξης. Υπέθεσα ότι είχε κάποιες υποψίες. Τραγουδήσαμε, βέβαια, το “Happy Birthday to you…” με μουσική υπόκρουση από
τα ηχεία του χώρου, υψώσαμε στην υγειά της τα ποτήρια μας με κάτι fizzy που ίσως ήταν σαμπάνια,
μερικοί έβγαλαν τα λογύδρια, ειπώθηκαν αστεία, φωτογραφήθηκε με τα παιδιά και
εγγόνια της γύρω από τη γενέθλια τούρτα. Και μετά όλοι, όπως γίνεται πάντα σε
τέτοιες εκδηλώσεις, μετά από μερικά σάντουιτς από τον μπουφέ, το ρίξαμε στο
ποτό.
Η
J, με ένα ποτήρι πάντα στο
γερμένο χέρι, είχε απορροφηθεί από τις πολυεπίπεδες εκείνο το απόγευμα οικογενειακές
συναναστροφές. Τουλάχιστον, είπα στον εαυτό μου, δεν ήταν το πεδίο ούτε ο
χρόνος κατάλληλοι για φλερτ και την ομαλή κατάληξη της Κυριακής την είχα
προεξοφλήσει. O A έβρισκε την χαρά θεού της
ηλικίας του ανάμεσα στα πολλά ξαδέρφια του στη μικρή disco που είχε στηθεί σε μια γωνιά του
χώρου. Πολύ κοινωνικός από νήπιο ο A και πάντα τον έβρισκα ανάμεσα
σε άλλα παιδιά με τα αφράτα μάγουλα του αναψοκοκκινισμένο, λαχανιασμένο από την
έκσταση των παιχνιδιών που λαχταρούσε. Εγώ έστεκα μόνος ανάμεσα σε ένα πλήθος
με το οποίο δεν είχα πολλά κοινά να συναναστραφώ και κουβεντιάσω. Αλλά και να
είχα κάτι να πω και να ανοίξω κουβέντα με τον πρώτο τυχόντα δίπλα μου έπρεπε να
ξεπεράσω κατ’ αρχήν τα ανυπέρβλητα εμπόδιο του εσωστρεφούς χαρακτήρα μου.
Ένιωσα στην αρχή όπως συνήθως σε καθαρόαιμες βρετανικές εκδηλώσεις ξένος και
παρείσακτος. Άρχισα να πίνω, από αμηχανία στην αρχή, επειδή δεν έβρισκα κάποιο
στήριγμα να μιλήσω. Το μάτι μου πήρε την Penny, τη μικροκαμωμένη γυναίκα
του Dereck, του, όπως τον είχα κρίνει,
του πλέον καλοπροαίρετου και ευγενικού αδερφού της J, παρά τις ιστορίες που η
ίδια είχε πλέξει γύρω από τον «τρομακτικό» χαρακτήρα του, που όμως, πάντα κατά
την J, στεκόταν στην πλευρά του δίκιου. Η J είχε, βέβαια, σε πολλά
θέματα από μιαν αόριστη αλληλεγγύη εξιδανικεύσει τα πρόσωπα της οικογένειάς
της, ενώ από εμφανή προκατάληψη απορρίψει μορφές, όπως αυτές της Penny: ήταν μια bitch που μπορεί να απατούσε τον Dereck και έτρεφε μίσος προς το σόι
της, αλλά ο τελευταίος είχε τον τρόπο και κυρίως την πυγμή να την βάζει στη
θέση της.
Ήταν εκείνο το απόγευμα και εκείνη μοναχική, καθισμένη
μπροστά στο πάγκο του μπαρ, κοιτάζοντας προς το μέρος που χόρευαν και έπαιζαν
τα παιδιά. Φορούσε ένα κολλητό στο κορμί της μπεζ μίνι φόρεμα. Μπορεί να είχε
μέτρια φυσιογνωμία, αλλά τα βαμμένα ξανθά μαλλιά, κομμένα κοντά α λα γκαρσόν
της πήγαιναν και πρόσδιδαν στην εμφάνισή της μια σοφιστικότητα και σχετική
λεπτότητα στην προφορά και τους τρόπους, που γενικά έλειπε από τους D, ενώ η λεπτή μέση και πλάτη
της, όπως παρατήρησα όταν παράγγειλα ένα ποτό, σχημάτιζαν ένα ελκυστικό και για
τα μάτια μου διεγερτικό ensellure. Κάθισα δίπλα της. Μου
χαμογέλασε, παρόλο που δεν είχαμε ως τότε συστηθεί. Τελικά γυρίσαμε και οι δυο
προς τη μεριά του bar, αρχίσαμε να μιλάμε για τους
D’s κυρίως, για την οικογενειακή
«μαφία» όπως η Penny χαρακτήριζε το σόι και για την
οποία, όπως φάνηκε, έτρεφε ένα απέραντο και ανεξήγητο μίσος. Είχα σχηματίσει
την εντύπωση ότι ο χαμογελαστός και
φαινομενικά καλοπροαίρετος και ανοιχτόμυαλος Dereck, διέφερε από τους δυο άλλους
αδερφούς του για να δικαιολογεί τέτοια συλλήβδην απέχθεια. Πέρασε από το μυαλό
μου ότι η J ίσως να είχε κάποιο δίκαιο να
την είχε χαρακτηρίσει ως bitch και slut.
Στο
μεταξύ οι μπύρες άρχισαν να τυφλώνουν την κρίση. Έγειρα τον ώμο μου πιο κοντά
στο μικροκαμωμένο σώμα της Penny. Άγγιξα το γυμνό της πόδι
κάτω από τον ποδόγυρο του μίνι φορέματος, πρώτα με το πόδι μου και μετά με την
παλάμη μου, υποτίθεται κρυφά από αδιάκριτα ή εξασκημένα βλέμματα. Δεν
αντέδρασε· χαμογέλασε με το πρόσωπο στραμμένο προς το μπαρ χωρίς να το στρέψει
προς εμένα, συνεχίζοντας να πίνει από το ποτό της -σα να μην συνέβαινε τίποτε. Μετά
το τέλος εκείνης της επαφής, που από κάθε ηθική άποψη του καιρών και του τόπου
θα χαρακτηριζόταν από απαράδεκτη έως χυδαία, και αφού με μια κλεφτή ματιά πίσω
μου «σιγουρεύτηκα» ή μάλλον ξεγέλασα τον θολωμένο μυαλό μου με μια ψευδαίσθηση
ότι δεν μας έβλεπε κανείς την φίλησα πεταχτά στην άκρη των χειλιών της. Από εκείνη
την άκρη του pub! Και πάλι δεν αντέδρασε, δεν
τραβήχτηκε, χαμογέλασε χωρίς νόημα, χαζά.
Μια από τις παρενέργειες τη μέθης είναι ότι δημιουργεί
ανάμεσα στο μεθυσμένο και τον υπόλοιπο κόσμο ένα αδιαφανές παραπέτασμα και
αμβλύνει την αίσθηση του περιβάλλοντος. Τα δεκάδες μάτια γύρω μου έγιναν το ένα
και το αυτό με τα εξίσου τυφλά δικά μου. Προϋπήρχε και η αυταπάτη ότι καθόσον
είναι κάποιος μεθυσμένος σε ένα τέτοιο χώρο και εκδήλωση, σε μια γιορταστική
ατμόσφαιρα, σε ένα τέτοιο πλήθος, με τάσεις -λόγω κουλτούρας- ακραίας πόσης,
όλοι πλην μικρών παιδιών (που έτσι ή αλλιώς κινούνται στο δικό τους
περιχαρακωμένο χώρο), είναι εξίσου πιωμένοι και υφίστανται την ίδια απώλεια
αισθήσεων με τον δράστη κάποιας παρεκτροπής, τον ένοχο μιας ασχημοσύνης. Και
όμως! Υπήρχε κάποιος ανάμεσα στον κόσμο που κατέγραφε σε βίντεο τα
διαδραματιζόμενα στο πάρτι τω γενεθλίων της Eunice και βέβαια
χωρίς να το αντιληφθώ τους ερωτικούς χαριεντισμούς ανάμεσα σε μένα και την Penny στο
φόντο του χορού και των παιχνιδιών των παιδιών και των άλλων μεθυσμένων του
πάρτι. Στο τέλος εκείνων των «παράνομων» ερωτοτροπιών, προς το τέλος του πάρτι,
κλείνοντας της ευτελώς το μάτι μου, γλίστρησα στο χέρι της Penny την επαγγελματική κάρτα με το τηλέφωνό μου στη
δουλειά. Την πήρε, την δίπλωσε και την έχωσε διακριτικά στο τσαντάκι της.