H J πριν το ξεκίνημα της νέας χιλιετίας άφησε το άθλιο διαμέρισμα, που έμπαζε ρεύματα και κρύο από χαραμάδες σε πόρτες και παράθυρα και πατώματα, για κάπου στοιχειωδώς καλύτερα. Νοίκιασε ένα παλιό σπίτι, που ανήκε και προοριζόταν στα χαμηλότερα στρώματα της πόλης, στο τέλος μια σειράς από ενωμένα όμοια σπιτάκια, πίσω από τον High Street πεζόδρομο του κέντρου του Weston και τις βρώμικες στενωπούς πίσω από μαγαζιά ενός από τους κεντρικούς του δρόμους. Διέθετε όμως περισσότερο χώρο, κανονική διαρρύθμιση τυπικού οικογενειακού σπιτιού τριών υπνοδωματίων σε δυο ορόφους και βρισκόταν κοντύτερα στους γονείς της και το ιδεατό λιμάνι ασφάλειας που της πρόσφεραν. Παρόλα αυτά δεν έπαυε να συνιστά μιαν άχαρη, σχεδόν καταθλιπτική διαβίωση.
Είχε μια αυλή στο τέλος του αδιέξοδου ενός
σκοτεινού δρομίσκου που περνούσε από τις πίσω μεριές της σειράς εκείνων των
παλιών, γερασμένων σπιτιών με τους λερωμένους, γκρίζους πέτρινους τοίχους. Εκείνη
η αυλή, που από δυο μεριές εσωκλειόταν από ψηλούς τοίχους, θα μπορούσε να είναι
μικρογραφία προαύλιου φυλακής, ενώ το μικρό παράθυρο ψηλά στον τοίχο απέναντι
από την κυρίως κρεβατοκάμαρα της J ήταν το πίσω τοιχίο της κουζίνας και της αποθήκης ενός ινδικού
εστιατορίου. Από το ανοιχτό παράθυρο ακούγαμε τους κρότους των τεντζερέδων, και
τις ακαταλαβίστικες φωνές παράνομων ή νόμιμων μεταναστών-μαγείρων και
γκαρσονιών, και μέχρι αργά το βράδι ανασάναμε τις βαριές μυρωδιές της ινδικής κουζίνας.
Δεν προσφερόταν για χαλάρωση και αναζωογόνηση σε ανοιχτό χώρο εκείνη η αυλή, ο
θαλασσινός αέρας δεν έφτανε σε κείνη την κλειστή γωνιά, αλλά, σύμφωνα με την J, εκείνη η αυλή της νέας κατοικίας της ήταν τουλάχιστον
κρυμμένη και προφυλαγμένη από τις αμαρτίες του κέντρου της πόλης και πρόσφερε
ασφάλεια από αδιάκριτους ταραχοποιούς. Η πρόσοψή της αντίθετα, με το παράθυρο του
καθιστικού πάνω από το πεζοδρόμιο στη στροφή ενός δρόμου πίσω από το High Street του Weston, ήταν εκτεθειμένη στις φωνές και τις συχνά τραμπούκικες
συμπεριφορές νεαρών και άλλων μεθυσμένων περαστικών, ιδιαίτερα τις ώρες του
τέλους της βδομάδες που σχολούσαν τα pubs ή clubs του κέντρου.
Η χαμηλή ποιότητα ζωής και σε εκείνη τη γειτονιά για την J και τα παιδιά, η εμφανής αντίθεση των σαββατοκύριακων μου στο
αξιοπρεπές περιβάλλον που απολάμβανα στο σχεδόν πολυτελές διαμέρισμα του Spencers Wood και το εύπορο και κοσμοπολίτικο Reading, φούντωναν τα
αισθήματα ενοχής από μιαν ελαττωματική πατρότητα και στοργή που πρόσφερα, από
την κουτσουρεμένη part-time εκπλήρωση πατρικών και συζυγικών καθηκόντων·
έφερνε συχνά στην επιφάνεια αισθήματα ματαίωσης στην J από
την πορεία και την προοπτική της σχέσης, μετά από ένα ουσιαστικά εξώγαμο παιδί
και την απόσταση: φυσική, συναισθηματική και ταξική. Εκείνο το σπίτι, λοιπόν, σε
απόσταση αναπνοής από το κέντρο του Weston, ήταν τις μέρες στερημένο από τον ήλιο και το
φως και τη θαλασσινή αύρα, ενώ τα βράδια η ατμόσφαιρά του κατακλυζόταν από τις
μυρωδιές των μπαχαρικών της ινδικής κουζίνας πίσω από τον τοιχίο της αυλής, και
μοιραία έγινε θέατρο πολλών διαπληκτισμών και δραμάτων, εντονότερων από όσα
είχα βιώσει ως τότε στην ταραχώδη σχέση με την J.
No comments:
Post a Comment
Note: Only a member of this blog may post a comment.