Μετά από μια βδομάδα, δέκα μέρες ίσως, σε ανύποπτο χρόνο, και ενώ κόντευα να ξεχάσω τους ντροπιαστικούς χαριεντισμούς με την Penny στο πάρτι της «πεθεράς», ντροπιαστικούς ακόμα και για τα ήθη και τις συμπεριφορές της μικρομεσαίας Αγγλίας, παρακινημένος από τη θολούρα των αναμνήσεων από εκείνο το απόγευμα και ένα ισχυρό libido, βρήκα το τηλέφωνο του σπιτιού της Penny στην ατζέντα της J και τηλεφώνησα σπίτι της. Διάρκεσε δευτερόλεπτα: ήταν η ίδια δύσκολο να μιλήσει -για ευνόητους λόγους. Με πήρε το άλλο πρωί, με τον Dereck προφανώς στην δουλειά, με μια φίλη από δίπλα. Υπήρξε αμηχανία και μυστικότητα και ψίθυροι εκατέρωθεν. Υπήρχαν συνάδερφοι γύρω μου. Την πήρα το ίδιο βράδι, σε μια ώρα που θα ήταν μόνη στο σπίτι -όπως συνέβαινε σχεδόν κάθε βράδι τέτοιες ώρες όπως μου είχε πει. Η συνομιλία ήταν και πάλι ψυχρή, το τηλέφωνο τοποθετούσε πρόσθετα εμπόδια στην ήδη προβληματική επικοινωνία μου με ανθρώπους, αλλά κανονίσαμε ραντεβού για το επόμενο Σάββατο, στο περιθώριο, όπως είπα, ενός δήθεν επαγγελματικού ταξιδιού στο Birmingham. Πίστευα ότι είχαμε και οι δύο πλήρη επίγνωση ως προς το που ένα τέτοιο ραντεβού στόχευε και που θα οδηγούσε. Ένα ακόμα ψέμα στην J για την απουσία μου από την οικογενειακή φωλιά του Weston έγινε εύκολα πιστευτό.
Έφυγα από νωρίς του Σαββάτου έχοντας κλείσει
ένα δωμάτιο (για ένα άτομο) σε ένα B&B του Longbridge. Κλείσαμε ραντεβού για νωρίς
το βράδι σε ένα μεγάλο pub South Bristol Road που οδηγεί στο κέντρο, μακριά
από την γειτονιά της. Ήρθε στην ώρα της με ίδιες προσδοκίες με τις δικές μου για
τα επακόλουθα, σε ένα παρόμοιο εφαρμοστό μίνι φόρεμα μέσα από το οποίο
διαγραφόταν παραπάνω από ικανοποιητικές για κάθε αντρικό μάτι καμπύλες στο petite κορμί της. Επισκεπτόταν τακτικά
το γυμναστήριο για να διατηρήσει το σώμα της -μου απάντησε στο κλισέ κομπλιμέντο
που μου ήρθε στο μυαλό εύκολα, καθώς όταν εμφανίστηκε βρισκόμουν ήδη στην
δεύτερη και Τρίτη μπύρα. Στις ανησυχίες που εξέφρασα αποκρίθηκε ότι δεν θα
υπήρχαν αδιάκριτα βλέμματα, ούτε γνωστοί που θα διεμήνυαν στον Dereck τις μπερμπαντιές της συζύγου του.
Με καθησύχασε. Και αν υπήρχαν για τέτοιου είδους κουτσομπολιά και κακές γλώσσες
και εχθρικά βλέμματα από τρίτους δεν της καιγόταν καρφί: “Ι don’t give a fuck”, έλεγε και ξανάλεγε με
πείσμα, αν και φαινόταν κατά βάθος ότι φοβόταν τις αντιδράσεις του: η ζωή της
με τον Dereck έπλεε σε ένα πέλαγος αδιαφορίας,
μέχρι μένους, ανάμεσα σε συχνούς συζυγικούς καυγάδες. Είχε να κάνει σεξ με τον
άντρα της πολλούς μήνες. Δύσκολο να το αντέξει κάποια στην ηλικία της και
επιζήμιο για τη θηλυκότητα και σεξουαλικότητα, σκέφτηκα. Αν δεν ήταν τα παιδιά
θα τον είχε παρατήσει από καιρό. Το παρακατιανό σόι των D’s «της την έδινε» για την
χυδαιότητα και τρόπους του· η ίδια προερχόταν από «καλύτερη» και εξευγενισμένη
οικογένεια, και δεν κατάλαβε πως μπήκε σε αυτό το λούκι και βρέθηκε ανάμεσα σε αγροίκους.
Η J «πρέπει να έχει μια δόση τρέλας».
“She is mad!”, είπε, υπονοώντας μιαν
απορία και για την δική μου θέση ανάμεσά τους. Κατάλαβα: η Penny και η οικογένεια της ανήκαν
σε μια διαφορετική τάξη από αυτήν των D’s και μόνον ένας ευκαιριακός
και πρόσκαιρος έρωτας την έριξε στην αγκαλιά του Dereck και στο δίχτυ της
οικογενειακής μαφίας, όπως με πίκρα και μένος ανέβαζε και κατέβαζε την
οικογένεια που είχαμε και οι δυο προσεταιριστεί.
Την
άκουγα παθητικά και σε πολλά θα από αυτά που έλεγε θα συμφωνούσα, αλλά διάθεση
για πολύ κουτσομπολίστική κουβέντα είχα. Το μυαλό μου ταξίδευε στο τι θα
ακολουθούσε, που ήταν πλέον σχεδόν βέβαιο. Ο σκοπός της επίσκεψής ήταν
διαφορετικός και συγκεκριμένος, κάτι που ξέραμε πολύ καλά και οι δύο. Όπως και στο pub του Weston την άγγιξα ανάμεσα στα γυμνά
πόδια, περισσότερα απερίσκεπτα αυτή τη
φορά με την ελευθερία που μου έδινε το ανώνυμο περιβάλλον, και τη φίλησα σαν
στη ρουτίνα μιας παγκόσμια αποδεκτής ερωτικής διαδικασίας. Ανταποκρίθηκε, με
κλειστά μάτια και το πάθος μιας γυναίκας που ο έρωτας έχει λείψει απελπιστικά
και δεν μπορεί να περιμένει για τα καθέκαστα.
Φύγαμε
με ταξί για το B&B, χωρίς πολλές περαιτέρω κουβέντες.
To B&B ήταν κλειδωμένο, σκοτεινό, πέρα
από το θαμπό φως του προθάλαμου, και ήσυχο. Ήμουν, προφανώς, ο μοναδικός
πελάτης εκείνο το βράδι. Πριν τα σκαλιά για το δωμάτιο συναντήσαμε τη θολή σκιά
του ξενοδόχου. “Hello…” είπε με ένα δυσδιάκριτο
μάλλον ουδέτερο χαμόγελο: θα υπήρχε κάποιος μάρτυρας στο ξενοδοχείο, αλλά τι
μας ένοιαζε. Δεν περίμενε να έφερνα γυναίκα, καθώς είχα τσεκάρει σόλο νωρίτερα.
Προς ανακούφισή μου αποσύρθηκε διακριτικά στο σκοτάδι σα να μην συνέβαινε
τίποτε. Μετά από αρκετά ποτά στο pub, μετά από τόσο λόγια και
υπονοούμενα και το γεγονός ότι χωρίς δισταγμό με ακολούθησε στο Β&Β δεν
χρειάστηκαν εισαγωγές. Πηγαίναμε εκεί για κάτι συγκεκριμένο, εκείνη από όσο
κατάλαβα διψασμένη για αυτό και μνησικακία για τον άντρα της, ενώ εγώ δεν
ανάλυσα και πολύ τα πως και γιατί. (Από ένα αίσθημα εκδικητικότητας χωρίς
πραγματική βάση; Από έναν γενικά ενστικτώδες πόθο για γυναίκες;) Το ξέραμε.
Βγάλαμε τα ρούχα της και έπεσα επάνω της χωρίς κανένα από τα προοίμια που
συνηθίζουν οι καλοί και γνήσιοι εραστές. Το πρόσωπό της μόρφαζε άσχημα από
κοντά. Αναστέναζε δυνατά όσο ήμουν μέσα της, αλλά το όλο συμβάν κράτησε
δευτερόλεπτα. Σίγουρα θα μας άκουσε ο ξενοδόχος σε κείνο το μέρος που είμαστε
οι μόνοι φιλοξενούμενοι. Δεν ξέρω τι ένιωσε· η κούραση και νύστα μ’ έκαναν
αδιάφορο. Πλύθηκε στο μπάνιο που ήταν έξω από το δωμάτιο κι έφυγε χωρίς πολλά. Μπορεί
και να είχε πείρα από αυτά τα ‘one night stands.’ Το δικό μου ήταν το πρώτο στην ζωή μου.
Μετά από μέρες το βίντεο από το πάρτι
γενεθλίων της Eunice κυκλοφόρησε ανάμεσα στα διάφορα μέλη της
οικογένειας. Κάτι τις πρόσεξαν η Eunice και οι αδερφές της J: πρόσεξαν δυο
ανθρώπους καθισμένους στο bar, τον υποφαινόμενο και την Penny να ερωτοτροπούν. Διαβίβασαν τις παρατηρήσεις τους στη J, φυσικά, που
περιέργως αντέδρασε ήπια και με χιούμορ. Που να φανταστεί τη συνέχεια που
υπήρξε στο Birmingham! To χειρότερο
σχόλιο της: «Αν ακούσει ή δει τίποτε από αυτά ο Dereck, θα τη σκοτώσει, τη σκύλα! » Ως απάντηση,
προσποιήθηκα ότι δεν θυμόμουν κάποιο φλερτ με την Penny· θα μου αδιανόητο
και εξωφρενικό παρουσία μάλιστα του άγριου αδερφού της και συζύγου της Penny στον ίδιο χώρο. Το επεισόδιο ανασκαλεύτηκε άλλη μια φορά από την Eunice και τελικά ξεχάστηκε. Θα περάσουν χρόνια πριν μάθω ότι ο Dereck και η Penny έκαναν το αυτονόητο και διέλυσαν τον γάμο τους.
Από το Fred και τους γιούς του, τις οικογένειες και τα εγγόνια τους, στις συνάξεις που βρέθηκα ανάμεσά του, τις συζητήσεις με τον Fred μετά τα πολλά Irish whiskey, όπως και λίγο νωρίτερα στη ζωή μου από τις μέρες μου στο εργοστάσιο του Rochester, έμαθα κάτι για τη μεταμόρφωση μιας αποδεκατισμένης και κατακερματισμένης, βρετανικής εργατικής τάξης. Μια μικρή μερίδα της, που από τον πυθμένα της κοινωνίας, σκαρφάλωσε τα λιγοστά πρώτα σκαλοπάτια στην κοινωνική πυραμίδα, κατάπιε πολλές ταπεινώσεις στην πορεία, χάριν στην ανασφάλεια για το αύριο και την ανάγκη να αυτό-συντηρηθεί, έγινε πειθήνιο εργαλείο του συστήματος, με σχετικά πενιχρά υλικά ανταλλάγματα. Μια μεγάλη μερίδα κατέληξε να απαρτίζει αυτό που λέμε underclass, βυθίστηκε σε μια μόνιμη κατάσταση καθημερινή μιζέριας, βρήκε εκτόνωση στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά, εναλλάξ με ρατσισμό και βία και παρανομίες κάθε λογής. To σύστημα είχε κερδίσει και επεβίωνε παρά τις κραυγαλέες ανισότητες. Η τάξη αυτή δεν είχε συνείδηση, ούτε προορισμό, ήταν αλλοτριωμένη, χαμένη στον κόσμο της να τα βάζει με φανταστικούς εχθρούς ντόπιους και ξένους.
No comments:
Post a Comment
Note: Only a member of this blog may post a comment.