To βράδι της παραμονής τελικά έφτασε με αργά και κουρασμένα βήματα, το βράδι που ο κόσμος, χωρίς κατανοητούς και ουσιαστικούς (κατ’ εμέ) λόγους, θα γιόρταζε το «τέλος της χιλιετίας» με εξαιρετικές χαρές και ευφορία και επίπλαστη ευτυχία να μπάζουν από παντού, και πρόσθετε καταναγκαστικά ένα επιπλέον στρώμα τεχνητής διασκέδασης. Κάθε ίχνος διάθεσης για συμμετοχή σε εκείνο το πανηγύρι που είχε αρχίσει έτσι κι αλλιώς από καιρό να εκλείπει, μηδενίστηκε με το επεισόδιο της παραμονής των Χριστουγέννων. Το μελανιασμένο μάτι μου το έφερνε αδιάψευστο μπροστά μου. Εκείνο το βράδι είμαστε καλεσμένοι στο σπίτι της Sharon, της μεγάλης αδερφής της J, του συντρόφου της Tony και της μεγάλης οικογένειάς τεσσάρων καλών παιδιών. H βραδιά θα ήταν λιτή, με πρόχειρα snacks και όπως πάντα μπόλικο αλκοόλ στην προμήθεια του οποίου, όπως συνήθιζα, συνεισέφερα γενναιόδωρα. Εξ αρχής μου ήταν σεβαστό και συμπαθές το πάντα καλοπροαίρετο ζευγάρι, και είχε καλή αντίληψη της ιδιοσυγκρασίας της J. Το πάρτι το πλαισίωσαν οι γονείς, ο Fred και η Eunice, ένας από τους αδερφούς από το Birmingham με τη γυναίκα του, που επρόκειτο για τον Steven και την Natasha. Τo πλήθος από εγγόνια των D, διεσπαρμένα σε διάφορα γκρουπ, γέμισαν τους χώρους του μεγάλου σπιτιού στο ισόγειο κάτω, και τα υπνοδωμάτια πάνω. Ο A, όπως αναμενόταν, στριμώχτηκε ανάμεσα στα άλλα αγόρια, και βρήκε χαρά παίζοντας PlayStation με τον μεγαλύτερο ξάδερφό του. Εγώ χαλάρωνα σχετικά ήρεμος με μπύρες σε μια γωνιά του καθιστικού, με μερικές βόλτες πάνω να καμαρώνω τον Α, έχοντας μέσα στη αποξένωσή μου από την οικογένεια των D, επίγνωση της μελανιασμένης μου κόγχης. To σκεφτόμουν εκείνο το millennium party λίγο-πολύ σαν ένα τελευταίο εμπόδιο, που θα έπρεπε να υπερβώ πριν ανακτήσω μιαν σχετικά μεγαλύτερη ελευθερία στη μοναξιά και στο «τι μέλλει γενέσθαι» του Birmingham, ενός άγραφου ακόμα κεφαλαίου ζωής που ποιος ξέρει που θα οδηγούσε και κατέληγε.
Μετά από λίγη ώρα οι ενήλικες με την άφιξη του
Fred με τη Eunice, μαζευτήκαμε στην
κουζίνα για να υποδεχτούμε τον καινούργιο χρόνο. Δεν «πήγαινε» να έμενα μόνος
μου στο καθιστικό ή να κρυβόμουν σε κάποιο υπνοδωμάτιο να παρακολουθώ τα παιδιά
να παίζουν τα παιχνίδια τους. Η κουβέντα, είτε περί ανέμων και υδάτων, είτε
περί οικογενειακών θεμάτων, δεν με αφορούσε. Δεν μπορούσα να συμμετέχω σε αυτή,
και την έβρισκα βαρετή. Καθισμένος σιωπηλός σε μια καρέκλα συνέχιζα με μιαν
ακόμη μπύρα. Είχαν προηγηθεί αρκετές και το λεγόμενο στάδιο της ευθυμίας είχε
ανεπαίσθητα ξεπεραστεί ώστε να παρακινηθώ για να ανοίξω το στόμα μου, να πω
κάτι. Λίγη ώρα πριν το γύρισμα του χρόνου ο Fred και η Eunice έφυγαν: για να τον υποδεχτούν με συνομήλικη συντροφιά στο Conservative
Club του Weston που ήταν μέλη και
είχε το δικό του πάρτι.
Στη μεγάλη κουζίνα, σε μια ατμόσφαιρα
ασφυκτικά μπουκωμένη από το κάπνισμα μερικών, καθίσαμε σε ένα κύκλο από καρέκλες,
με το πιοτό στα χέρια, περιμένοντας την τεχνητή ασυνέχεια του χρόνου, που
ανεξήγητα κάθε χρόνο φέρει έκσταση σε ανθρώπινες ψυχές. Καθόμουν ανάμεσα στον
λιγομίλητο, και πάντα χαμηλών τόνων Tony, που ούτε κάπνιζε, ούτε έπινε, διαμετρικά αντίθετα από την Jane, που έπινε και
κάπνιζε με σποραδικές αγριεμένες και μεθυσμένες ματιές προς τη μεριά μου, και
γέλια από εύθυμα οικογενειακά ανέκδοτα με την εγκρατή στις εκφράσεις της Sharon δίπλα της, που κατά
κανόνα άκουγε όσα λέγονταν προσοχή και απαντούσε, με σύντομα και εύστοχα σχόλια.
Τον κύκλο συμπλήρωναν η Natasha, τη γυναίκα του Steven, που απλά άκουγε, με ένα χαμόγελο, και ο Steven. O μικρότερος εκ των τριών
αδερφών, ξερακιανός όπως και οι υπόλοιποι, με ρουφηγμένα μάγουλα και λεπτό goatee (όπως και
ο αδερφός του, Mickey) και ο οποίος ποτέ μου από την J δεν είχα καταλάβει τι επαγγελλόταν (πιθανόν
τίποτε), ο Steven μπορεί να μην έπινε, αλλά κάπνιζε μανιωδώς, το
ένα μετά το άλλο στριφτά τσιγάρα, που στον καπνό κατά τα φαινόμενα και
υπονοούμενα ανακάτευε «δείγματα» καννάβεως. Βάσιμη υπόθεση, σύμφωνα με αυτά που
κατά καιρούς και κάποιο ανεξήγητο δέος εξιστορούσε η J, σα να επρόκειτο για κάποια
αξιέπαινη συνήθεια, όπως όταν για παράδειγμα κάποιος γίνεται αυστηρός
χορτοφάγος ή πάει επιμελώς στο γυμναστήριο για να διατηρήσει την ευεξία του.
Είχε, ας πούμε, την φήμη ενός ήπιου ναρκομανούς στην οικογένεια ο Steven -από τις περιγραφές
της J πάντα, και
αυτό μάλλον εν γνώσει και υπό την ανοχή του γέρου-Fred. Πρέπει να βρισκόταν συχνά
σε κατάσταση ημι-μαστούρας, συνήθως μη επαληθεύσιμη από την γενικά φυσιολογική
συμπεριφορά του. Σε κάθε περίπτωση, θα έπρεπε να ήταν δύσκολο για τη γλυκιά του
σύζυγο -σκεφτόμουν.
Από τη μεριά μου καθόμουν αμίλητος, αποστασιοποιημένος
από το περιβάλλον και μιαν κουβέντα που δεν με αφορούσε, συγκεντρωμένος περισσότερο
στο κουτί της μπύρας στο χέρι μου, και με σκόρπιες ματιές στον Steven, τον κύριο
συνομιλητή της J. Η παρουσία του Steven
σε οικογενειακές παρέες κατά κάποιο τρόπο χαροποιούσε την J. Μάλλον γιατί θα της
δινόταν η ευκαιρία να μοιραστεί, αδερφικά, gratis, λίγο από το χόρτο που
πάντα κουβαλούσε μαζί του. Η χαρμόσυνη βραδιά προσφερόταν για κάτι τέτοιο.
Προσπαθούσα, από περιέργεια, να διακρίνω μια κατάσταση νάρκης ή έστω λήθαργου,
στην ομιλία και το βλέμμα του. Ίσως εξαιτίας της δικής μου θολούρας από το
αλκοόλ, ίσως επειδή για χρήστες, όπως λέγανε ότι ήταν ο Steven, μόνον ισχυρές
δόσεις και συνήθως συνοδεία αλκοόλ που περιέργως απέφευγε, έχουν κάποιο
ευδιάκριτο αποτέλεσμα στην συμπεριφορά τους. Αντίθετα φαινόταν χαλαρός, νηφάλιος
και ευδιάθετος. Αφού περιεργάστηκα τη συμπεριφορά, που όντως φαινόταν φυσιολογική, κλείστηκα στον
εαυτό μου, μέχρι σταδιακά να αποστασιοποιηθώ πλήρως από την εγγλέζικη παρέα
γύρω μου. Δεν με ενδιέφεραν και πολύ αυτά που λεγόταν στον οικογενειακό κύκλο
τους, δεν είχα σε αυτήν και παρόμοιες περιπτώσεις ευρέων οικογενειακών ή
φιλικών κύκλων να πω κάτι παραπάνω από μερικές λέξεις, όσο και αν ξεπερνούσε τα
φράγματα της εγγενούς συστολής μου με τα δεκανίκια του αλκοόλ. Ταυτόχρονα με το
μάζεμα και κλείσιμο στον εαυτό μου, άρχισα να ανατρέχω το βίαιο περιστατικό της
παραμονής και να ανακτώ την αυτοσυνείδηση μιας φάτσας με τη μελανιασμένη κόγχη
του ματιού· και να βλέπω με μνησικακία την J απέναντι. Το αίσθημα αποξένωσης
με τέτοιες σκέψεις ενισχυόταν.
Η
κουβέντα ανάμεσα στην J και τον Steven στράφηκε αναγκαστικά και γύρω
από τον εορτασμό χαρμόσυνων επετείων, όπως τα Χριστούγεννα, στους οποίους η J έδινε εξαιρετική σημασία,
αδικαιολόγητη, όπως γράφηκε, για τη δική μου κουλτούρα και ιδιοσυγκρασία. Μέσα
από τη θολούρα μου, απευθυνόμενος για πρώτη φορά εκείνο το βράδι στην J, είπα κάτι απαξιωτικό για τα
εγγλέζικα Χριστούγεννα και για τον ανόητο ενθουσιασμό και άγχος του κόσμου για
αυτά, μέσα από την γκάμα αφορισμών που κατά καιρούς δημιούργησα για αυτά. Ήταν
μια-δυο φράσεις όχι περισσότερο από μερικές λέξεις. Η J απλά με κοίταξε με εκείνο το
άγριο βλέμμα με τα γλαρωμένα μάτια, το αποβλακωμένο από πιοτό και ίσως και την
κάνναβη ύφος, αλλά ο Steven προσέτρεξε, με μιαν δήθεν έξυπνη
ατάκα, προς στήριξη της αδερφής του: “Leo, if I were you, I’d be careful what I say… Before you know, she’ll give you another black eye.”
Θεωρώ
την ελληνική έκφραση «τα αρπάζω στο κρανίο» ως την πλέον κατάλληλη να
περιγράψει την μετάσταση της ψυχικής διάθεσης μετά από το πειρακτικό σχόλιο του
Steven, που έφερε μέσα από τη
θολούρα του μυαλού στην επιφάνεια κάθε τι άσχημο που προηγήθηκε. Ο εκνευρισμός
και η εριστικότητα, που η εσωστρέφεια, μαζί με το πιοτό, είχαν καλλιεργηθεί
βαθμιαία στο ξένο, και σε κείνη τη φάση, εχθρικό όπως το έβλεπα περιβάλλον γύρω
μου, όπου το πιο κοντινό πρόσωπο ήταν ο A που έπαιζε PlayStation με τα ξαδέρφια του στο πάνω πάτωμα,
και αυτή η πατρική σχέση στιγμιαία πνιγμένη από φουρτούνα της οργής μέσα μου, εκείνη
η ταραγμένη ψυχική κατάσταση έψαχνε άμεση διέξοδο εκτόνωσης. Άφησα το κουτί της
μπύρας δίπλα μου, σηκώθηκα, χωρίς το πανωφόρι που είχε κλαπεί σε μια από τις
εξόδους μας σε έναν άθλιο club του Weston πριν λίγες μέρες, με μια κίνηση
χαιρετισμού στην ομήγυρη είπα: “I’m leaving! Happy New Year everyone!” και, προς την έκπληξη όλων
και ιδιαίτερα της J, όπως η σιωπή της στις ευχές
μου έδειχνε, κατευθύνθηκα προς την εξώπορτα.
Η J πετάχτηκε από την καρέκλα της
και με ακολούθησε με γρήγορα βήματα. Με
πρόλαβε στο κατώφλι της πόρτας. Γύρισα να αντικρίσω το αγριεμένο, κοκκινισμένο
από αλκοόλ και μίσος βλέμμα της. Ήταν έτοιμη να με χτυπήσει με το απλωμένο χέρι
της, αλλά τα στιβαρά μπράτσα του Tony που έτρεξε από πίσω της, την άρπαξαν
και τράβηξαν προς τα μέσα του σπιτιού. Βγήκα στο υγρή και ομιχλώδη και έρημη
νύχτα που φωτιζόταν από τα εορταστικά λαμπάκια των σπιτιών που αναβόσβηναν γιόρταζαν,
και πήρα το δρόμο για το αυτοκίνητό μου. Αν έκανε κρύο, δεν το ένιωσα. Ο Tony, αφού σιγούρεψε την J πίσω στη θέση της στην κουζίνα,
στο πλευρό του αδερφού της, που φαντάστηκα θα συνέχιζε αμέριμνος το κάπνισμά σα
να μην είχε συμβεί τίποτε, με πρόλαβε λίγα μέτρα πιο πέρα στον βρεγμένο και
έρημο δρόμο. “Leo, please, stop
this and come back. J has calmed down, now…” “Tony, you are a decent man
and you know how I feel. Goodbye!” του απάντησα με μια σύντομη ματιά στο μέρος του.
Τον άφησα να στέκεται με τα χέρια ελαφρά σηκωμένα σε μια χειρονομία
απογοήτευσης και παραίτησης, του γύρισα την πλάτη και έφυγα.