Monday, November 9, 2026

62 - Ένα Ακόμα Χριστουγεννιάτικο Επεισόδιο

Τα Χριστούγεννα ήρθαν μετά από μιαν πρώτη επίσκεψη γνωριμίας στον τόπο της καινούργιας δουλειάς. Μετά από τέτοιου μεγέθους μονόπλευρη απόφαση, και την κλήση που επιχείρησα στην συνείδηση μου, όφειλα να αφιέρωνα ψυχή τε και σώματι στο καθιερωμένο χριστουγεννιάτικο τελετουργικό που ακολουθούσε η J, και που σε άλλες περιπτώσεις απέρριπτα αφοριστικά, σχολίαζα ειρωνικά και περιφρονητικά, ακολουθούσα αγκομαχώντας ή, στην καλύτερη περίπτωση, παρακολουθούσα αδιάφορα. Δεν ήμουν ο Χριστουγεννιάτικο τύπος· τα Χριστούγεννα ποτέ δεν ήταν ευχάριστη περίοδος για εσωστρεφείς χαρακτήρες σαν και τον δικό μου και συμπεριφερόμουν συνήθως σαν ένας σύγχρονος Ebenezer Scrooge. Εκείνα τα Χριστούγεννα, όμως, στις σκιές των ενοχών, συμμετείχα στον στολισμό του δέντρου, τη διακόσμηση του φτωχικού σπιτιού με αρκετό ζήλο· έσυρα, αυτόβουλα ή με την J παρέα για ώρες τα πόδια μου σε πηχτά από τον κόσμο μαγαζιά, - παρά την ήπιας μορφή αγοραφοβία, για να αγοράσουμε δώρα για τα παιδιά· υπέβαλα τον εαυτό μου στο άγχος που προκαλούν ψώνια σε πολυσύχναστα μέρη, τυλίξαμε με την J δεκάδες πακέτα με δώρα-εκπλήξεις για τα παιδιά κάτω από το δέντρο· επέβλεψα το αδιάλειπτο άνοιγμα είκοσι-πέντε ημερών στο Advent Calendar του Α· εφοδιαστήκαμε ικανές ποσότητες αλκοόλ, φάγαμε, ήπιαμε και μεθύσαμε, σε night clubs, όπου σε ένα από αυτά μου έκλεψαν το καινούργιο τζάκετ από το M&S ενώ σε κάποιο άλλο υπέμεινα για ώρες τα μεθυσμένα χνώτα ενός ντόπιου που ανέλυε έργα και ημέρες της Greek Mafia στο Weston.

Δεν θα υπήρχε ούτε περίοδος ανεργίας και αγωνίας για εύρεση δουλειάς μπροστά μου, ούτε ορατό οικονομικό πρόβλημα. Άρχισα να αυταπατώμαι και πάλι βλέποντας τη μετακίνηση μου στο Birmingham και το εργοστάσιο του Small Heath ως μια θυσία που μερικώς έκανα για την οικογένεια, ενώ, ήξερα καλά, πως σε καμιά περίπτωση η οικογένεια δεν αποτέλεσε κίνητρο. Τέτοιες σκέψεις, όπως και η υπεράνω προκαταλήψεων και αρνητικής προδιάθεσης αφοσίωση μου στα εγγλέζικα Χριστούγεννα, γινόταν για να καθησυχάσω την συνείδησή μου, για να «παγώσω» το εσωτερικό χρέος προς ένα τριών-χρονών νήπιο που μεγάλωνε μακριά από τον πατέρα του και, σε λιγότερο βαθμό, μια φυσική υποχρέωση προς την μητέρα του. Ο A διέτρεχε εκείνα τα χρόνια της ζωής, που η παιδική χάρη, παλλόμενη και μεταλλασσόμενη καθημερινά, συνιστά μονάκριβο κομμάτι της πατρότητας, πριν παρασυρθεί από το πέρασμα του χρόνου και περάσει ανεπιστρεπτί.

Όλα, λοιπόν, ήταν έτοιμα για την παραμονή των Χριστουγέννων, ένα βράδι που το ανθρώπινο γένος στη Δύση προσπαθεί τους τελευταίους αιώνες με τεχνητά μέσα προσδώσει μαγεία στην  ατμόσφαιρα· για το βράδι όπου προσδοκίες των παιδιών, ματεριαλιστικές στην ουσία τους, για το άνοιγμα των δώρων το επόμενο πρωϊνό κορυφώνονται, με ή χωρίς πίστη στον μύθο του Άη Βασίλη. Ο τελευταίος για τον A, στον τρίτο χρόνο της ζωής του, φυσικά υπήρχε ως παραμυθένια οντότητα, και τεχνηέντως κι επιμελώς θα τον συντηρούσε η J για μερικά χρόνια ακόμα: με δώρα κρυμμένα στη ντουλάπα από τον Father Christmas, με το κέρασμα που θα του αφήναμε από το προηγούμενο βράδι ως ευχαριστώ για γενναιοδωρία και τον κόπο του, και άλλα παρόμοια. Όσο για μένα και την J το ποτό θα έρρεε άφθονο εκείνο το βράδι του μικρού πάρτι , όπως σε άλλες τέτοιες γιορτές και παραμονές αργιών, όπως λίγο-πολύ κάθε Παρασκευή και Σαββατόβραδο. Για τα παιδιά οι επιλογές της S στο CD player, με ελαφριά χορευτικά άσματα, όπως από τα Spice Girls και αλλά παρόμοια συγκροτήματα της περιόδου, δημοφιλή σε εφήβους, θα γίνονταν η μουσική επένδυση της βραδιάς που οι ενήλικες οφείλαμε να σεβαστούμε. Οι δικές μου μουσικές προτιμήσεις ήταν σχετικά «βαριές» για την περίσταση, αρχαϊκές για νέους και, πάντα για χάρη των παιδιών, αποκλείστηκαν από το μουσικό πρόγραμμα της S.

Μετά από τα λίγα γιορτινά εδέσματα που καταναλώσαμε, αποσύρθηκα στην άκρη του αποτραβηγμένου στον τοίχο καναπέ να απολαμβάνω τη μια μπύρα μετά την άλλη, κάτω από το φως του χριστουγεννιάτικου δέντρου και των κεριών. Το χλωμό και γλυκό φως που έλουζε το δωμάτιο το έβρισκα σε δυσαρμονία με τη μουσική· η γαλήνη και μια απαλή μαγεία που προσδοκά κάποιος από βραδιές όπως εκείνη, ταραζόταν από τα ανελέητα και (για μένα) κακόγουστα beats της μουσικής της S, αλλά, όπως πίστευε κι επαναλάμβανε η J, τέτοιες βραδιές υπήρχαν και είχαν σχεδιαστεί για τα παιδιά, ανήκαν αποκλειστικά στα παιδιά. Έτσι, λοιπόν, θα περνούσε το βράδι, με εμένα και την J να καταναλώνουμε αλκοόλ σε υψηλότερους από κανονικούς ρυθμούς και να βυθιζόμαστε βαθμιαία στην απονάρκωση που προκαλεί, παρακολουθώντας τα παιδιά να στροβιλίζουν με αλλοπρόσαλλες χορευτικές φιγούρες στη διαπασών μουσική. Απολάμβαναν την παραμονή των Χριστουγέννων τους, με την κυριαρχία του μοντέρνου επί του παλαιομοδίτικου, ενώ εγώ και η J διατρέχαμε την πεπατημένη της μέθης.

Σε κάποια στιγμή, με τη λογική σκέψη θολωμένη, την ψυχή φουσκωμένη από γενικά ευχάριστα αισθήματα -καθώς βρισκόμουν στη φάση της ευθυμίας όπως την λένε, σηκώθηκα, με ένα κουτί μπύρας στο χέρι, να συμμετέχω στην χαρωπή ατμόσφαιρα, να «χορέψω». Άγγιξα πειραχτικά με το δάχτυλο μου τη S που μου ανταπέδωσε το πείραγμα με μια γροθιά στο στομάχι που πόνεσε. «Εκδικήθηκα» με ένα ανάλογο μπήξιμο του δείκτη μου στην κοιλιά της. Τέτοιες χειρονομίες, υπό την επήρεια αλκοόλ, συχνά ξεφεύγουν από τις κλίμακες του μέτρου και του επιτρεπτού. Κατά τα φαινόμενα, η χειρονομία μου πόνεσε και η S έβαλε τα κλάματα. Το μητρικό και άλλα ένστικτα της J εκσφενδονίστηκαν από τα βάθη της ψυχής, επίσης χωρίς μέτρο. Άρχισε να ουρλιάζει περί των μητρικών της αρχών και για το τι η ίδια επιφυλάσσει σε κάποιον που χειρονομεί και σηκώνει χέρι στα παιδιά της, ανεξάρτητα προθέσεων ή αποτελέσματος. Στο τέλος, με μια απότομη και απρόσμενη κίνηση με γρονθοκόπησε στο δεξί μάτι. Κι  εκεί έκλεισε, σε σκοτάδια θυμού και βίας, το βράδι της παραμονής.

Τα παιδιά αποσύρθηκαν για ύπνο σιωπηλά και μάλλον ήρεμα, με την ταραχή να μην φαίνεται να έχει επηρεάσει τη λαχτάρα για το άνοιγμα των δώρων νωρίς το πρωί. Τα κεριά και τα φώτα του δέντρου έσβησαν. Η J χωρίς κουβέντα προς εμένα, παρά μόνο λίγα τρυφερά λόγια προς τα παιδιά, ίσως για να διασώσει ό,τι είχε απομείνει από Χριστούγεννα υψηλών προσδοκιών, κατέφυγε σα να μην είχε συμβεί τίποτε στην κρεβατοκάμαρα. Εγώ κοιμήθηκα με τα ρούχα στον καναπέ, στο κρύο living-room, με το κεφάλι να βουίζει από αισθήματα οργής, και στο νου ξανά, για πολλοστή φορά, να στριφογυρίζουν τα ερωτήματα: ‘Τι κάνω σε αυτήν την τρύπα της Αγγλίας; Γιατί ανέχομαι συμπεριφορά που ούτε χρειάζομαι, ούτε δικαιούμαι; Δεν δικαιούμαι καλύτερη ζωή μετά από τέτοια ανατροφή και προσπάθεια; Υπάρχει τίποτε άλλο που να με κρατάει εκεί εκτός από ένα παιδί που άλλωστε στηρίζω το μεγάλωμά του οικονομικά, ενώ είμαι ικανοποιημένος από την μικρή ζωή μου 150 μίλια μακριά;’ Ήταν βέβαια ένα ακόμα βράδι με την J που διέτρεξε τις τέσσερις φάσεις υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ: της ευθυμίας, της εριστικότητας, της θολούρας του πνεύματος, της νάρκης, πριν αποκορυφωθεί σε ξέσπασμα βίας, από δεν ξέρω τι κρυμμένα απωθημένα.

Ξύπνησα νωρίς, πιασμένος από τον άβολο ύπνο στον καναπέ και, φυσικά, σε κατάσταση hangover, από τις χαρούμενες φωνές των παιδιών που δεν περίμεναν να ανοίξουν τα δώρα από την τεράστια στοίβα κουτιών κάτω από το δέντρο. Πριν ξεκινήσει το ξετύλιγμα, η S επέστησε την προσοχή μου στο μελανιασμένο μου μάτι,. Στο σχόλιο της S, η J αντέδρασε με εκείνο το στραβό και απωθητικό χαμόγελο, που μαρτυρούσε σαρκασμό και χαιρεκακία. Η A και ο A, αγουροξυπνημένοι, με κοίταξαν με ένα λυπημένο και απορημένο βλέμμα, πριν και αυτοί παρασυρθούν από την έκσταση των εκπλήξεων που επεφύλασσε το ξετύλιγμα των δώρων. Το αίσθημα θυμού, αηδίας και παραίτησης με το οποίο ξύπνησα, ανέβηκε μια κλίμακα ψηλότερα -έγινε σχεδόν ανυπόφορο μετά από το ειρωνικό μειδίαμα της J, παρά τον καφέ που μου πρόσφερε σαν να μην είχε συμβεί τίποτε. Επέδειξα ανοχή, αφέθηκα να παρακολουθώ ως ένα από τα καθήκοντα (ως γονιός) του χριστουγεννιάτικου τελετουργικού, τις αντιδράσεις των παιδιών στο άνοιγμα των δώρων, σιωπηρός, με ένα προσποιητό χαμόγελο σαν φερετζές στο θυμό που ακόμα έβραζε πίσω του. Ήταν δύσκολο να συμμεριστώ την χαρά τους.

Επιβεβαίωσα το μαυρισμένο μάτι στον καθρέφτη. Θα έπαιρνε μέρες για το μελάνιασμα να εξαφανιστεί. Στο μεταξύ η J, αντί για συγγνώμη και παρηγοριά, προσέφερε να το καλύψει με το make-up της, σε περίπτωση που βγαίναμε έξω. Οι μέρες που οδηγούσαν στην Πρωτοχρονιά της χιλιετηρίδας πέρασαν σέρνοντας τα κουρασμένα πόδια και την βαριά ψυχή από το καθιστικό, όπου παρακολουθούσα τον A στα βιντεοπαιχνίδια του, στην κουζίνα για αλλεπάλληλους καφέδες, το πολύ-πολύ μέχρι τον κεντρικό δρόμο που βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής. Το άσχημο συναίσθημα με το οποίο ξύπνησα το πρωί ανήμερα Χριστούγεννα δεν με εγκατέλειπε, παρά σποραδικές εκδηλώσεις φιλικής διάθεσης και προσεκτικά συγκαλυμμένες τάσεις συμφιλίωσης από την J. Έμενε καταπιεσμένο, περιμένοντας το ερχόμενο αναπόφευκτο ξέσπασμα, ενώ το μυαλό δούλευε σενάρια εξόδου και απομάκρυνσης από αυτό που υποτίθεται ήταν η οικογένεια μου, στη νέα μου πατρίδα. Η μόνη κλωστή που με κρατούσε στο Weston εκείνες τις μέρες ήταν ο A και αυτός, για την ώρα τουλάχιστον, χαιρόταν την παιδική ξεγνοιασιά με τα παιχνίδια του. Έτσι, αργόσυρτα και στωικά σκέψεις να στροβιλίζουν στο νου πέρασαν οι μέρες μέχρι το βράδι της παραμονής της μεγάλης πρωτοχρονιάς. Μια καινούργια ζωή με περίμενε με τον καινούργιο χρόνο, και ας ήταν ανάμεσα σε ένα μοναχικό διαμέρισμα μιας πολυκατοικίας του Edgbaston και μια μέτρια αλλά καλοπληρωμένη δουλειά στο απερίγραπτο Small Heath. Κάτι ήταν κάτι και αυτό: μια νότα ανανέωσης να προσδοκώ από το μέλλον. 

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.