Στο Weston, σιγά-σιγά, με διστακτικά βήματα, διέσχιζα τις περιφέρειες των ομόκεντρων κύκλων της οικογένειας των D που στο κέντρο τους βρισκόταν ο Fred, ο πατριάρχης, και η Eunice. Ένα άλμα σε αυτή την προσέγγιση συνέβη όταν ένα σαββατόβραδο μας κάλεσαν με την J, μαζί με την πρωτότοκο κόρη Sharon και τον σύντροφό της Tony, που είχε ενσωματωθεί εδώ και καιρό αρμονικά στην οικογένεια, για γεύμα στο μικρό διαμέρισμά τους- χωρίς κανένα από τα εγγόνια τους. Ήταν συμμαζευμένο, καθαρό, και λειτουργικό το διαμερισματάκι στις ανηφοριές του Weston, με καινούργιες μοκέτες και αναπαυτική επίπλωση, σχετικά καλού γούστου -σε αντίθεση με τα «κούτσουρα»-πολυθρόνες που είχε επιλέξει η Μάνα για να διαμορφώσει το σαλόνι μας. Σε κάθε γωνιά υπήρχαν διάσπαρτες κορνίζες με οικογενειακές φωτογραφίες και memorabilia: συλλογές από μινιατούρες μπουκαλιών ουίσκι και άλλων ποτών, αναμνηστικά νομίσματα εθνικών επετείων ή επετείων της μοναρχίας, μικρές πορσελάνινες φιγούρες (που ήταν το χόμπι του Fred να συλλέγει), μια εταζέρα με πιάτα με τη σημαία της Βρετανίας ή της βασίλισσας ή βασιλικών ζευγών. Κατάλαβα ότι βρισκόμουν στο διαμέρισμα όπου ζούσε ο πυρήνας μιας άκρως συντηρητικής οικογένειας, παρά τις σαφώς εργατικές της καταβολές και, για τους περισσότερους τους, παρόν.
Η αναμενόμενη αρχική αμηχανία εύκολα
καταπολεμήθηκε από το αλκοόλ, αυτό το εργαλείο του συνεσταλμένου που στο σπίτι
του Fred υπήρχε σε διάφορες ποικιλίες και, χάριν στον
ίδιον, κυλούσε άφθονο. Μετά την πρώτη μπύρα, που ο Fred περίμενε με ανυπομονησία να τελειώσω, μου πρόσφερε την επόμενη -«καπάκι»
όπως λένε, ενώ μιλούσε για την ιστορία της Αγγλίας και τις παραδόσεις της τις
σχετιζόμενες με το αλκοόλ, και βέβαια τη σημασία που είχε αποκτήσει -το αλκοόλ πάντα-στην
ζωή του ίδιου και την Αγγλική κουλτούρα. Σκέφτηκα ότι είναι λίγα μέρη στον
κόσμο που αυτό και τα παρελκόμενά του συζητιούνται και περιγράφονται ανάμεσα σε
φίλους και γνωστούς σε τέτοιο βαθμό με ανάλογο αριθμό λέξεων στο λεξιλόγιο και
φράσεων στην καθομιλουμένη. Είχα όμως ήδη εμπεδώσει από καιρό, τον κεντρικό
ρόλο που έπαιζε το αλκοόλ και η κατανάλωσή του στη χώρα που είχε πλέον γίνει
δεύτερη πατρίδα. Όταν καθίσαμε στο τραπέζι ήμουν ήδη πιωμένος ώστε ούτε καν να αντιληφθώ
την παρουσία της Sharon και του Tony στο σαλονάκι, ενώ ο Fred φαινόταν περισσότερο να διασκεδάζει και να ασχολείται με τη δική μου
πόση, του ενός τάχα «αμύητου», παρά τη δική του. Ομολογουμένως, συμπεριφερόταν
σαν να μην είχε αγγίξει πιοτό.
Ο Tony στη διάρκεια αυτών του γεύματος, με γαρίδες-«κοκτέιλ»
ως ορεκτικό και κόντρα φιλέτο με trimmings ως κυρίως πιάτο,
παρέμεινε σιωπηλός, πίνοντας ελάχιστο
κρασί με το φαγητό του, το ίδιο και η Eunice με τη Sharon, ενώ η J ήταν παρουσία των γονιών της αχαρακτήριστα συγκρατημένη. Η Sharon, με την
πραότητα και σοφία της, είχε νομιμοποιηθεί από το Fred ως η διαχειριστής των οικογενειακών υποθέσεων, ίσως και μιας μικρής
οικογενειακής περιουσίας. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς από τα επτά παιδιά
τους. Οι σύντομες, θετικές της παρεμβάσεις αφορούσαν οικογενειακές συμβουλές
και θέματα, και όλοι, συμπεριλαμβανομένου και του Fred, την άκουγαν
προσεκτικά. Μετά από λίγη ώρα, και αρκετό κρασί κυριάρχησε γύρω από το τραπέζι
μια αντιπαράθεση ανάμεσα σε μένα και τον Fred, για πολιτικά θέματα,
για τη μοναρχία, για τη βρετανική αυτοκρατορία και, φυσικά, για το τον εγγενή ρατσισμό
σε κοινωνίες μιας «βαθιάς» Αγγλίας και την οικογένειας. Την αντιγνωμία μου, από
τη συλλογή σοσιαλιστικών επιχειρημάτων στην εργαλειοθήκη μου, τον προκαλούσε,
αλλά και την επιζητούσε. Ομολογούσε φανερά τον ρατσισμό του, καταριόταν τις
«ορδές» Πακιστανών κυρίως, Αφρικανών λιγότερο, των Μουσουλμάνων γενικότερα, που
γέμισαν τη χώρα του, που ανέβηκαν στο κεφάλι τους, ενώ κατά την γνώμη του τους
χαρακτήριζε η τεμπελιά, ο παρασιτισμός και η μπαγαποντιά. Οι Κινέζοι, είχαν
εξαιρεθεί από το καλάθι ανεπιθύμητων εθνοτήτων και τις ρατσιστικές βολές του Fred, γιατί ήταν
ευσυνείδητοι και εργατικοί. Οι άλλοι, της παρέας, απλώς παρακολουθούσαν μιαν
απλοϊκή αντιπαράθεση ανάμεσα στον συντηρητισμό της παραδοσιακής Μεσαίας Αγγλίας
και τον κοσμοπολίτικο σοσιαλισμό μου· η κουβέντα, που ήταν η πρώτη με τον Fred, έρεε, είχα αποβάλει
την αρχική αμηχανία. Πίστευα ότι είχα κερδίσει το σεβασμό εκείνου του
πάτερ-φαμίλια, κυρίως εξαιτίας της γνώμης και της μόρφωσής μου. Αλλά κατά
κάποιον τρόπο τον σεβόμουν και εγώ, τον πρώην ελαιοχρωματιστή που μεγάλωσε εφτά
παιδιά στις εργατικές φτωχογειτονιές του Birmingham, με σιδερένια
πυγμή από τις ιστορίες που μου έλεγε η J, και που όλα τα παιδιά
του, μεγαλωμένα πλέον, αν όχι και όπως το ήθελε, το ανταπέδιδαν με σεβασμό,
μέχρις και ένα σιωπηρό δέος· τον ελαιοχρωματιστή με μόνη ιδιοκτησία στο όνομά
του μετά από μισό αιώνα σκληρής δουλειάς το διαμερισματάκι του Weston· τον ελαιοχρωματιστή
που υποστήριζε την πενιχρή του σύνταξη, στα προχωρημένα εξήντα, με δουλειές του
ποδαριού συντήρησης σπιτιών, με επίβλεψη χώρων πάρκινγκ, και τα παρόμοια. Το τι
έστρεψε έναν τέτοιον άνθρωπο σε ακραίο συντηρητισμό μου παρέμενε απορίας άξιο.
Οι ρίζες του ρατσισμού ως ένα σημείο ήταν εξηγήσιμες.
No comments:
Post a Comment
Note: Only a member of this blog may post a comment.