Saturday, August 8, 2026

52 - Οδηγώντας υπό την Επήρεια: Δίκη και Καταδίκη

Δεν υπήρχε ούτε λησμονιά εκείνης της νύχτας, ούτε ηρεμία στο μυαλό, ούτε ανάπαυση στην ψυχή τον καιρό που ακολούθησε. Η δικάσιμος ορίστηκε δυο-τρεις μήνες μετά το επεισόδιο, νωρίς την άνοιξη, στο «ειρηνοδικείο» του Southampton. Μέχρις τότε στην ανησυχία μου ξεσκάλιζα τη σχετική νομοθεσία για τις ποινές που αποδίδονται σε τέτοιες περιπτώσεις. Δυόμιση φορές πάνω από το νόμιμο όριο! Πως θα έκρινε ο δικαστής έναν ανεύθυνο αλλοδαπό, δυνητικά φονιά από εγκληματική αμέλεια, όπως συνήθιζαν να στιγματίζουν μεθυσμένους οδηγούς; Το ποινικό μητρώο θα αμαυρωνόταν, αυτό ήταν βέβαια και ίσως εφόρου ζωής. Για πόσο καιρό θα μου αφαιρούσαν το δίπλωμα οδήγησης και τη δυνατότητα να οδηγώ; Ποιες ήταν οι πιθανότητες να αποδοθεί ποινή φυλάκισης; Μικρές μεν, αλλά όχι μηδενικές και αυτό επαφιόταν στην προαίρεση του δικαστή. Αν συνέβαινε, τόσο η καριέρα που ξεκίνησα όσο και πολλές πλευρές της ζωής μου στην Αγγλία θα καταστρέφονταν. Θα έπρεπε να γύριζα Ελλάδα, να έφτιαχνα κάποια ζωή εκεί σχεδόν εκ του μηδενός… Και ο A; H J; Τι θα απέγιναν; Εν ολίγοις, κάθε προοπτική, κάθε δυνατότητα που υπήρχε μετά από τα λίγα χρόνια μου στην Αγγλία θα μπορούσαν να διαγραφούν από την βούληση και το καπρίτσιο ενός δικαστή. Απόλυτη αντικειμενικότητα δεν υφίσταται, πολλά εξαρτώνται από τον δικαστή, την εντοπιότητα και, κυρίως, προηγούμενες περιπτώσεις. Τέτοιες σκέψεις με αναστάτωναν νου και καρδιά στις μοναχικές στιγμές που το μυαλό γυρνούσε πίσω σε κείνη τη νύχτα.

Φυσικά το έκρυψα από όλους, πλην της J και του Αδερφού, τον αυτόπτη μάρτυ που εν μέρει τον θεωρούσα ηθικό αυτουργό και ως εκ τούτου συνένοχο (ίσως, άδικα), αν και τη νύφη θα την πλήρωνα εγώ. H J προσπαθούσε να με καθησυχάσει. Η ποινή φυλάκισης ήταν απίθανη, μου έλεγε: ένας χρόνος χωρίς δίπλωμα οδήγησης και ένα βαρύ πρόστιμο. Τι να ήξερε όμως και η J; O δε Αδερφός παρέμενε εκνευριστικά αδιάφορος, αλλά και τι να έκανε, τι έλεγε! Ό,τι έγινε, έγινε.

H μέρα της δίκης έφτασε. Ένα ανοιξιάτικο ηλιόλουστο πρωινό με άδεια για «προσωπικούς λόγους» από τη δουλειά, παρουσιάστηκα στα Magistrates’ Court του Southampton. Με περίμενε ο Γιάννος από έξω - ένδειξη ψυχολογικής συμπαράστασης ενώπιον της δοκιμασίας. Κάτι ήταν και αυτό. Κινηθήκαμε με σχετική άνεση και οικειότητα ανάμεσα σε διάφορες φυσιογνωμίες της εγγλέζικης underclass στον ίδιο χώρο, που περίμεναν την δική τους ακρόαση. Οι φάτσες και οι τρόποι μαρτυρούσαν τακτικούς θαμώνες. Όταν ήρθε η σειρά μου με κάλεσε στην αίθουσα ένας κλητήρας και με οδήγησε σε μια καρέκλα στη μέση της μεγάλης αίθουσας απέναντι από την υπερυψωμένη δικαστικής έδρα, το τραπέζι του κλητήρα μπροστά της, και άλλα δυο τραπέζια εκατέρωθεν -για τους συνήγορους. “No, I don’t have a solicitor”, απάντησα στην ερώτηση της κλητήρα. (Πίστευα ότι θα τα κατάφερνα μόνος καλύτερα και ο δικαστής θα με έβλεπε κάτω από ένα διαφορετικό φως, με συμπαθητική διάθεση και ίσως να έδειχνε επιείκεια αν ευθαρσώς «υπερασπιζόμουν» τον εαυτό μου.)

Σηκωθήκαμε όλοι, στην είσοδο του δικαστή, μετά από ένα νεύμα του κλητήρα -κυρίως προς την κατεύθυνσή μου, καθώς κατάλαβε ότι δεν ήμουν εξοικειωμένος με την διαδικασία. Στάθηκα μπροστά στην καρέκλα μου σαν την καλαμιά στον κάμπο, με τα χέρια σταυρωμένα μπροστά μου. Ο δικαστής είχε ένα αυστηρό, παγερό και πέτρινο πρόσωπο, πίσω από κάποια παλαιομοδίτικα χοντρά τετράγωνα γυαλιά, ένα επιμελές χτένισμα με ευδιάκριτη χωρίστρα. Η φυσιογνωμία δεν ενέπνεε εύκολα ή ευχάριστα ξεμπερδέματα. Η κλητήρας στραπατσάρισε το επίθετό μου- καμιά έκπληξη εδώ. Περίμενα να δω τον αστυνομικό που με συνέλαβε, αλλά δεν ήταν παρών. Υπήρχε μόνον ένας κατήγορος, που διαβάζοντας από ένα χαρτί σε άπταιστη «οξφορδιανή προφορά» περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια από τις μαρτυρίες και αναφορά των αστυνομικών τι με οδήγησε στο εδώλιο του κατηγορουμένου: γιατί με σταμάτησαν, για τις ενδείξεις των συσκευών. Ούτε το ηλίθιο ψέμα που πέταξα στην απελπισία μου ότι είχα πιεί μόνο ένα pint δεν παραλείφθηκε από το κατηγορητήριο. Ο δικαστής με καθαρή και παγερή φωνή που ταίριαζε στην πέτρινη φυσιογνωμία μου, με ρώτησε: “Do you plead guilty or not guilty to the charge of drink driving?”. Η απάντηση μου ήταν απλή και καθαρή: “Guilty as charged.” Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Με ρώτησε αν έχω να πω τίποτε σχετικά με το επεισόδιο, πριν ζυγίσει το μέγεθος της ενοχής μου και απαγγείλει την ποινή. Μάζεψα υπολείμματα θάρρους και αυτοπεποίθησης, επιστράτευσα ένα επίσημο ύφος όπως θα άρμοζε στη στιγμή και το περιβάλλον και απήγγειλα τα λίγα απλά λόγια που είχα προβάρει στο μυαλό για την υπεράσπισή μου: “I committed an error of judgment, which I deeply regret. It was the first time (ένα κατάλληλο ψέμα…) that I made such an error, and it will not happen again (και άλλο ψέμα όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, αλλά ευτυχώς χωρίς επιπτώσεις ώστε να αποκαλυφθεί).” Όλα αυτά με την ίδια σεβάσμια ευθυτενή στάση, τα χέρια σταυρωμένα μπροστά και, μάλλον αχαρακτήριστα για τον εαυτό μου, χωρίς να τρέμει από νευρικότητα η φωνή μου, χωρίς προφορικά λάθη, και ένα ξάστερο και θαρραλέο βλέμμα. Στο τέλος με ρώτησε, με ηπιότερο ύφος, πόσο απαραίτητη από επαγγελματική ή οικογενειακή άποψη μου είναι η χρήση του αυτοκινήτου, όπως και για την οικονομική μου κατάσταση. Εξήγησα ότι το χρησιμοποιώ για να βλέπω το παιδί μου τα σαββατοκύριακα που μένει μακριά, ενώ στη δουλειά μου δεν είναι αναγκαίο. Ανακουφισμένος διέκρινα ότι η πιθανότητα ποινής φυλάκισης είχε μηδενιστεί.

H βασανιστική αυτή δοκιμασία θα λάμβανε σύντομα ένα τέλος. Παρά την ανακούφιση που το τέλος μιας δυσάρεστης περιπέτειας έφερε, ένιωσα βαρύ τον πέλεκα της δικαιοσύνης στο σβέρκο μου: αποκλεισμός από οδήγηση για δεκαοκτώ μήνες, τετρακόσιες πενήντα λίρες πρόστιμο. Ένας λεκές στο δίπλωμα οδήγησής για πολλά χρόνια. Η ζωή όμως, στον πυρήνα και ουσία της, θα συνεχιζόταν λίγο-πολύ ως είχε. Κανένας από τη δουλειά δεν θα μάθαινε τίποτε: είχα ήδη σκαρφιστεί την ευρεία γκάμα ψεμάτων για τον Allen, τον Nigel, και τους άλλους συναδέρφους στα σπάνια ενδεχόμενα που θα ενέπλεκαν τη χρήση αυτοκινήτου. Μισή ώρα περπάτημα στη δουλειά δεν στοιχειοθετούσε τραγωδία. Υπήρχε και ένα μικρό λεωφορείο για την δουλειά. Υπήρχαν ταξί. Υπήρχε το τραίνο για την οικογένεια. Κάπως θα τα έφερνα βόλτα. Μικρή παρηγοριά και το ότι το επεισόδιο με την αστυνομία και τα δικαστήρια με κατέβασε τότε στο χαμηλότερο σκαλοπάτι της ζωής που θα μπορούσα να κατέβω. Πιο κάτω δεν είχε -πίστευα… Πως όμως να το ήξερα! 

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.