Wednesday, August 5, 2026

50 - Σαββατόβραδα του Southampton

Μερικά Σαββατοκύριακα με διάφορες ηθικά ασταθείς δικαιολογίες που ο νους σκαρφίζεται, ανέβαλα τις επισκέψεις στην κανονική οικογένεια και το παιδί μου σε αναζήτηση κάποιας διαφορετικότητας από την ολοένα φορτικότερη μονοτονία της επανάληψης, και κατέβαινα στο Southampton, να δω τον Αδερφό που δούλευε το διδακτορικό του –ας σημειωθεί από τον οικογενειακό κορβανά. Ο Γ…, όπως λόγω εξυπνάδας και μιας ασυμβίβαστης και ‘αντάρτικης’ παιδικής του φύσης τον είχε υπερθετικά ‘βαφτίσει’ η Κ των Α, των πανεθνικά πλέον καταξιωμένων πρώην στενών οικογενειακών φίλων, ο Γ…, λοιπόν, ήταν αδιαμφισβήτητα το κατ’ εξοχήν προικισμένο με ευφυΐα μυαλό της ευρύτερης οικογένειας, της γειτονιάς, του σχολείου, και πολύ πέρα από αυτών των κύκλων, με κύριο κριτήριο τις δυνατότητες του μαθηματική αντίληψη και την λογική επεξεργασία θεωρητικών προβλημάτων. Αυτό, όπως συμβαίνει σε εξαιρετικά ευφυείς ανθρώπους, που το μυαλό δεν χωράει στα καλούπια του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, δεν αντανακλάστηκε ούτε στις επιδόσεις στο σχολείο, ούτε στους βαθμούς στις εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο, ούτε, προς μεγάλη απογοήτευση και τελικά εφ’ όρου ζωής καημό της Μάνας, στο ίδιο το πανεπιστήμιο και την επιστήμη που υποτίθεται ότι του ταίριαζε -τα Μαθηματικά· χρειάστηκε ο Γ επτά χρόνια για να πάρει τελικά ένα πτυχίο που απαιτούσε τέσσερα χρόνια σπουδών. Αλλά ορθότατα η οικογένεια τον υποστήριξε, με τα υλικά μέσα στη διάθεσή της, να συνεχίσει τις σπουδές του και να του δώσει την ευκαιρία να διαπρέψει στο αντικείμενό του. Χαροποιηθήκαμε όλοι δεόντως με το νέο ξεκίνημα στο Southampton. Και, παρεμπιπτόντως, η οικονομική στήριξη από την οικογένεια της τελικά απέδωσε καρπούς. Ο Γ έγινε επιστήμων και καθηγητής με διεθνή εμβέλεια σε πανεπιστήμιο παγκόσμιας ακτινοβολίας. Η Ελλάδα αποδείχτηκε μικρή και στενάχωρη στη δική του και αρκετών άλλων προικισμένων ανθρώπων περιπτώσεις.

Όπως επίσης συμβαίνει συχνά με εξαιρετικά ευφυείς ανθρώπους, που κύρια μέριμνά τους είναι να κατευθύνουν και εστιάζουν τη νόηση, και να εμβαθύνουν σε ακατανόητες για κοινούς θνητούς μαθηματικές θεωρίες, αυτή η μονοσήμαντη χρήση του μυαλού εξαντλείται εις βάρος της κοινωνικότητας: γίνονται εκκεντρικοί και ιδιόρρυθμοι, τους λείπει το κοινωνικό χάρισμα, οι κοινωνικές σχέσεις τους, φιλικές ή συναισθηματικές ή ερωτικές, μπορεί να γίνουν προβληματικές, παρόλο που οι περισσότεροι τους, με τον έναν ή άλλον τρόπο αργότερα στην ζωή, βρίσκουν τρόπο και ξεπερνούν τέτοια προβλήματα και εμπόδια κοινωνικής φύσεως. Κάπως έτσι θα συνόψιζα τον Γ εκείνης της εποχής, ίσως μέσα από τον παραμορφωτικό φακό των δικών μου αδυναμιών· τον μοναχικό μεταπτυχιακό φοιτητή, χωρίς επί τόπου φιλίες ή, από όσο ήξερα, κάποια σχέση. Και τις επισκέψεις μου στο Southampton τα λίγα Σαββατοκύριακα, που ήθελα να «ξεσκάσω» από την ατμόσφαιρα του Weston όπου στο μεταξύ είχε μετακομίσει η J, πίστευα ότι τις ενθάρρυνε και καλοδέχονταν. Έδιναν την ευκαιρία και στους δυο μας να ξεδώσουμε ανάμεσα σε κόσμο.

Τον παραλάμβανα από το Montefiore House, τις φοιτητικές εστίες όπου είχε αράξει κομφορμιστικά από την αρχή μέχρι το τέλος των σπουδών του, ως γενικά άνθρωπος εστιασμένος και ανθιστάμενος σε τέτοιου είδους παρεμφερείς αλλαγές στην ζωή, για μερικές μπύρες σε ένα κοσμικό pub. Συνήθως περπατούσαμε το λιγότερο από μισάωρο απόστασης. Οι πιθανότητες επιτυχίας με το άλλο φύλο εκεί ήταν μειωμένες λόγω της εμφάνισης μας. Και πράγματι οι χλωμές προσπάθειες να διασταυρώσουμε ματιές και να κεντρίσουμε την προσοχή των λίγων γυναικών που θεωρούσαμε στα μέτρα μας, απόβαιναν εν τέλει άκαρπες.  Δεν λέγαμε πολλά μεταξύ μας. Απλώς πίναμε και σαρώναμε τον χώρο θεωρητικολογώντας καταστάσεις, σχολιάζοντας και γενικεύοντας για πρόσωπα, πράγματα, και περιστατικά γύρω μας. Αλλά συνεχίζαμε, επιμέναμε· ζαλισμένοι, σιωπηλοί, στην ατελέσφορη αναζήτηση ψίχουλων φλερτ ή κάποιου είδους νυχτερινής περιπέτειας, παρόλο που δεν το θίγαμε στην κουβέντα μας. Γενικά στην οικογένεια μας σχέσεις οποιασδήποτε υφής με το άλλο φύλο, πόσο μάλλον αυτά καθαυτά ο έρωτας ή το σεξ ποτέ δεν έγιναν αντικείμενο ανοικτής συζήτησης. Κατά βάθος ξέραμε και οι δύο ότι ελάχιστα μας «έπαιρνε» εκεί μέσα, ανάμεσα σε φανταχτερές και γοητευτικές, με τα μέτρα και σταθμά του τόπου και της εποχής, κοινωνικές παρουσίες. Μάλλον δεν μας έπαιρνε καθόλου· δυο άχαρες και ακοινώνητες υπάρξεις, εκτός τόπου σε έναν κόσμο εθισμένων στο περιβάλλον και ανταγωνιστικών γλεντοκόπων βρετανικής κοπής. Το στίγμα του μετανάστη ή αλλοδαπού σε τέτοια μέρη δύσκολα αποβάλλεται.

Μετά από λίγες μπύρες ανεβαίναμε στο αξιοπρεπές Brook για ζωντανή μουσική από μπάντες απομίμησης συγκροτημάτων εποχής, όπως οι Led Zeppelin ή οι Deep Purple. Εκεί, από τη γαλαρία στο βάθος του χώρου μακριά από την εξέδρα ή από το μπαλκόνι του πάνω ορόφου, ανακάλυπτα και καλλιεργούσα κάποια στερημένα από τα νιάτα μουσικά ακούσματα, ενώ μετέφερα φωνάζοντας στον Αδερφό, τις ελλιπείς μεν, αλλά σαφώς ανώτερες από τις δικές του γνώσεις στην βρετανική μουσική: «Το ‘Stairway to Heaven’ το ξέρεις, ρε; Το πρωτάκουσα στου Β του Α… Στη δική μας οικογένεια που τέτοια μουσική! Τη μουσική γενικά, ειδικά την ξένη, την στερηθήκαμε… πολεμήθηκε…» Ο Αδερφός με άκουγε αδιάφορος ή δεν με άκουγε καθόλου, με τα μάτια του στα πλήθη νέων, κυρίως φοιτητών, που κάτω από τη σκηνή κινούνταν στον ρυθμό της μπάντας. Όσον αφορούσε εμένα τουλάχιστον, ένα ηλικιακό χάσμα γινόταν ήδη εμφανές.

Όταν δεν ήταν το Brook στο πρόγραμμα, θα ήταν το Red: ένα δημοφιλές nightclub στο κέντρο του Southampton, λίγα βήματα από το pub που ξεκινούσαμε τη βραδιά, κακόγουστο και μάλλον παρακατιανό. Κάποιοι με μορφωτικό επίπεδο θα έβρισκαν το Red να προσφέρει κοινή, χυδαία μορφή διασκέδασης-εκτόνωσης για την εργατική κυρίως νεολαία· φαινόταν από το όνομα, την ταμπέλα και την πρόσοψη του ή το βαμμένα με έντονα κόκκινα και μαύρα χρώματα εσωτερικό του. Ήταν εφάμιλλο στον κακόγουστο διάκοσμο και συγκρίσιμο στις μουσικές επιλογές του DJ του σαν μερικά clubs του Weston-super-Mare που είχαμε επισκεφτεί με την J, αν όχι και ως προς την γκάμα των ανθρώπων που προσέλκυε. Στο Red καταλήξαμε, όμως, την μια και τις δυο φορές που αίσθηση της περιπέτειας δεν μας είχε εγκαταλείψει καθ’ οδόν στη βραδιά. Αλλά και εκεί, στο έκλυτο night-club, στεκόμαστε σε μια γωνιά -αφανείς, άγνωστοι, ξένοι μέσα σε ένα πλήθος που διασκέδαζε πραγματικά ή προσποιητά, ανάμεσα σε πιωμένες, ξαναμμένες μέχρις έξαλλες Αγγλίδες με μικροσκοπικά μίνι ξώπλατα φορέματα, ανοικτών μπούστων, που κρέμονταν από λεπτεπίλεπτες τιράντες -ανεξάρτητα της θερμοκρασίας έξω, και λίγους ωριμότερους, περισσότερο νηφάλιους Εγγλέζους, να στηρίζουν τα pints σε παρατεταμένες κοιλιές και να χαζεύουν. 

Φυσικά η νύχτα για μας πάντα κατέληγε φυσικά ατελέσφορη από πολλές απόψεις, αλλά μετά από τέσσερα και πέντε και έξι pints μπύρας. Καλούσε για κεμπάπ στο ξακουστό στο Southampton, κατά τον Αδερφό, μαγαζί ενός Τούρκου· ή σε κάποιο ινδικό, που το σβήσιμο της ανυπόφορης κάψας στη γλώσσα από το vindaloo, που δοκιμάσαμε απροετοίμαστοι για το περί τίνος επρόκειτο, χρειαζόταν κι άλλες μπύρες. Η σαββατιάτικη περιπέτεια κατέληγες στις εστίες, όπου πιωμένος κοιμόμουν στο πάτωμα του μικρού φοιτητικού δωματίου, στο άπλυτο για μήνες sleeping-bag, ενώ ο Αδερφός, φαινομενικά νηφάλιος, όντας πάντα εγκρατέστερος από μένα στην κατανάλωση αλκοόλ, στο μονό φοιτητικό κρεβάτι του, με τα εξίσου βρώμικα σεντόνια.

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.