Tuesday, August 4, 2026

49 - Amsterdam

Μετά το καθιερωμένο άνοιγμα από τα παιδιά των δώρων κάτω από το Χριστουγεννιάτικο της δέντρο, που γινόταν με θρησκευτική ευλάβεια ανήμερα Χριστούγεννα -μονοσήμαντο, ιερό και απαράβατο έθιμο της J μέχρι σήμερα και στο οποίο όφειλα να παραβρεθώ, τη δεύτερη μέρα μετά έφερα στο Reading την J με τον A. Κάτι σχέδια που είχαμε συζητήσει εκ των προτέρων, με τον Αδερφό και την J, για τις επόμενες τρεις μέρες βρίσκονταν στην κόψη του ξυραφιού. Από τη μια μεριά της ζυγαριάς ήταν η λαχτάρα του αγνώστου και της περιπέτειας, το Amsterdam, η συναρπαστική πολιτεία με την ακατανίκητη έλξη σε νέους, για την οποία τόσα ακούσαμε και δεν είχαμε επισκεφτεί, από την άλλη, έντονες ανησυχίες και ενοχές που θα αφήναμε τον A, ενός χρόνου και τριών μηνών και ανεξάντλητων αποθεμάτων ζωηράδας και δυστροπίας, με την Μάνα και τον Πατέρα αν πολλοίς άγνωστα μέχρις τότε πρόσωπα στην μικρή ζωή του, και  ο οποίος Α κατά κακή σύμπτωση εκείνες τις μέρες αδιαθέτησε. Τελικά ο πειρασμός του Amsterdam υπερίσχυσε και πήραμε το τραίνο για την κρυμμένη από δυο μάλλον απογοητευμένους γονείς, παράνομη αλλά δελεαστική εμπειρία της μπύρας και της κάνναβης και, ίσως, άλλων έκλυτων attractions, που η σκηνή της αμαρτωλής πολιτείας προσέφερε· όσο είμαστε ακόμα νέοι, έλεγα στον εαυτό μου, και έβαλα στην μπάντα ανησυχίες και ενοχές. Τις δυο μέρες της  επίσκεψης μας παρακάμψαμε τις πολιτιστικές και καλλιτεχνικές ατραξιόν, μουσεία και εκθέσεις. Και έτσι έγινε: χωρίς τηλεφωνική επικοινωνία για τρία σχεδόν εικοσιτετράωρα με τους γονείς, τους επιφορτισμένους με την φροντίδα ενός αδιάθετου και δύσκολου νήπιου, που σίγουρα θα αναζητούσε και έκλαιγε για την μάνα του, ένα πρωινό αναχωρήσαμε με το τραίνο για το Amsterdam. Για δυο μέρες παραπατούσαμε γύρω από τα κανάλια του Amsterdam, από café σε pub και από pub σε εστιατόριο, ποτισμένοι με λίτρα μπύρας και κρασιού, τυφλοί σε σήματα των ποδηλατοδρόμων, κουφοί στα κουδουνίσματα των ποδηλατών που μας προσπερνούσαν μανιασμένοι. Και, βέβαια, όταν η μπύρα έφτανε μέχρι το λαιμό, για παραγγελίες κάνναβης και άλλων τέτοιων χορταρικών σε σεσημασμένο κακόφημα “coffeeshops”, παραγγελίες που ο Αδερφός ανέλαβε, ποιος ξέρεις με τι κριτήρια και πρότερες γνώσεις. (Οι τριβές του στα φοιτητικά με περιθωριακά και αναρχικά κινήματα της Θεσαλονίκης ίσως να είχαν κάποια σχέση.)

Το πρώτο βράδυ η επίδραση ήταν ευχάριστα χαλαρωτική, ήταν η αγαλλίαση μιας ψυχικής ευφροσύνης. Απαλά, δροσερά κύματα ευδαιμονίας πηγαινοέρχονταν μέσα μου. Τα είχα ξανανιώσει σε μικρότερο βαθμό στο Birmingham χάριν στην J, που είχε σχετικές εμπειρίες. Το δεύτερο βράδυ, ο Αδερφός, έφερε στο τραπέζι μας ένα ναργιλέ και ξεραμένα και ψιλοκομμένα χόρτα περιτυλιγμένα από ένα χαρτάκι. Ο Αδερφός «ήξερε» και τον εμπιστευτήκαμε με τις αναλογίες χόρτου, νερού και δεν ξέρω τι άλλο. Απολαύσαμε το κάπνισμα του ναργιλέ με την προσδοκία της αγαλλίασης και ευδαιμονίας, που είχαμε νιώσει την προηγούμενο και το ναρκωτικό θα επέφερε. Και πράγματι, η ευφροσύνη και ευδαιμονική αποχαύνωση δεν άργησε να μας κυριεύσει· ήταν πιο απότομη και βιαστική, πιο απλόχερη από εκείνη του προηγούμενου βραδιού. Κατόπιν, στο δρόμο μας για το ξενοδοχείο, επήρθε το γέλιο. Ένα ασυγκράτητο, ακατάπαυστο γέλιο που εμένα και τον Αδερφό μας έκοβε την ανάσα, μας έπνιγε -καθ’ οδόν για το ξενοδοχείο, μια διαδρομή που είχαμε δυσκολία να ξεδιαλύνουμε μέσα από τα φωτισμένα δρομάκια και κανάλια του Amsterdam, και την J επίσης αποπροσανατολισμένη και μάλλον εξίσου αποσυναρμολογημένη. Ήταν ξεκαρδιστικό το γέλιο, γέλιο από μια τρελής και απροσδιόριστη κατάσταση ευτυχίας, που μας βρήκε κρεμασμένους στα κάγκελα γεφυρών, γερμένους στις κολώνες χτιρίων, καθισμένους στα κράσπεδα, χαμένους, ανήμπορους να περπατήσουμε και να προσανατολιστούμε. Ή τρεκλίζοντας μπροστά στις βιτρίνες με τις πόρνες του Red Light District που κάποιο άλλο ένστικτο μας οδήγησε. H J λιγότερο επηρεασμένη από έναν ασυγκράτητο αντανακλαστικό γέλωτα ακολουθούσε πιστή· δεν θυμάμαι αν γελούσε και αυτή χωρίς λόγο, ή αν γελούσε με μαζί μας.

Στο ξενοδοχείο, εντελώς αποσπασμένος από το περιβάλλον και τους ανθρώπους γύρω μου, αφού ξετσίπωτα, μέσα από τη μέθη μου, πρότεινα στο Αδερφό, παρουσία της J, μια τελευταία αυτή τη φορά, και πιθανότατα ατελέσφορη βόλτα στο μαγνητικό για άντρες κάθε καρυδιάς Red Light District, τελικά, αποχαυνωμένος από το πιοτό και το χασίς, αγνοώντας την παρουσία του Αδερφού στο δωμάτιο δίπλα, κάναμε άγριο και θορυβώδη έρωτα, χωρίς έγνοια για αισθήματα, παραλυμένοι για αισθήσεις. Τις μάζεψα, εκείνες τις δυο μέρες στο Amsterdam, σα μοναδικές εμπειρίες ζωής λίγο καιρό πριν από το λυκόφως της νιότης, παρά την έκλυση των ηθών που η ανατροφή μου είχε καθιερώσει, παρά την ανάρμοστη και ντροπιαστική συμπεριφορά του τελευταίου βραδινού, που εύκολα συγχωρούνται και με κρυμμένα χαμόγελα αναπολούνται.   

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.