Saturday, August 29, 2026

53 - H Γνωριμία με τους D's

Πήρε καιρό στη σχέση μας για να γνωριστώ με τον σκληρό οικογενειακό πυρήνα της οικογένειας της J: τον τρομακτικό (χωρίς, όμως, ουσιαστική αιτία) πατριάρχη Fred και τους τρεις αδερφούς της, τον Mickey, τον Steven και τον Derek, που κάθε αναφορά στα ονόματά τους από την J, τις συνήθειες και τη ζωή που ζούσαν, από τη J δημιουργούσαν κάποιες, επίσης ανεξήγητες, μυστήριες φοβίες, και μια τάση αποστροφής σε κάθε ενδεχόμενο να τους συναντήσω. Ασήμαντη παρηγοριά, για κάθε παρείσακτο έξω από σόι των D, ήταν ότι ο τέταρτος και μεγαλύτερος αδερφός, ο πρωτότοκος γιος και δεύτερος τη τάξει στην οικογένεια μετά τον Fred, είχε από καιρό μεταναστεύσει και στεριώσει στην Αυστραλία. Με τη μάνα, την μικροκαμωμένη, χλωμή, και ρυτιδιασμένη στο πρόσωπο Eunice, και μια χαρακτηριστική βαριά Brummie προφορά, στις λίγες κουβέντες που ανταλλάξαμε, διαπίστωσα μιαν έντονη, στην βάση της μητρική και ως ένα βαθμό κατανοητή, προστατευτικότητα για την J, το στερνοπαίδι της οικογένειας. Η καταγωγή μου, εξαιτίας βέβαια και της έμφυτης ξενοφοβίας που διέκρινε τη γενιά της σε εκείνα τα μέρη της καρδιάς της Αγγλίας, πρόσθετε και ένα ακόμα στρώμα προστασίας γύρω από την κόρη της,  και περισσότερη απόσταση μεταξύ μας. Παρόλα αυτά στις λίγες φορές που βρεθήκαμε στης J, δεν δίσταζε να συζητάει με την κόρη της μπροστά μου για blow-jobs και άλλα σεξουαλικά θέματα ή να βρίζει, όπως κάνουν κοινοί άνθρωποι της συνοικίας στις καθημερινότητές του. Εν ολίγοις, ήταν μια παράξενη στα μάτια μου, ίσως τυπική για την κοινωνική τάξη και καταγωγή της, αλλά γενικά άκακη γυναίκα του αγγλικού λαουτζίκου, η Eunice. H Jackie, η προτελευταία των παιδιών του Fred, 2-3 χρόνια μεγαλύτερη της J, ήταν σχεδόν πάντα χαμογελαστή, πλέον φιλική και ζεστή μαζί μου. Σκεφτόμουν πολλές φορές ότι, ίσως, να γοητευόταν από τον εξωτικό μεσογειακό τύπο που εκπροσωπούσα. Το πονηρό, στραβό της χαμόγελο το απέδιδα, μάλλον λανθασμένα, στο ότι μας παράκουσε, όταν πρωτογνωριστήκαμε, μια θορυβώδη ερωτική πράξη με την J στην κρεβατοκάμαρα πάνω από το καθιστικό όπου κοιμήθηκε, ένα πρωινό μετά από μια διανυκτέρευση στο σπίτι της J.

Η πρώτη ανεπιθύμητη «ευκαιρία» να γνωρίσω το σόι των D, πέρα των Eunice και Jackie, δόθηκε στο τέλος του 1996, λίγους μήνες αφού είχα μετακομίσει από το Rochester στο Reading, μετά από τέσσερα περίπου χρόνια σχέσης με τη J. Είχε μεσολαβήσει μια έκτρωση και η γέννηση του A. Είχε λοιπόν κυλήσει αρκετό νερό στο αυλάκι εκείνου του σμιξίματος του μετανάστη από την Ελλάδα και της καθαρόαιμης Αγγλίδας με καταβολές από την εργατική τάξη των West Midlands.

O Fred, ο ελαιοχρωματιστής και handy-man, που ανάθρεψε φτωχικά, αλλά με αξιοπρέπεια, μια εφταμελή οικογένεια, που δεν ανεχόταν να πεταχτεί στα σκουπίδια ούτε μισή μπουκιά από το φαγητό που έφερνε στο σπίτι, έβγαινε στη σύνταξη. Πούλησε ή, μάλλον, αντάλλαξε το μεγάλο, οικογενειακό council house στο Rednal που κατάφερε και εξαγόρασε επί της Thatcher, για ένα σεμνό μικρό διαμέρισμα σε ένα συγκρότημα, κυρίως για ηλικιωμένους και συνταξιούχους, στο Weston-super-Mare, μια από τις σχετικά άσημες και άσχημες, περιφρονημένες και γερασμένες από τον καιρό και τους ανθρώπους που την κατοικούσαν, παράκτιες πόλεις της δυτικής Αγγλίας, ένα από τα παρηκμασμένα επίνεια του Bristol. Περιττό να σημειωθεί ότι ο Fred πολιτικά στεκόταν πάντα στον πλευρό των Tories και από τις πρώτες του ενέργειες στη νέο του πατρίδα ήταν να γραφεί μέλος του ντόπιου Conservative Club.

Ένα σαββατόβραδο σε τοπικό pub του Rednal, οργανώθηκε το εθιμοτυπικό αποχαιρετιστήριο πάρτι, από γείτονες και φίλους και συμπότες του Fred, πριν την οριστική αναχώρηση του παλιού ζευγαριού για το Weston-super-mare. Φυσικά, ολάκερη η οικογένεια των D, «συν γυναιξί και τέκνοις», πλην του «Αυστραλού» Paul, θα συνέρρεε στο Coppice για να τιμήσει και, τουλάχιστον προσωρινά (είχαν χρόνια ακόμα μπροστά τους) να αποχαιρετίσει τον Fred και την Eunice. Όλες οι συστολές και αναστολές που εκ γενετής με ταλαιπωρούσαν, ολάκερη μου η δειλία παρουσία πλήθους κόσμου και αντικοινωνικότητά μου (όπως είναι φυσικό για εσωστρεφείς ανθρώπους στα άκρα του φάσματος της εσωστρέφειας), ιδιαίτερα εμφανής ενόψει προσκλήσεων σε άγνωστο περιβάλλον και  ανάμεσα σε ξένους ανθρώπους διαφορετικής κουλτούρας, τάξης και νοοτροπίας, όλα αυτά τα ελαττώματα του χαρακτήρα ήρθαν ξαφνικά μαζεμένα στην επιφάνεια της συνείδησης, για να την βασανίσουν ενόψει του μεγάλου πάρτι.

Δεν μπορούσα να μην πάω. Kαι έπρεπε καταναγκαστικά να πιώ για να υποστώ αυτό το αναπόφευκτο βάπτισμα του πυρός, όπου θα χριζόμουν νοητά προσαρτώμενο μέλος της ευρύτερης οικογένειας των D, η οποία πέρα από συζύγους, αριθμούσε και αρκετά εγγόνια, από πρώτους και δεύτερους γάμους. Ανάμεσα τους ο Α ήταν ο μικρότερος, απών εν προκειμένω λόγω ηλικία. Σύρθηκα, λοιπόν, ζαρωμένος πίσω από την J, έχοντας «ντοπαριστεί» με ένα και δυο ποτά πριν την αναχώρησή μας από το σπίτι, σκοπεύοντας, με την είσοδο στο pub και πριν από οποιεσδήποτε συστάσεις ή γνωριμίες, να προκάνω στο bar για ένα ακόμα ‘swift pint’. Με τα δεκανίκια του αλκοόλ θα τα έβγαζα πέρα… Μόλις μπήκαμε στο σχετικά μικρό χώρο του pub για το μέγεθος της οικογένεια των D και του φιλικού κύκλου του Fred και της Eunice, οι τρεις αδερφοί, που φοβόμουν περισσότερο από άλλους να γνωρίσω με τις συζύγους τους, ήταν αραδιασμένοι άτακτα στον μακρύ βελούδινου καναπέ κατά μήκος ενός τοίχου πίσω από τραπεζάκια γεμάτα από pints μπύρας, στη χαρακτηριστική επίπλωση παραδοσιακών pub της γειτονιάς,. H J βρισκόταν στο στοιχείο της, στο οικείο και οικογενειακό στοιχείο. Με την έλλειψη τρόπων και τακτ που τη διέκρινε, εξαιτίας μιας παρακατιανής ανατροφής, με άφησε σύξυλο μπροστά στο σόι της.

Ο Fred μου φάνηκε ογκώδης, αν και είχε περίπου το ίδιο ανάστημα με μένα. Στεκόταν δίπλα μου παίρνοντας παραγγελίες για ποτά από την ομήγυρη. Ήταν η τιμητική βραδιά του Fred και της Eunice εκείνη. Τα γκρι παντελόνια του, πάνω από μια σχετικά μεγάλη προεξέχουσα κοιλιά, προφανώς από χρόνια κατανάλωση μπύρας, τα κρατούσαν δυο τιράντες πάνω από ένα άσπρο ημιεπίσημο πουκάμισο. Μου έδωσε το χέρι του με μιαν ακαριαία, σπασμωδική, αλλά δυνατή χειραψία· σα να με ήξερε από καιρό. Με ρώτησε τι πίνω, πρόσθεσε την επιθυμία μου στην παραγγελία του στο bar, μου παρέδωσε το ποτό που τόσο χρειαζόμουν, και συνέχισε τις κουβέντες με τους δικούς του ανθρώπους στο μικρό χώρο του pub μπροστά από το μπαρ. Συμπεριφερόταν σα να ήταν δικό του. Η φωνή του ακουγόταν δυνατή και ελαφρώς τσεβδή, από τη μασέλα που υπέθεσα ότι φορούσε κρίνοντας από τα μαζεμένα μέσα χείλη, λεπτά και ίσια σαν της J. Τα ελαφρώς ρουφηγμένα μάγουλα, άσπρα και αφράτα, δεν έδειχναν την παραμικρή ρυτίδα. Τα παχιά γυαλιά μυωπίας σε ένα λεπτό σκελετό και τα επιμελώς τραβηγμένα προς τα πίσω από ένα μεγάλο μέτωπο άσπρα, αραιά μαλλιά προσέδιδαν, στιγμιαία και εκ πρώτης όψεως, στον συνταξιούχο ελαιοχρωματιστή του Rednal μια φυσιογνωμία που ταίριαζε περισσότερο σε μικροαστό διανοούμενο.

Με τον Fred, τον πατέρα της γυναίκας που με τυπικούς τουλάχιστον όρους θα αποτελούσε μέχρι την στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές την πλέον μακροχρόνια σχέση της ζωή και των δυο μας, δεν ανταλλάξαμε κουβέντες εκείνο το βράδι, και για αρκετούς μήνες μετά από εκείνο το πάρτι. Αφού άφησε το ποτό μου, μαζί με άλλα, σε ένα από τα μικρά τραπεζάκια γύρω μας έφυγε προς άλλες γωνιές του pub, για να κουβεντιάσει με τους φίλους και γείτονες που θα άφηνε πίσω. Είτε έκρινε την παρουσία μου αδιάφορη, είτε δεν αισθανόταν να ξεκινήσει κάποια ψιλοκουβέντα με έναν ξένο που πρωτογνώριζε παρόλο που είχε δεσμό (και μωρό παιδί!) με την κόρη του. Με το pint μου, που άρχισα να το πίνω γρήγορα όρθιος προκειμένου να καταπνίξω τα τελευταία νεύρα, κατευθύνθηκα προς ένα από τα τραπεζάκι όπου κάθονταν μέλη της οικογένειας.

H Natasha, η καστανομάλλα σύζυγος του Steven, μου γύρισε το γλυκό και αφράτο πρόσωπο της, και μου χαμογέλασε, ενώ ξεκινούσε μια κουβέντα με την κουνιάδα της, την J. Τι δουλειά είχε αυτή η γυναίκα με έναν σχεδόν μονίμως μαστουρωμένο από κάνναβη τύπο, όπως ο Steven; Πως έγινε και μεγάλωσαν τρία πανέμορφα κοριτσάκια μαζί; Όλα αυτά βέβαια ήταν απορίας άξια. Η άλλη κουνιάδα, η Penny, η μικρόσωμη σύζυγος του ξανθού και ευπαρουσίαστου Derek, με το ψηλό και επιβλητικό ανάστημα, ήταν επίσης μια χαριτωμένη γυναίκα, «νοστιμούλα» όπως θα λέγαμε, με λεπτή καλλίγραμμη μέση και στρογγυλά οπίσθια, πίσω από ένα εφαρμοστό, φόρεμα. Ένιωσα ότι με παρακολουθούσε με ένα γλυκό βλέμμα από τη στιγμή που βρεθήκαμε κοντά της και με κοίταξε με ένα μυστήριο, ανεπαίσθητο μειδίαμα, όταν διασταυρώθηκαν τα βλέμματά της. Μήπως έκρυβε κάτι μέσα της; Δεν ανταλλάξαμε κουβέντες μαζί της εκείνο το βράδι, αλλά κέντρισε την προσοχή μου και το χαμόγελο και φυσιογνωμία της αποτυπώθηκαν στο νου μου. Σύμφωνα με την J, ήταν μια “bitch” που εκμεταλλευόταν και απατούσε τον άντρα της, και για αυτόν και άλλους λόγους κατατασσόταν στους παρείσακτους της οικογένειας, όπου αργότερα θα εντασσόμουν κι εγώ. Μετά από καιρό συναντηθήκαμε με την Penny μυστικά σε ένα pub του Birmingham, όπου μου εκμυστηρεύτηκε τους καημούς, τα παράπονά και το άχτι της με την οικογένεια-«μαφία», όπως την αποκαλούσε, των D, πριν καταλήξουμε να κάνουμε παράνομο έρωτα σε ένα B&B της περιοχής. Και όμως, ο Derek μου έδινε την εντύπωση πλέον εύσχημου, ευγενικού και καλοπροαίρετου, ενός από τα πλέον σώα μέλη της οικογένειας των D. Ψηλός, ξανθωπός, ξερακιανός, ευγενικός και πάντα με ένα φιλικό χαμόγελο, ξεχώριζε από τους δυο άλλους αδερφούς.

Προχωρήσαμε με την J προς τη γωνιά όπου καθόταν ο τρίτος αδερφός της, ο Mickey, με την σύζυγό του την Glad. Ο Mickey είχε την ίδια ψηλή και λεπτή κορμοστασιά, όπως όλα τα αρσενικά του γένους των D. Το αδύνατο του πρόσωπο, όπου φιγούραρε ένα αραιό μουσάκι γύρω από το πανομοιότυπο, ίσιο και ανέκφραστο στόμα, και σχετικά σκούρα κοντά μαλλιά με «μυτούλες» στο μέτωπο, δεν μου χαμογέλασε, αλλά με κοίταξε με ένα βλοσυρό, σχεδόν εχθρικό βλέμμα. Του άπλωσα το χέρι -πως μου ήρθε, στην ζάλη μου; - για μια τυπική χειραψία, ‘nice to meet you’ λογής . Την αρνήθηκε. Αντ’ αυτού, έσκυψε τα μάτια αγνοώντας με, έπιασε το ποτήρι της μπύρας μπροστά του και κατέβασε μια γουλιά. Άκουσα την Glad με τη βραχνή φωνή από μανιώδες κάπνισμα, να του λέει σε ήπιο τόνο: “Give your hand to Leo.” Δεν έδωσε σημασία και συνέχισε με την μπύρα του. Η υπερευαισθησία ενός καλοαναθρεμμένου εσωστρεφούς, μεγεθύνει δυσανάλογο το αίσθημα προσβολής και θυμού από, για πολλούς τετριμμένα περιστατικά, όπως η μη ανταπόκριση σε έναν χαιρετισμό ή μια χειραψία ή κάποια ερώτηση που πάει στον βρόντο· πολύ περισσότερο όταν γίνεται εσκεμμένα και εμφανώς, και με κυνικό τρόπο, ως ένδειξη αποδοκιμασίας ή αποτροπιασμού, όπως μου φάνηκε τότε. Ήξερα από τις περιγραφές της J ότι το σόι των D, ιδιαίτερα το αρσενικό του σκέλος, διακρινόταν στο ένα ή τον άλλο βαθμό για την ξενοφοβία και τον ρατσισμό του, που άλλωστε ενδημούσαν στο παρηκμασμένα εργατικά προάστια πόλεων, όπως το Birmingham που κατά καιρούς υποδέχτηκαν κύματα μεταναστών, ιδιαίτερα από την Ασία. Στον Mickey και την ψυχρότητά του επιβεβαίωσα αυτές τις προκαταλήψεις. Παράκαμψα το περιστατικό, έκατσα λίγο παραπέρα μόνος, με την J να με χωρίζει από τον Mickey και την Glad, και αποτελείωσα την μπύρα που μου πρόσφερε o Fred, πριν βιαστώ να πάω στο μπαρ για μιαν γρήγορη δεύτερη χωρίς να προσφέρω σε κανέναν: ήμουν αποξενωμένος, θυμωμένος, δυσανασχετούσα με την όλη μάζωξη και το ανθρώπινο περιβάλλον γύρω μου.  

Και καθώς βυθιζόμουν στην μέθη μου και ενώ αυτή προσωρινά απάλυνε τη δυσθυμία και την αντιπάθεια μου προς τον Mickey, και τους άρρενες του γένους των D γενικότερα, περιεργαζόμουν αδιάκριτα την Glad -τη γυναίκα του. Περίεργο και μοναδικό ταίρι, σκεφτόμουν. Ενώ του Mickey ο απαίσιος ρατσιστικός χαρακτήρας, ενδεχόμενα βίαιος, αντισταθμιζόταν από σχετικά αρρενωπά χαρακτηριστικά και ένα ξερακιανό ευθυτενές κορμί και ανάστημα που θα προσέλκυαν πολλές γυναίκες, του επιπέδου της Penny ή της Natasha, ας πούμε, η φυσιογνωμία της Glad παρομοιαζόταν με σκιάχτρο, με λείψανο. Ήταν περίπου δέκα χρόνια μεγαλύτερη του Mickey, μικροκαμωμένη, με ασθενικό και κοκκαλιάρικο σώμα, χωρίς ίχνος καμπυλών, ένα σκουρόχρωμο δέρμα, και σκούρα μάτια βυθισμένα σε μαύρες βαθιές κόγχες, σε δυσαρμονία με τα ανοιχτόχρωμα, ξανθωπά, βορειοευρωπαϊκά χαρακτηριστικά των D. Τα σκούρα μαλλιά, κοντά, απεριποίητα και λιγδιασμένα, τα βαθιά βαθουλωμένα μάγουλα, οδοντοστοιχία μαυρισμένη και μια φωνή βαριά και βραχνή, από χρόνιο μανιώδες κάπνισμα, έδιναν την εικόνα κάποιας που βρισκόταν με μισό πόδι στον τάφο. Πως ταίριαξαν αυτοί οι δύο, πως πρόλαβαν και έκαναν ένα παιδί στην προχωρημένη ηλικία και φαινομενικά κακή υγεία της Glad, αναρωτήθηκα. Ίσως, νεότερη να ήταν περισσότερο ελκυστική. Ίσως, η μιζέρια και ρατσισμός του Mickey να ήταν αντανάκλαση της ασχήμια της γυναίκας του. Ίσως, ο Mickey στα όρια του σπιτικού τους να την φοβόταν, όπως συμβαίνει συχνά σε περιπτώσεις νταήδων. Η J έλεγε ότι την αγαπούσε και ζούσαν αρμονικά. Αλλά εκείνες οι σκέψεις της στιγμής, δεν είχαν καμιά σημασία και αντίκτυπο. Στην κορύφωση της μέθης, προς το τέλος της «αποχαιρετιστήριας» βραδιάς, συνειδητοποίησα ότι δεν ανήκα σε εκείνο τον οικογενειακό και κοινωνικό κύκλο. Θα γινόμουν (ή ήμουν ήδη) παρείσακτος και η συμπεριφορά του Mickey σα να μου έδειχνε τον δρόμο έξω από εκείνο τον κύκλο. Έφυγα με την J, παραπατώντας, χωρίς να χαιρετίσω κανέναν, για καλό ή για κακό. 

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.