Τα Χριστούγεννα του 1997 επέστρεψαν οι γονείς: για να δουν τους γιους να προκόβουν στην ξενιτιά πριν ποθητή ένδοξη και μόνιμη επιστροφή στην πατρίδα που κατά βάθος διακαώς και ανέκαθεν επιθυμούσαν, για να δουν το γαλανόματο εγγόνι που είχε κλείσει τον πρώτο χρόνο ζωής, και γινόταν ζόρικο και υπερκινητικό (όπως άρεσε στου πατέρα), και το διαμέρισμα στο Spencers Wood που αγοράστηκε χωρίς την συγκατάθεση και επίβλεψή του. Σε σχέση με το διαμέρισμά, και κάθε σπίτι ή πολιτεία δουλειάς που έζησα, ποτέ δεν γεννήθηκαν συναισθήματα σύνδεσης· κάποιο δέσιμο ή «αγάπη» για τα άψυχα αντικείμενα που ήταν, όπως έβλεπα να αναπτύσσεται σε πολλούς ανθρώπους για κάθε λογής ιδιοκτησία. Ντουβάρια και τούβλα, σίδερα και μηχανές, ακόμα και, ως ενήλικας, κατοικίδια ζώα, δεν ασκούσαν την παραμικρή έλξη και δεν δημιουργούσαν συναισθηματικές επαφές. Κατά τους πρώτους μήνες σε κείνο το διαμέρισμα, που με τα στάνταρντ οποιουδήποτε το έκρινε είχε χάρη και ζεστασιά, και ήταν κάτι που θα άξιζε τον κόπο και χρόνο και έξοδα παραπέρα εξωραϊσμού και καλλωπισμού, ο αχός από τον αυτοκινητόδρομο περίπου ένα χιλιόμετρο παρακάτω, που διαπερνούσε την κακή ηχομόνωση των παραθύρων, μου δημιούργησε μιαν ανησυχία και ένα άγχος για την πραγματική του ανταλλακτική αξία (που τελικά αποδείχτηκε αβάσιμο), και ως επακόλουθο αρκετές ώρες αγρύπνιας: εκείνος ο αχός, όμως, ειδικά τις ξάστερες νύχτες, κέντριζε την ακοή, φούντωνε στο κεφάλι μου και με πονοκεφάλιαζε. Πέρασα πολλές βραδιές έτσι να μετράω την ένταση των θορύβων από το κρεβάτι μου, τη συσχέτιση τους με τον καιρό, τη θερμοκρασία, την υγρασία, τη φορά του ανέμου. Τέτοιες ανησυχίες συντέλεσαν στην απόφαση να μην επενδύσω τίποτε στη βελτίωση εκείνου του διαμερίσματος. Είχα αποφασίσει ότι διαμονή μου σε αυτό θα ήταν πρόσκαιρη.
Οι γονείς που φυσικά εγκαταστάθηκαν στο ευρύχωρο υπνοδωμάτιο, εξέφρασαν μια συγκρατημένη επιδοκιμασία για το διαμέρισμα, τους κήπους γύρω από το συγκρότημα, και την περιοχή -το χωριό έξω από το Reading. Η στάση του Πατέρα ιδιαίτερα, με ισχυρές απόψεις σε θέματα σπιτιών και ιδιοκτησίας, ήταν περιέργως επαινετική για την αγορά μου. Πατέρας και Μάνα απολαύσανε τις βόλτες γύρω από το συγκρότημα και το χωριό, τις εξόδους στο Reading για χάζεμα χριστουγεννιάτικων βιτρινών και ψώνια, στα πάρκα στις όχθες του Thames. Όπως απολαύσαμε οικογενειακά με τον Αδερφό, που ανέβηκε από το Southampton μαζί το βράδι της προ-παραμονής των Χριστουγέννων, κατά την Αγγλική παράδοση, πολλές μπύρες στο The Farriers Arms, στο τοπικό, παραδοσιακό και οικογενειακό και αξέχαστο για τη θαλπωρή του pub δυο βήματα από εκεί που έμενα. Εκείνο το βράδι τους έχασα στο γυρισμό μου στο σπίτι όπου τους περίμενα για ώρες. Χωρίς καμιά ειδοποίηση, ο Πατέρας του έσυρε στην εκκλησία των St Michael & All Angels, όπου παρακολούθησαν την βραδινή χριστουγεννιάτικη λειτουργία. Εγώ, αφού μάταια περίμενα την άφιξή τους στο σπίτι, θεώρησα ότι χάθηκαν στα δρομάκια του χωριού και με κακές σκέψεις στο μυαλό, τους έψαχνα ανήσυχος πέρα-δώθε στον κεντρικό δρόμο του χωριό. Ο Πατέρας σε εκκλησία -ποιος θα το φανταζόταν! Απλά ήθελε να ικανοποιήσει μιαν ακόμα οριακά αρρωστημένη περιέργεια χωρίς να δώσει λογαριασμό.
No comments:
Post a Comment
Note: Only a member of this blog may post a comment.