88ε - 'Ενας Φαντάρος: Βρυσικά Διδυμότειχου ('Εφυγα!)

Περίμενα καρτερικά τη δεύτερη μετάθεση, μετρώντας τις μέρες στο ημερολόγιο μου, σκοτώνοντας ημέρες, κομμάτια χρόνου από την, υποτίθεται, ακμή της ζωής. Όταν τα χρόνια και δεκαετίες πέρασαν αυτό φαινόταν έγκλημα απέναντι στον εαυτό μου και η αίσθηση αυτή, του χαμένου χρόνου, μιας ζωής υπόγειας και σκοτεινής, όταν βλέπαμε την πραγματική ζωή, την κοινωνία, και τον κόσμο, τον ουρανό από το βάθος ενός πηγαδιού, με πλήγωνε.

Ο νομοταγής Πατέρας είχε από μήνες δρομολογήσει τη «νόμιμη» διαφυγή από τα Βρυσικά με αιτήσεις επί αιτήσεων για απασχόληση το τελευταία εξάμηνο σε Πανεπιστήμιο, δήθεν ως καλά σπουδαγμένος, «διακεκριμένος επιστήμων». Είχα εμπεδώσει από την μέχρι τότε εμπειρία μου, ότι αυτός ο δρόμος οδηγούσε σε αδιέξοδο και η ελπίδα μιας τέτοιας «επιστημονικής» μετάθεσης ήταν μηδενική, αλλά ο Πατέρας είχε μια ανεξήγητη πίστη στις διαδικασίες του ελληνικού κράτους και μια απίστευτη προσήλωση σε νόμιμες οδούς, όταν όλοι γύρω τις παράκαμπταν και αφού πετύχαιναν τον σκοπό τους, γελούσαν, όπως λένε, κάτω από τα μουστάκια τους. Αλλά τον άφησα στο έλεος της ματαιοπονίας του και συνεισέφερε στον ελάχιστο βαθμό που η διαδικασία απαιτούσε, μη έχοντας και πολλά άλλα πράγματα να με απασχολούν στο στρατώνα. Η έγκριση μιας τέτοιας αίτησης απαιτούσε τη συγκατάθεση κάθε βαθμού στην ιεραρχία του στρατεύματος: από τον υπολοχαγό και διοικητή του τάγματος, που θα προωθούσε την αίτηση στην ταξιαρχία, την μεραρχία, μέχρι τα ανώτερα κλιμάκια της ηγεσία του ΓΕΣ και τελικά το Υπουργείο Άμυνας. Ναι, κάποιος στην ηγεσία του Υπουργείου θα είχε τον τελευταίο λόγο! Όλα αυτά σήμαιναν, με γνώμονα τους «άνευ γρηγορόσημου» ρυθμούς της γραφειοκρατίας, ότι ήταν μαθηματικά αδύνατο να εγκριθεί στο περιθώριο των μηνών του υπολοίπου της θητείας μου. Ας ήταν. Βρήκα το θάρρος και το κουράγιο και συζήτησα την αίτηση με τον υπολοχαγό και το Διοικητή, που δώσαν χωρίς αντιρρήσεις την έγκρισή του και προώθησαν τον «φάκελο» με τα υπόλοιπα έγγραφα που είχε προετοιμάσει με επιμέλεια και εσωκλείσει ο Πατέρας στη Μεραρχία. Ο υπολοχαγός δεν απέφυγε να μου χαμογελάσει για την ματαιότητα του εγχειρήματος.

Ήταν περασμένος Νοέμβρης και η πιθανότητα να περάσω και εκείνα τα Χριστούγεννα στα Βρυσικά άγγιζαν πλέον τα όρια της βεβαιότητας. Μια μικρή παρηγοριά ήταν η άφιξη στο Τάγμα, με την επόμενη σειρά, ενός ακόμα κάτοχου διδακτορικού, «διακεκριμένου» επιστήμονα τουλάχιστον στα μάτια του ίδιου και, φυσικά, του πατέρα του. Ο Φ με ξεπερνούσε στα χρόνια, στην κακομοιριά και τη μιζέρια. Ούτε ο ίδιος είχε καταλάβει πως βρέθηκε σε κείνο το βαθύ πηγάδι, από το Λονδίνο και  Λίβερπουλ όπου ήταν ερευνητής με σημαντικό κατά τα φαινόμενα δημοσιευμένο έργο στο όνομά του, επιστημονικές περγαμηνές, και ανάλογες επαγγελματικές φιλοδοξίες. Αργότερα, μετά από μια επίσκεψη στο διαμέρισμά του στη Θεσσαλονίκη όπου ζούσε με τον συνταξιούχο υπάλληλο πατέρα του μετά την επιστροφή του από την Αγγλία, κατάλαβα ότι επηρεασμένος από αυτόν, με το ίδιο σλόγκαν που χρησιμοποιούσαν και άλλοι πλανεμένοι γονείς για το holy grail της ακαδημαϊκής θέσης στην Ελλάδα, που φάνταζε σε μάτια επιστημόνων της γενιάς μας και της προηγούμενης, ως παράδεισος επαγγελματικής αποκατάστασης, εγκατέλειψε μια σχετικά παραγωγική και δημιουργική καριέρα, ώστε να ικανοποιήσει τέτοιου είδους φιλοδοξίες. Δυστυχώς,  για πολλούς χωρίς διασυνδέσεις και διαπλοκή σε ένα ήδη κορεσμένο από προσωπικό, αποκομμένο από την σχεδόν ανύπαρκτη ελληνική παραγωγική πραγματικότητα πανεπιστημιακό «σύστημα», αποδεικνύονταν φρούδες.

Ο Φ μετά από καιρό, μετά από αναρίθμητες αιτήσεις για κάποια θέση σε ελληνικό πανεπιστήμιο, μετά από απορρίψεις, διαμαρτυρίες, υπομνήματα, του ίδιου του Φ και εμού στο μεσοδιάστημα από το τέλος της θητείας μέχρι την επαγγελματική και προσωπική ωρίμανση, έπεσα σε μια ιστοσελίδα που είχε δημιουργήσει όπου κατάγγειλε με δεκάδες σελίδες γενικά ασυνάρτητου κειμένου, φωτοτυπίες αλληλογραφιών, και άλλα ντοκουμέντα, τη διαφθορά και νεποτισμό που επικρατούσε στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Η αγανάκτηση του Φ είχε βάση. Διέτρεξα παρόμοιες καταστάσεις στο μέλλον μου μετά την αποστράτευση, αλλά οι ενέργειές του Φ ομολογουμένως υποδήλωναν μια προσωπική διαταραχή. Διαταραχή, όμως, που σε πολλές περιπτώσεις μπορούσε να αναπτυχθεί από έναν δυσμενή και εχθρική κοινωνικό κλοιό, την αδυναμία θέλησης και πράξης να επηρεάσουν τα γινόμενα, και ως αποτέλεσμα φθείρουν ψυχικά τους φύσει αδύνατους και εύθραυστους χαρακτήρες ανάμεσά μας. Η εκάστοτε κοινωνική πραγματικότητα ν

Ένα μεσημέρι από εκείνα τα πανομοιότυπα των τελευταίων μηνών, πριν πάρω τον δρόμο από το γραφείο στο εστιατόριο, το μυαλό κενό από σκέψεις ή σχέδια για το υπόλοιπό της μέρας, πόσο μάλλον του εγγύς μέλλοντος, ήρθε το σήμα από ΓΕΣ: Μετάθεση στην Θεσσαλονίκη! Στο Γ΄ Σώμα Στρατού! Λίγες στάσεις λεωφορείου από το πατρικό σπίτι! Το «μέσο» της θείας Αλίκης στο Επιτελείο, η οποία, όπως αποδείχτηκε, ήξερε που πατούσε και τι έκανε περισσότερο από τον Πατέρα και δεν ξέχασε την υπόσχεση που μου είχε δώσει στην επίσκεψη της στο Κέντρο του Ναυπλίου, έκανε τη δουλειά του. Δεν ήταν τίποτε, μου είπε η θεία, όταν τηλεφώνησα να την ευχαριστήσω: αρκούσε ένας ψίθυρος, ένα σημείωμα με το ονοματεπώνυμό μου, ένα χτύπημα στην πλάτη από έναν αξιωματικό σε ένα φαντάρο-υπάλληλο μπροστά από μια οθόνη υπολογιστή, μου είπε η θεία. Για μένα ήταν η επανάκτηση ενός μέρους μιας χαμένης ελευθερίας, μια επανεκκίνηση στην ζωή: να σταθώ στα πόδια μου και να την περπατήσω. Η χαρά από τέτοια συμβάντα υπερβαίνει τα συνηθισμένα όρια της καθημερινότητας.