57 - Αμέρικα: Ο Γεωδαίτης

Ο Ν ακολουθούσε αταλάντευτα, κάθε μέρα της βδομάδας, συνήθειες και μια ρουτίνα που είχε χτίσει από χρόνια στην Αμερική. Ταίριαζε αυτή η ρουτίνα σε έναν ιδιόρρυθμο εργένη που είχε πέσει με τα μούτρα πεσμένο στη δουλειά του για ένα μυθικό, τυραννικό «αφεντικό»-καθηγητή Ραπ, για τον οποίο μιλούσε με δέος και φόβο, κατά βάθος με οργή και μίσος, κατά τα λεγόμενα του ίδιου, και από τον οποίο είχε ξεζουμιστεί ικανοποιώντας κάθε εντολή, θέλημα, ιδιοτροπία· στο όνομα και για την πρόοδο της γεωδαιτικής επιστήμης, και για να ολοκληρώσει εν ευθέτω χρόνω ένα πολυπόθητο διδακτορικό. Στα μάτια μου φαινόταν ως επιστημονική αλλοτρίωση πάνω σε ένα στείρο αντικείμενο -όπως και το δικό μου άλλωστε, με ημερομηνία λήξης: πόση ακρίβεια και διακριτικότητα χρειαζόταν, τέλος πάντων, για να περιγράψουμε για τις ανάγκες της ανθρωπότητας, την επιφάνεια της γης και την γεωγραφία της; Μετέφερα και τεκμηρίωνα, πάλι με τον αφ’ υψηλού αέρα μηχανικού μιας φαινομενικά υψηλότερου κύρους επιστήμης και νέων υποτίθεται τεχνολογιών, σε τεχνικής φύσεως λογομαχίες με τον Ν, τον απλοϊκό αφορισμό του Πατέρα από το μακρινό παρελθόν: «Η τοπογραφία (και κατ’ επέκταση η γεωδαισία) δεν είναι επιστήμη. Ένα μάθημα είναι όλη και όλη που τους διδάσκει πως γίνονται μετρήσεις με τον θεοδόλιχο». Όχι απαραίτητα γιατί τα πίστευα αυτά και διεκδικούσα την αποκλειστική κατοχή μιας αλήθειας, αλλά για χάριν μιας από τις κινητήριες δυνάμεις του πνεύματος που λέγεται αμφισβήτηση, για το καλό και τη ζωντάνια της κουβέντας, και για αστεϊσμούς και πειράγματα που κάθε φιλία χρειάζεται.

Ο Ν, λοιπόν, είχε ήδη αναλώσει αρκετά από τα πλέον δημιουργικά του χρόνια για χάρη και προς όφελος του επιστημονικού κύρους του καθηγητή του, χωρίς κάποιο φως στο τέλος του τούνελ. Η μέρα του, η κάθε μέρα της βδομάδας, ξεκινούσε νωρίς το πρωί, λίγο αργότερα τα Σάββατα και τις Κυριακές, με μια καράφα λίτρου καφέ και πολλά τσιγάρα -έναντι πρωϊνού, και συνεχιζόταν στο γραφειάκι της σχολής του, με ακόμα περισσότερα καφέδες και τσιγάρα. Στο τέλος μιας πολύωρης βάρδιας υπολογισμών συντεταγμένων και επεξεργασίας τεράστιων όγκων δεδομένων από δορυφόρους, κατέληγε αργά το βράδι στο ίδιο και το αυτό diner στις παρυφές του campus, από όπου είχε παραγγείλει για παραλαβή για το σπίτι το ίδιο κι απαράλλαχτο «υποβρύχιο» σάντουιτς, ενός ποδιού σε μήκος, με τα ίδια κι απαράλλαχτα υλικά γέμισης: τόνο, μαγιονέζα και τυρί, όλα ζεσταμένα στο φούρνο. Φυσικά με τα χρόνια έγινε ο τακτικότερος πελάτης του μαγαζιού. Η φωνή και προφορά του ήταν αναγνωρίσιμη στο τηλέφωνο, ο μαγαζάτορας ήξερε πάντα τι έπρεπε να ετοιμάσει για το κύριο Ν. Και με το άνοιγμα της πόρτας του μαγαζιού, μετά το ‘How are you doing today, Mr P?’ του παρέδιδε έτοιμη την παραγγελία. Αν τέτοιου είδους δίαιτα  οριζόταν ως «μονοτροφική», ο Ν θα αποτελούσε χαρακτηριστικότατο παράδειγμα της, που μαζί με τα τσιγάρα και την άπληστη κατανάλωση καφέ δημιουργούσε εύλογες απορίες στους υπόλοιπους πως η υγεία του παρέμενε αλώβητη.

Μόνο την Παρασκευή το βράδυ οι διαιτητικές συνήθειες του Ν παρέκκλιναν κάπως, όταν το tuna-melt από το diner της γειτονιάς, γινόταν meat-lover’s pizza με έξτρα τυρί, πίτσα μισού μέτρου στην διάμετρο, από την Domino’s Pizza -σαν μπόνους στον εαυτό του στο τέλος μιας ακόμα κουραστικής βδομάδας. Μια πίτσα που αφού τη δίπλωνε σε σχήμα φακέλου κατά μήκος της διαμέτρου της, την καταβρόχθιζε, όπως και το καθημερινό του sub. Και πάλι, την κριτική και τις φιλικές ανησυχίες για πιθανές καταστροφικές επιπτώσεις που θα είχε μακροπρόθεσμα το life-style που είχε δογματικά και απαρέγκλιτα υιοθετήσει, τις απέρριπτε με καλαμπούρια από το οπλοστάσιο του χιούμορ του.