60 - Αμέρικα: Η Διάλυση μιας Μικρής Παρέας

Ένα ακόμα άψυχο καλοκαιράκι πέρασε. Μακριά από το φως και τη θάλασσα της πατρίδας, που τέτοιους καιρούς μας έλειπε. Μέσα στην αφόρητη ζέστη και αποπνικτική υγρασία του Ohio, τη δυσφορία από το ψύχος των κλιματιστικών σε ερμητικά κλειστούς από τη ζέστη έξω χώρους -αναγκαστικά, δυστυχώς, καταφύγια σε συνθήκες ακραίες για μας από μακρινές ήπιες μεσογειακές γεωγραφίες. Τουλάχιστον, τα φύλλα των δέντρων, το χαλκοκίτρινο των buckeyes, τα κιτρινοκόκκινα των σφενταμιών, τα χρυσοπράσινα των καστανιών, θα έφερναν στο τέλος ενός ασήκωτου καλοκαιριού λίγο χρώμα και απαλότητα στον κόσμο γύρω, θα άμβλυναν τις ακρότητές του. Το φθινόπωρο, ανάμεσα στην ανυπόφορη παγωνιά του χειμώνα και την κάψα του καλοκαιριού, ήταν η εποχή που το Ohio και οι πολιτείες του Midwest ξανάβρισκαν μικρές δόξες και αποκτούσαν μια πρόσκαιρη ομορφιά. Το υποδεχτήκαμε σεμνά, αναζητήσαμε τα χρώματα της φύσης, με απρογραμμάτιστες διαδρομές με το αυτοκινητάκι μας στους δρόμους των φυλλωτών προαστίων της πόλης με τις επαύλεις, που απλώνονται όχι πολύ πιο πέρα από παρυφές στοιχειωμένων από σκιές ανθρώπων φτωχογειτονιών και γκέτο.

Η παρέα των πέντε άρχισε να σκορπίζει, λίγους μόλις μήνες αφού δέθηκε στενά -μέσα από τη μουσική του Καζαντζίδη, πειράγματα, γέλιο και πολιτικούς καυγάδες, τα χάχανα του Κ που προκαλούσαν από μόνα τους γέλιο, τα ήρεμα γαλανά μάτια που κάλμαραν τις ψυχές των συνομιλητών του. Ο Κ αποσκίρτησε πρώτος. Βοηθήσαμε το ζευγάρι να φορτώσουν τα πράγματά τους (τα απαραίτητα ρούχα, μικρο-έπιπλα, κουζινικά, βιβλία) ένα απόγεμα πριν το τέλος του καλοκαιριού στο 4WD τους, που έσπευσαν να αγοράσουν προσφέρθηκε στον Κ η περιπόθητη δουλειά στο πανεπιστήμιο, και δεόντως καμάρωναν. Και έφυγαν για το Madison ένα απόγευμα, μετά από έναν αποχαιρετισμό που, ανάμεσα στα χωρατά του Ν, μόνον εμένα φάνηκε να συγκίνησε.

Η Α πριν το ξεκίνημα του χειμερινού τρίμηνου επέστρεψε για να ολοκληρώσει κάτι τελευταίες δικές της υποχρεώσεις. Θα έφευγε κι εκείνη οριστικά και ανεπιστρεπτί πριν τα Χριστούγεννα. Το προσδοκούσε διακαώς, μας έλεγε. Τα κρυστάλλινα νερά των λιμνών του Madison θα την γοήτευαν και ηρεμούσαν, μέχρι να ξεκινούσε και κείνη δουλειά. Και το καινούργιο τους σπιτικό είχε θέα σε μια από αυτές τις λίμνες που τα νερά τους θα ατένιζε με τις ώρες πίσω από το παράθυρό της, μαζί με οράματα για ένα συναρπαστικό μέλλον -και ας την έφερε η ζωή ακόμα πιο μακριά από την πατρίδα. Και μετά από εκείνο το φθινοπωρινό απόγευμα, την Α, που είχε γίνει η μοναδική φίλη και κατά κάποιο τρόπο το ομόφυλο στήριγμα της E στον ξένο τόπο, ανάγκη κάθε γυναίκας για ψιλή κουβέντα, θα την βλέπαμε πλέον στη χάση και τη φέξη: στα ελάχιστα Σαββατοκύριακα που δεν ανέβαινε στο Madison για να βρεθεί στην αγκαλιά του K της. Μείναμε οι τρεις μας. Η παρουσία του Ν στις καθιερωμένες πίτσες και μπύρες των Παρασκευών, αποκλειστικά στο διαμέρισμά, κρατούσε κάπως το ηθικό μας από την ψυχολογική κατάπτωση που η καθημερινότητα μπορεί να προκαλέσει καθώς μίκραιναν οι μέρες και κρύωνε ο καιρός.

Δεν ήταν το ίδιο· η ζεστασιά των σαββατοκύριακο με την παρέα της ξενιτιάς είχε χαθεί. Όλοι μας είχαμε γυρίσει μια ακόμα σελίδα από ένα κεφάλαιο των νιάτων μας. Με τον χειμώνα, οι μέρες της βδομάδας βυθιζόταν ολοένα και περισσότερο στην εντατική ρουτίνα της έρευνας και των σπουδών, μερικών προκαταρκτικών μαθημάτων για την Ε, και άλλων μικρο-ασχολιών. Όπως με την οδήγηση που είχα αναλάβει να την καθοδηγήσω, παρά την καθολική έλλειψη υπομονής που με διέκρινε σε θέματα νουνέχειας και διδασκαλίας. Ωστόσο, μετά από διαπληκτισμούς, θυμούς και δάκρυα, εκείνα τα μαθήματα οδήγησης απέδωσαν καρπούς. Η E πήρε την άδεια της με ελάχιστα λάθη στο παθητικό, ενώ στις δικές μου, του ινστρούχτορα οδήγησης της Ε, εξετάσεις που προηγήθηκαν, τις περάσα οριακά, εξαιτίας κυρίως μιας στριφνής και εκφοβιστικής, ευτραφούς νέγρας εξετάστριας, μιας αξέχαστης παρουσίας στη θέση του συνοδηγού για λίγα λεπτά, που με αυστηρό ύφος και απότομες παρατηρήσεις είχε σπείρει μέσα μου άγχος και νευρικότητα, μετριάζοντας έτσι το πλεονέκτημα από χρόνια εμπειρίας στην οδήγηση.