62 - Αμέρικα: Πρωτοχρονιά στου Ν

 Η διαδρομή της επιστροφής στο Columbus κουραστική, μια αγγαρεία που γρήγορα ξεχάστηκε. Στο τέλος, έμειναν στο νου οι εντυπώσεις από την Βοστώνη εκείνα τα Χριστούγεννα και η ένταση της έλξης που άσκησε διατηρήθηκε για πολύ καιρό. Θα την επισκεπτόμουν ξανά μετά από χρόνια, ως πολίτης του κόσμου πλέον, και θα την έβλεπα μέσα από διαφορετικό πρίσμα, χωρίς την έντονη ελληνοαμερικανική χροιά και τις επιδράσεις της στο πρόγραμμά εκείνης της επίσκεψης.

Πίσω στο λιγότερο λαμπερό Columbus θα υποδεχόμαστε το έτος 1989 μέσα από μιαν καθιερωμένη από καιρό, αλλά πρώτη για μένα και την E, πρωτοχρονιάτικη βραδιά στο διαμέρισμα του Ν. Την εντατική προετοιμασία εκείνων των σουαρέ, παραδόξως με δεδομένη την σχεδόν ολοκληρωτική απορρόφηση του από την ερευνητική δουλειά στο Πανεπιστήμιο, την αναλάμβανε (προς τιμήν του!) ατομικά, χωρίς βοήθεια κανενός ο ίδιος ο Ν. Συμπεριελάμβανε μεταξύ άλλων το σχολαστικότατο καθάρισμα του διαμερίσματος και, κυρίως, της κουζίνας και του πλυσίματος των  κουζινικών που (προς έκπληξη όλων!) είχαν χρησιμοποιηθεί και παραμείνει άθικτα, με αποφάγια και λίγδες, αποσυνθεμένη ή ταριχευμένη οργανική ύλη, από την αντίστοιχη βραδιά του προηγούμενου έτους. Παρά τέτοιου είδους προβλήματα τα πρωτοχρονιάτικα πάρτι του Παυλή γενικά στέφονταν με επιτυχία -μας διαμήνυσε το ζεύγος των Σ,  με γενναιόδωρες ποσότητες κρεάτων, που σε πραγματικό χρόνο επιδέξια έψηνε στο φούρνο, με ένα τσιγάρο πάντα στο στόμα και περιοδικά χωρατά, καθώς και πολλών άλλων εδεσμάτων, άφθονου κρασιού και μπύρας, αρκετού METAXA και πούρων για τους άντρες αργότερα, όλα αγορασμένα από τον ίδιο.

Οι καλεσμένοι του ήταν αποκλειστικά Έλληνες. Πέρα από το στενό του κύκλο, φίλων και συναδέλφων, καλούσε πάντα και μερικούς από την καινούργια φουρνιά φοιτητών, που γίνονταν ευδιάκριτοι ανάμεσα στον κόσμο χάριν στον ενθουσιασμό και ομιλητικότητά τους. Και κείνο το βράδυ θα περνούσε όμορφα, με περισσότερο ραφιναρισμένη ελληνική μουσική, επιλεγμένη από την συλλογή κασετών την δικιά μου και του Κ, με φωνές και γέλιο, φαγητό και πιοτό. Στη σκέψη μας, της E και εμού, ίσως και του Ν που πάντα έκρυβε επιτυχώς με αστεϊσμούς συναισθήματα μελαγχολίας και κατήφειας, βάραινε το γεγονός ότι το βράδυ εκείνο, παρά τις υποσχέσεις για το επανιδείν στο μέλλον, ξέραμε ότι θα ήταν το τελευταίο, για το προβλέψιμο μέλλον τουλάχιστον, που θα περνούσαμε στην παρέα των Σ. Ο Κ είχε κατέβει για δυο μέρες πριν την Πρωτοχρονιά για να μαζέψει τα λίγα, τελευταία  πράγματα από το διαμέρισμα τους στο «Χωριό των Καστανιών», και θα έπαιρναν, με την Α και τα δυο αυτοκίνητά τους, τον δρόμο τους χωρίς επιστροφή για το Madison, νωρίς το πρωί της Πρωτοχρονιάς. Με την ευθυμία από το αλκοόλ και τα αστεία του Ν στη διάρκεια του βραδιού το γεγονός ξεχάστηκε. Στη μέθη μας από αυτό ούτε καν αποχαιρετιστήκαμε. Όταν ξυπνήσαμε με ένα ασήκωτο hangover, το αμάξι της Α από την απέναντι μεριά του parking έλειπε.

Στη μάζωξη του επόμενου Σαββατόβραδου των τριών που απέμειναν από την παρέα του Columbus, φάγαμε τις καθιερωμένες πίτσες και ήπιαμε τις μπύρες, υποτονικά, χωρίς τις ζωηρές πολιτικής και επιστημονικής φύσεως συζητήσεις του παρελθόντος που με συνάρπαζαν. Στο τέλος ξεμείναμε από λόγια, βρεθήκαμε στη φάση αμηχανίας ανθρώπων που γνωρίστηκαν μέσω τρίτων και καθώς έλειπε η συνεκτική ουσία που συνεισέφεραν στην παρέα οι Σ. Καταλήξαμε να βλέπουμε μια από τις ανεκδιήγητες ταινίες που έφερε ο Ν σε βιντεοκασέτες, και ο μόνος που απολάμβανε. Το χάχανο του Κώστα, το καταπραϋντικό και αφοπλιστικό του γαλάζιο βλέμμα, o ήρεμος τόνος της φωνής του ακόμα και όταν η θερμοκρασία των διενέξεων μας ανέβαινε, οι χαμηλοί και συμφιλιωτικοί τόνοι της Α μας έλειψαν. Μια κοινωνική ζωή, αυτό το σημαντικό κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης, που σε μεγάλο βαθμό ως τότε στήριζε τον έρωτα μου με την E και την συμβίωσή μας στην ξενιτιά, ευνουχίστηκε.