58 - Αμέρικα: Μαζώξεων Συνέχεια

Η επόμενη μάζωξη της παρέας έγινε στο διαμέρισμά μας. Μια Παρασκευή βράδυ προς το τέλος ενός ανεξάντλητου χειμώνα που είχε δρασκελίσει στην άνοιξη του 1988. Γεμίσαμε το ψυγείο με μπύρες. Παραγγείλαμε πολλές πίτσες, τεράστιες πίτσες, από του Domino’s με την μονοσήμαντη δίαιτα της Παρασκευής του Ν στο νου, και την αρωγή του στην παραγγελία.

Σε εκείνη τη μάζωξη, της πίτσας και της μπύρας, ξεκίνησε πολιτική κουβέντα, που γρήγορα (μάλλον αναπόφευκτα για παρέες Ελλήνων) εξελίχθηκε σε καυγά. Βρισκόμουν στο πεδίο μου. Όπως λένε, έπαιζα μπάλα στο γήπεδο μου. Ο Κ, για κάποιο λόγο ένθερμος υποστηρικτής του ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου, όπως  πολλοί πόντιοι αγρότες και μικροαστοί της Πιερίας από όπου το ζευγάρι προερχόταν (κρίνοντας πάλι με αφετηρία προσωπικές προκαταλήψεις κι εμμονές), έγινε στόχος ενός φιλιππικού για τον ρεφορμισμό κομμάτων όπως το ΠΑΣΟΚ, για τη δημαγωγία, το λαϊκισμό, και τον πολιτικό ευτελισμό του σοσιαλισμού, διανθισμένου με αναφορές στο μαρξισμό και ιστορικό υλισμό -το ιδεολογικό μου ψωμοτύρι. Τις πολιτικές θέσεις μου τις αγόρευα, χωρίς ενδοιασμούς πλέον, με δυνατή φωνή, συχνά όρθιος, χειρονομώντας με το ένα χέρι, κρατώντας ένα μπουκάλι μπύρα στο άλλο. Ο Κ αμύνθηκε των απόψεων του με τη νηφαλιότητα και αξιοπρέπεια ψυχολόγου ακαδημαϊκού, αν και με κάπως απολογητικό τόνο για τις κομματικές του συμπάθειες. Το μειδίαμα όμως πίσω από το τσιγάρο του εν γένει απολιτικού και αμέτοχου σε τέτοιες συζητήσεις Ν, που φαινόταν να απολαμβάνει το πολιτικό στρίμωγμα του φίλου του, κυρίως όμως ο θαυμασμός που έβλεπα στα γλυκά μάτια της Ε για τη δυναμική της επιχειρηματολογίας και την ευφράδειά ενός εν γένει λιγομίλητου, με γέμισαν ικανοποίηση και αυτοπεποίθηση. Οι συστολές της πρώτης μάζωξης είχαν για τα καλά ξεπεραστεί, αν και οι μπύρες, ως πάντα, βοήθησαν και σε κείνη την περίπτωση.

Έτσι η ζωή στο Columbus βρήκε, με την παρέα των Σ και του Ν, την κοινωνική διάσταση που κάθε ζωή ιδιαίτερα στον ξένο εκείνο τόπο έχει ανάγκη στα πρώτα βήματά της. Οι καλοί φίλοι μαζί με άλλα στοιχεία, όπως το φαγητό, το ποτό, η μουσική, συνιστούν έναν ελάχιστο παρονομαστή μιας επικούρειας ευτυχίας. Η σχέση με την όμορφη μου γυναίκα, που είχε τα οπίσθια της Αφροδίτης της Μήλου, την μέση μπαλαρίνας, και τα λάγνα και εξωτικά πράσινα μάτια, ενισχύθηκα και σταθεροποιήθηκε σε ένα υψηλότερο πλατό -συμβίωσης, ερωτισμού, συντροφικότητας, ίσως και τρυφερότητας και αγάπης. Κάναμε έρωτα στο τραπέζι, όταν τηλεφωνούσε στην Α, impromptu ‘quickies’ μετά από το ποδόσφαιρο που έπαιζα με τον AP και τον Φ -ντοπαρισμένος όντας από ενδορφίνη και τεστοστερόνη, ή ζαλισμένοι από τις μπύρες σε κάποιο μπαρ, που τότε ακόμα ενεργούσε ακόμα ως αφροδισιακό. Σε κάθε στάση, στον καναπέ, στην πολυθρόνα, στο στρώμα, καμιά φορά βλέποντας πορνό στο VHS  –κατάλοιπο από τις συνήθειες της εφηβικής ηλικίας που έβρισκα αδύνατο να αποβάλω.

Δεν ήταν ακριβώς dolce vita, αλλά τα νιάτα μας αποκτούσαν εκείνη την σύντομη περίοδο, και με δεδομένη τη συγκυρία και τις περιστάσεις, μια ικανοποιητική συναισθηματική κι ερωτική πληρότητα. Αναγνωριζόμαστε από τους μικρό φιλικό μας κύκλο ως ένα αγαπημένο, όσο και αξιαγάπητο, μέχρι και αξιοζήλευτο, ζευγάρι,. Ζούσαμε την καθημερινότητα με σχέδια για το μέλλον, που το ατενίζαμε, ακόμα στην απεραντοσύνη του στα νιάτα μας, με γαλήνη και αισιοδοξία. Θεωρούσαμε ότι αυτή η πορεία θα ήταν ομαλή, χωρίς ασυνέχειες και σκαμπανεβάσματα, μονοτονικά βελτιούμενη. Τι αφέλεια των άγουρων νεανικών μας χρόνων!