Οι πρώτες μέρες και βδομάδες της ζωής μετά την αναχώρηση από το σπιτικό και τη ζωή της E, οι λίγες ώρες, τα ελεύθερα από τη δουλειά τα Σαββατόβραδα και κυριακάτικα πρωϊνά, περνούσαν λίγο-πολύ στην παρέα του Χ, του Σ, και σπανιότερα πλέον του Ν, του μοναδικού συνδέσμου με το πρόσφατο παρελθόν στην συντροφιά της Ε που απέμεινε. Ο Ν ολοένα και περισσότερο αφοσιωνόταν στη γεωδαισία υπακούοντας στις επιταγές του τυραννικού επιβλέποντα καθηγητή του. Δικαιολογημένη η αφοσίωση του και απομάκρυνση του από άχαρες και ασύμβατες ελληνικές παρέες, καθώς μεταπτυχιακοί φοιτητές έρχονταν και παρέρχονταν με τα διδακτορικά τους πριν από αυτόν, χωρίς ο ίδιος να βλέπει ορατό τέλος στη δουλειά και τις σπουδές του.
Στο διάστημα που οδηγούσε στην πρωτοχρονιά του 1989 και το καθιερωμένο
πάρτι του Ν, είχα πειστεί πλέον ότι το σχίσμα με την E ήταν οριστικό και αγεφύρωτο. Λίγο καιρό μετά τη
ζοφερή μέρα της αναχώρησής με τηλεφώνησε η κυρά-Μαρία, η μάνα της Ε, για να με
ρωτήσει: «Γιατί την έδιωξες την Ε από κοντά σου; Δεν την αγαπάς άλλο;» Η
κυρά-Μαρία, η καθαρίστρια, παρά τον σεβασμό που έτρεφα για την τάξη και θαυμασμό
για την βιοπάλη της, δεν θα μπορούσε να παραβγεί στον αντίλογό ενός μορφωμένου.
Με έντονο ύφος της εξήγησα τις προσπάθειες που κάναμε, μέχρι τελευταίας στιγμής,
να την αποτρέψουμε από την επιστροφή, αλλά το είχε πάρει απόφαση και δεν γύριζε
μυαλό. «Ίσως ήταν η Ε που δεν μ’ αγαπούσε όσο εγώ εκείνη;» ρώτησα. Ο
μονόλογός μου απαντήθηκε με σιωπή. Με χαιρέτησε στεναχωρημένη, με ένα υποτονικό
«Καλά, γειά σου, αγόρι μου…» Δεν ξανάκουσα από την κυρά-Μαρία από τότε.
Αντίθετα την Μάνα, που η E είχε επισκεφτεί στο πατρικό μας σπίτι, λίγο μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα, για να ανακοινώσει τον χωρισμό μας και ενδεχόμενα να αποχαιρετίσει, ίσως και για να εξηγήσει τα αίτια, όπως τα έβλεπε από τη σκοπιά της, η είδηση μάλλον χαροποίησε την Μάνα. Η αντίδραση της στην επίσκεψη της Ε δεν έδειξε λύπη, στενοχώρια ή κάποια δυσανασχέτηση για τα όσα είχαν μεσολαβήσει· μάλλον ανακούφιση και μιαν αδέξια κρυμμένη χαρά. Το γιατί, σε μένα τουλάχιστον, ήταν προφανές. Η καριέρα μου, όπως την είχε προδιαγράψει στο μυαλό της, όφειλε να στέκεται υπεράνω ρομαντικών σχέσεων· σε τέτοια ηλικία ο καθένας κοιτάζει την δουλειά, την πρόοδό του, μέχρι την ευκταία αποκατάσταση με μια καλή παντρειά. Ίσως και για αυτό πάντα ένιωθα ότι εξ αρχής δεν είχε συμπαθήσει την Ε. «Η Ε τραβάει ζωγραφιές στον κώλο της», μου είπε στο τέλος της τηλεφωνικής συνομιλίας που ακολούθησε την επίσκεψη της Ε, για το τι έκαμε με τη ζωή της μακριά μου. Ο Πατέρας, όπως πάντα, δεν σχολίασε ούτε παρενέβη, ως συνήθιζε, σε τέτοιου είδους προσωπικά θέματα.
No comments:
Post a Comment