71 - Αμέρικα: Tina (Υστερόγραφο)

 Μέσα σε ένα χρόνο από την αναχώρηση μου, στα μισά μιας θητείας που γινόταν αβάσταχτη, σε έναν καιρό αισθηματικής και επαγγελματικής απόγνωσης, της έστειλα ένα γράμμα. Μου έλειπαν οι βραδιές μας, μου έλειπε και η συντροφιά της, έγραφα. Της εκμυστηρεύτηκα την αμαρτία που διέπραξα με την ηχογράφηση σε κασέτα της γλυκιάς φωνής και των αναστεναγμών της, ελπίζοντας να μην με παρεξηγούσε γι’ αυτό. Μου απάντησε! Προς μεγάλη μου χαρά και έκπληξη, από το Salt Lake City, όπου συνέχιζε την καριέρα της με την ίδια εταιρία, με καλλιγραφία σε χαρτί αλληλογραφίας, και εσώκλεισε στο γράμμα της μια Polaroid φωτογραφία της με μια φίλη σε ένα bar, όπως της είχα ζητήσει.

Η θητεία μου τελείωσε, αψυχολόγητες προσπάθειες μου να βρω και να επιστρέψω για δουλειά στην Αμερική δεν απέδωσαν. Πήρα άλλα μονοπάτια στη ζωή μακριά από εκείνη την χώρα και την πατρίδα μου. To γράμμα και η μοναδική φωτογραφία της Tina ξεχάστηκαν στο σακίδιο με την υπόλοιπη αλληλογραφία που είχα κατά καιρούς με φιλίες και αγάπες τους παρελθόντος, σε κάποια γωνιά ενός σπιτιού της Θεσσαλονίκης. Οι αναμνήσεις από εκείνους τους μήνες σπρώχτηκαν στις σκοτεινές γωνιές του νου. Πέρασαν χρόνια, πέρασαν δεκαετίες -σαν αστραπή. Ήρθε η ώρα που η τεχνολογία μας δώρισε το Google και το Facebook και άλλα καλά, που μας διευκόλυναν στις ανεξάντλητες αναζητήσεις προσώπων και γεγονότων από το παρελθόντος. Η επανασύνδεση με αυτό, μετά από μια ηλικία, καθώς το μέλλον συρρικνώνεται, γίνεται ανάγκη και τρόπος ζωής.

 Έψαξα στον κόσμο του διαδικτύου την Tina. Και την ανακάλυψα, σε μιαν παραμελημένη σελίδα χωρίς φωτογραφίες στο Facebook. Στο οπορτουνιστικό αίτημα φιλίας και μήνυμα μου στο messenger, εξέφρασα ευχές να είναι καλά, να απολαμβάνει την ζωή της στο Salt Lake City, και το πόσο πολύτιμες στην μνήμη μου ήταν οι στιγμές που ζήσαμε κάτι φεγγάρια στο Ohio, μου απάντησε: χάρηκε που άκουσε από μένα, ευχήθηκε να είμαι καλά, με τον ίδιο γλυκό τρόπο που την διέκρινε, αλλά ανάφερε και το πόσο «πόνεσε» εκείνο τον καιρό που την άφησα για την Ελλάδα.

Πέρασαν και άλλα χρόνια από κείνη την ανταλλαγή μηνυμάτων. Η στιγμιαία επανασύνδεσή μας στο Facebook, το πότε έγινε και το τι ειπώθηκε, ξεχάστηκαν και αυτά. Μέχρι που ξαναδιάβασα όσα είχα γράψει για την ιστορία μας… Την έψαξα ξανά. Στο Facebook η σελίδα της ήταν αγνοημένη, χωρίς  απαντήσεις σε ευχές σε σειρά από γενέθλιες επετείους. Σε ένα δεύτερο προφίλ, που είχε και την φωτογραφία της, και την έδειχνε ακριβώς όπως την ήξερα και άγγιξε την καρδιά μου στο πάρτι της γνωριμίας μας, με εξαίρεση το χρώμα των μαλλιών που είχε γίνει καστανοκόκκινο, το τελευταίο μήνυμα είχε ανέβει δώδεκα χρόνια πριν. Την έψαξα στο LinkedIn, όπου κάτω από την ίδια φωτογραφία της διάβασα το θλιβερό μήνυμα: “In Remembrance. In memory of Tina I. This account has been memorialized as a tribute to Tina I.’s professional legacy.” H Tina έφυγε από αυτόν τον κόσμο των ζωντανών! Στο μήνυμα στην σελίδα του συζύγου της, τον Οκτώβρη του 2020, που λίγο ακόμα ψάξιμο με έφερε, διάβασα: “Μy best friend, wife, and the mother of our daughter is gone. For those of us lucky enough to have known her, Tina was an irreplaceable force.” Και παρακάτω κάτι που είχα αντιληφθεί από εκείνο τον καιρό: “Tina was a workaholic… Her current work "family" saw her more than I did at times, as has always been the case throughout our marriage.”

Η Tina, η όχι και πολύ δική μου τότε Tina, το μικρό αλλά φωτεινό αστεράκι των Σαββατόβραδων  των τελευταίων μηνών μου στην ξενιτιά, είχε πεθάνει -σε ηλικία 52 χρονών. Δεν ξέρω αν την αγάπησα ή ερωτεύτηκα, και αν ναι πόσο, σίγουρα όχι πολύ βαθιά, αλλά αναστατώθηκα, δάκρυσα στην ανακάλυψη μου, μελαγχόλησα για το υπόλοιπο της βραδιάς. Είχαμε πάρει διαφορετικά μονοπάτια σε τόπους μακρινούς τριάντα-πέντε χρόνια πριν, και τον βαθμό της θλίψης που ένιωσα βρήκα δύσκολο να αιτιολογήσω. Ίσως, με την απώλεια ενός κομματιού της ζωής μας, ενός προσώπου που άφησε μια σφραγίδα, όσο μικρή, στην ψυχή, να κόβεται και χάνεται ένα ακόμα κομμάτι του εαυτού μας. Ή είναι επειδή τέτοια γεγονότα μας θυμίζουν με τον πλέον βάναυσο τρόπο το πέρασμα του χρόνου;