Thursday, July 9, 2026

45 - Η Γέννηση

 Συμπλήρωνα μερικές βδομάδες στην καινούργια δουλειά, λιγότερο από έναν μήνα, και η προδιαγραμμένη μέρα της γέννησης πλησίαζε. Κι όμως αυτό που κυρίως απασχολούσε τον συνεσταλμένο και, όπως πίστευα, στρεβλά αναθρεμμένο χαρακτήρα μου ενόψει μιας πρωτόγνωρης κατάστασης ήταν πως θα έθετα το γεγονός σε συναδέρφους και προϊστάμενους, όταν ερχόταν η ώρα και όφειλα να πάω στο Birmingham για να παραβρεθώ στη γέννα, να υπερβώ αναστολές και να συμπαρασταθώ στοιχειωδώς στην J, όπως ως άνθρωπος και μελλοντικός πατέρας με κάποια συνείδηση όφειλα. Το τηλέφωνο με ξύπνησε ξημερώματα μιας εργάσιμης Τετάρτης του Σεπτέμβρη και ήξερα για τι επρόκειτο. Η ήρεμη φωνή της J μου ανακοίνωσε ότι πλησίαζε η ώρα. Δυστυχώς δεν έπεφτε σαββατοκύριακο όπως ήλπιζα, και ο θλιβερός εαυτός μου σκεφτόταν περισσότερο από όσο έπρεπε τη δουλειά, που μόλις πριν μερικές βδομάδες είχα ξεκινήσει· όπως σκεφτόταν ότι σε κανέναν δεν είχα αναφέρει τίποτε για την J και την εγκυμοσύνη της, και το παιδί που περιμέναμε. Η κρυψίνοια και η συστολή μου δημιουργούσε και πάλι προβλήματα, που έπρεπε να ξεπεράσω με το ξεκίνημα της εργάσιμης μέρας και το άνοιγμα των γραφείων.

Πήρα μαζί μου την «πλακέ» μποτίλια από κονιάκ που είχα από μέρες εφοδιαστεί ενόψει του γεγονότος και μέσα στο μεταμεσονύκτιο σκοτάδι πήρα τον μιας και κάτι ώρας δρόμο από το διαμέρισμα που νοίκιαζα στο νότιο Reading για το σπίτι της J στο Rubery. Βρισκόμουν σε μια κατάσταση υπερέντασης που μετατράπηκε σε αγωνία για το τί μέλλει γενέσθαι καθώς πάρκαρα μπροστά στην πόρτα της J. Την βρήκα γαλήνια και ψύχραιμη στο φαρδύ άσπρο φόρεμα εγκυμοσύνης, με ένα καθησυχαστικό χαμόγελο και το ύφος κάποιας που είχε προηγούμενη εμπειρία αυτού που έμελλε να γίνει. Ήταν και η μάνα της εκεί, με την ψυχραιμία που έχει μια μάνα επτά παιδιών, όπως ακριβώς πριν δυο χρόνια ενόψει της έκτρωσης. Δεν μου μίλησε.

Ένα υπερηχογράφημα πριν μερικούς μήνες είχε δείξει το έμβρυο, μια ζωή να μεγαλώνει στο σώμα της J. Φύλου αρσενικού μας είπε η νοσοκόμα, αλλά ο όγκο του φαινόταν μικρότερος από το κανονικό. Μας καθησύχασε τότε λέγοντας με ένα χαμόγελο: “Both of you are small in size. Don’t expect an ‘elephant’ baby…”. Δεν ήταν αρκετό να καταλαγιάσει τις φουρτούνες από ανησυχίες μέσα μου ενόψει της γέννας. Πριν φύγουμε για την κλινική, με τη τσάντα με τα ‘απαραίτητα’ για τη γέννα, που η J μου παρέδωσε να κρατάω, η μάνα της την αγκάλιασε με μητρική επισημότητα. Και πάλι δεν μου είπε τίποτε. Άλλωστε ήμουν κομπάρσος στο όλον συμβάν. Το φως της μέρας άρχισε να απλώνεται στους ακόμα έρημους δρόμους του Birmingham, αλλά το μυαλό είχε πλήρως αποσπαστεί από το περιβάλλον, και μηχανικά και σιωπηλά (τι να πει έλεγε κανείς σε τέτοια περίσταση, σε τέτοια αναστάτωση;) μας οδήγησα στο Queen Elizabeth Hospital. Στις πρώτες κουβέντες με το προσωπικό, στην αίθουσα αναμονής και σε κείνη την αίθουσα της γέννας, όπου όλα φαίνονταν κάτασπρα, η φωνή μου έβγαινε νευρική, καταπιεσμένη και σπασμένη: ήμουν χαμένος σε καθολική σύγχυση.

Στο μεταξύ τα γραφεία μας είχαν ανοίξει και ο Nigel θα είχε φτάσει. Μετά από δυο γουλιές κονιάκ του τηλεφώνησα, 8.40πμ ακριβώς, για να του πω, όσο συνοπτικότερα γινόταν και με τον βιαστικό τόνο που με διακρίνει όταν κυριεύομαι από άγχος, ότι δεν θα ερχόμουν στο γραφείο εκείνη τη μέρα· η ‘σύντροφός’ μου θα γεννούσε και βρισκόμαστε ήδη στο νοσοκομείο. Μάλλον ένιωσε έκπληξη για την στο ‘παρά-πέντε’ ανακοίνωση και δεν θυμάμαι ακριβώς τι μου απάντησε, κάτι ‘να μην ανησυχώ’ και ‘καλή τύχη’. Ένιωσα όμως να δείχνει κάτι περισσότερο από κατανόηση. Κάθισα σε ένα σκαμπό δίπλα στην J, σκυμμένος με τα με τα χέρια στα γόνατα, σε εκείνο το άσπρο δωμάτιο, με την μυρωδιά καθαριστικών και αντισηπτικών, να μετράω τα λεπτά της ώρας στο ρολόι τοίχου πάνω από την πόρτα. Που και που σήκωνα το κεφάλι προς την J, που είχε ντυθεί σε μια άσπρη ρόμπα του νοσοκομείου, να νιώθει με τις παλάμες της τις κινήσεις της κοιλιάς της. Λευκό το σύμβολο της γέννας, μαύρο του θανάτου, σκεφτόμουν. Οι συμβολισμοί των χρωμάτων όμως πολλές φορές αντιστρέφονται – ο Melville στο Moby Dick, που είχα διαβάσει πρόσφατα, για τη φάλαινα και το λευκό της χρώμα και τους διφορούμενους συμβολισμούς του, αφιέρωσε ολόκληρο κεφάλαιο. Οι μαίες μπαινόβγαιναν περιοδικά, για να ρωτήσουν την J τι γίνεται, πως αισθάνεται. Σε  μένα δεν έδιναν σημασία, καμιά σημασία, σα να μην υπήρχα: ήμουν ο πάροχος ενός ασήμαντου σπερματοζωάριο στο όλο γίγνεσθαι. Στα λίγα λεπτά που άδειαζε το δωμάτιο από μαίες και νοσοκόμες, αποτραβιόμουν προς το παράθυρο και κατέβαζα γουλιές από το κονιάκ. Η ώρα πλησίαζε, οι πόνοι του τοκετού εντείνονταν. H J έδειχνε αξιοσημείωτο θάρρος, κρατούσε καλά. Της έδωσαν gas & air. Δοκίμασα κι εγώ και δεν ένιωσα καμιά διαφορά· η επίδραση του αλκοόλ σαφώς υπερίσχυε.

Κάθισα δίπλα στο κρεβάτι της γέννας, σκυμμένος, με τους αγκώνες στα γόνατα και τα μάτια καρφωμένα στο πάτωμα, να ακούω τους περιοδικούς αναστεναγμούς από πόνο της J, πλέον μεθυσμένος με τα παραπάνω από 200ml κονιάκ που είχα πιει. Η αύξηση της κίνησης και της εγρήγορσης  στον θάλαμο από μαίες και νοσοκόμες υποδήλωνε ότι η στιγμή πλησίαζε. Κράτησα σφιχτά, πολύ σφιχτά, το χέρι της J -σε σημείο που υπό κανονικές συνθήκες θα προκαλούσε πόνο, αλλά χάριν της σχετικότητας μιας αίσθησης από διάφορες πηγές δεν το ένιωσε: βρισκόταν στον κόσμο της, υπέθεσα, κάτι που κάνει καθόλα περιττή την παρουσία των αντρών στην διάρκεια του τοκετού. Αλλά κάτι έπρεπε να κάνω για να δικαιολογήσω την παρουσία στον θάλαμο, που αντιλήφθηκα δεν πρόσφερε τίποτε θετικό εκείνες τις στιγμές. Έκλεισα σφιχτά τα μάτια και έσκυψα το κεφάλι μου ακόμα πιο βαθιά ανάμεσα στα γόνατα. Τι δειλός υπήρξα και τότε, θεέ μου! Η μια από τις μαίες, μεταξύ σοβαρού και αστείου, βλέποντας με σκυφτό και ζαρωμένο να σφίγγω το χέρι της J, μου φώναξε κάτι σαν: «Εσύ! Δεν βοηθάς καθόλου με το να είσαι σκυμμένος δίπλα στο κρεβάτι συνθλίβοντας το χέρι της». Δεν το πολυκατάλαβα, βρισκόμουν κι εγώ στο κόσμο μου, με τα νεύρα τεντωμένα και υπό την επήρεια του αλκοόλ. Σε λίγες στιγμές η οδύνη του τοκετού παρήλθε, οι αναστεναγμοί και οι κραυγές σταμάτησαν. Ανασύρθηκα από την θολούρα της μέθης. Ο A, ο πρώτος μου γιος, γεννήθηκε. Μου τον έδειξαν στα γεννοφάσκια του. Χαμογέλασα, αναρωτήθηκα από μέσα του για το μελανιασμένο δέρμα, αλλά δεν τόλμησα να ρωτήσω αν ήταν κάτι φυσιολογικό. Ήταν. Όμως είχε το ιδανικό βάρος και διαστάσεις για νεογέννητο: ηρεμία και ανακούφιση.   

Γυρίσαμε στο σπίτι το ίδιο απόγεμα με το μωρό τυλιγμένος σε μια πετσέτα. Όλα καλά και άγια. Θα μπορούσα να επιστρέψω στο Reading το ίδιο βράδυ και να πάω στη δουλειά την επόμενη.  «Έπρεπε!» είπα στην J· ήμουν καινούργιος στη δουλειά, έπρεπε να δείξω ζήλο και ευσυνειδησία, να επιπλεύσω. Δυσαρεστήθηκε και σχεδόν την πήραν τα κλάματα που θα την άφηνα μόνη με το νεογέννητο αγοράκι. Όλα αυτά φυσικά εξαιτίας μιας «νοοτροπίας», κληρονομικών καταβολών και αγεφύρωτων πολιτιστικών διαφορών. Για πολλά χρόνια μετά η J θα το θυμάται και αναφέρει με πίκρα και οργή. Θα γινόταν έναυσμα αισθημάτων απέχθειας και μίσους. Έφυγα από το Birmingham με την μητέρα όλων των πονοκεφάλων. Η ζωή άλλαζε προς μια κατεύθυνση που δεν είχα ιδέα που θα οδηγούσε. Μόνον να αυτοσχεδιάζουμε στην πορεία μπορούμε, να επιχειρούμε προσαρμογές ανάλογα με τις περιστάσεις, ιδιαίτερα μετά από τέτοια κρίσιμα γεγονότα, θέματα γέννησης ή αρρώστιας ή θανάτου, μέχρι να επανέλθουμε στο ρεγουλάρισμα της καθημερινότητας και έως ότου κάποιο ανάλογο συμβάν να μας βγάλει ξανά από τη ρότα μας και απορρυθμίσει.

Την επόμενη μέρα βρήκα στο γραφείο λουλούδια και μια ευχητήρια κάρτα για το ευτυχές γεγονός. Ήμουν ο πρώτος ανάμεσα στο γκρουπ του Keith που αποκτούσε παιδί, αλλά θα ακολουθούσε σύντομα με μια κόρη ο Alan, o νορμάλ Σκωτσέζος. Η ζωή στην εταιρία, οι μέρες της βδομάδας, θα συνεχίζονταν απρόσκοπτες και απαράλλακτες για μήνες και χρόνια, μετά την ανεπαίσθητη παρέκκλιση της γέννησης.

Ο Α είχε τα μεγάλα στρόγγυλα και γαλανά μάτια και τα ευθύγραμμα, λεπτά χείλη της J. Τα μαλλιά του ήταν χρυσόξανθα στα νηπιακά του χρόνια, μέχρι που άρχισαν να σκουραίνουν με την ενηλικίωση. Δεν υπήρχαν πολλά φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά που κάποιος θα τα χρέωνε σε μένα. Από μικρός ήταν ζωηρός και άτακτος και πεισματάρης, με ένα ζωντανό πνεύμα, όπως ακριβώς ήθελε το εγγόνι του ο Πατέρας -κατ’ εικόνα του Αδερφού. Με όλα αυτά, και μια ζηλευτή κοινωνικότητα, το θάρρος και τα ηγετικά χαρίσματα που τον διέκρινε ανάμεσα στους ομήλικούς του, ακόμα και ο χαρακτήρας του, θα έλεγε κάποιος, απέκλινε σημαντικά από τον συνεσταλμένο και εσωστρεφή δικό μου. Αγαπήθηκε ως μονάκριβος γιος από μένα και ως πρωτότοκος απόγονος από το σύνολο της ελληνικής οικογένειας, παρά το χάσμα -το γεωγραφικό και γλωσσικό-πολιτιστικό. Ένιωθα περήφανος εκείνον τον καιρό ως πατέρας και δεν άργησα να τοποθετήσω μια φωτογραφία του δίπλα στον υπολογιστή, που κέρδισε κομπλιμέντα συναδέρφων για την χάρη του. Και με λαχτάρα έπαιρνα τον δρόμο για το Birmingham να τον δω να μεγαλώνει. Ένιωσα την πατρότητα να συντελεί στην ολοκλήρωση της ύπαρξης, να γίνεται ένας από τους σημαντικούς κύκλους που οφείλει να κλείσει κάποιος στην ζωή πριν το τέλος της. Τα έλεγε αυτά συχνά και η Μάνα σε αναφορές της στις δύο άτεκνες θείες. Τέτοια αισθήματα εκπλήρωσης και ολοκλήρωσης και βεβαιότητες, όμως, αρκετές φορές στην πορεία της οικογενειακής συνύπαρξης, πραγματικής ή νοητής, στις στιγμές απόγνωσης ή οργής, με την J, και αργότερα μετά από διαπληκτισμούς με έναν δύσκολο και ασυμβίβαστο Α, κλονιζόταν. Ήταν στιγμές που το μυαλό γυρνούσε πίσω, στην ελευθεριότητά που διέκρινε την κοινωνική συμπεριφορά της J την περίοδο που ακολούθησε την γνωριμία μας και οδήγησε στην σύλληψη, ενώ κοιτούσα τον ίδιο τον A στα μάτια και το πρόσωπο, προσπαθώντας να βρω κάτι δικό μου πάνω του·  ήταν τέτοιες στιγμές, με μεγάλες εκ των υστέρων ενοχές -είναι αλήθεια, αμφισβητούσα μέσα μου με παρανοϊκό τρόπο την πατρότητα του. Είτε από βάσιμες αμφιβολίες και ανησυχίες, είτε από προκαταλήψεις και κάποια ενδόμυχη παράνοια, το ότι δεν μπορούσα να επιβεβαιώσω ή, από τον φόβο του ψυχικού ολέθρου που θα προκαλούσε, να διαψεύσω την πατρότητα του A, τέτοιες σκέψεις με βασάνισαν σποραδικά στη ζωή μέχρι και σήμερα. Απαλύνονταν και εξαφανίζονταν με το διεξοδικό σκάλισμα του παρελθόντος, των αναμνήσεων, των ημερών που κατέληξαν σε εκείνο το όμορφο χριστουγεννιάτικο κυριακάτικο πρωινό του Δεκέμβρη στην κρεβατοκάμαρα της J. Στο τέλος, κυριευόμουν από ενοχές και αισχύνη που και μόνον το μυαλό μου έκανε τέτοιους είδους σκέψεις και αμφιβολίες. Τι θα άλλαζε αν αποδεικνυόταν δεν ήμουν ή ήμουν ο πραγματικός του πατέρας; Θα διέγραφα μαζί του και τα τόσα χρόνια παρελθόντος και αναμνήσεων και τις ευτυχισμένες στιγμές που έφερε; Τι κενό και τι καταστροφή διαστάσεων ελληνικής τραγωδίας θα προκαλούσε στη ζωή του αν αποδεικνυόταν ότι δεν είμαι ο πατέρας του; Τι δραματικά θα άλλαζε εκ των υστέρων στον εαυτό μου ή στη στάση μου προς τη ζωή και τους λίγους κοντινούς μου ανθρώπους αν δεν ήμουν; Άλλωστε η ποιοτική διαφορά μεταξύ βιολογικής και de factο πατρότητας, όπως τουλάχιστον διαμορφώθηκε η τελευταία με το μεγάλωμα του Α με μένα στην ζωή του, είναι δυσδιάκριτη. Θυμόμουν πάντα και κείνη την περιπτερούχο στον Άγιο Νικόλαο της Νάουσας, που κόβοντας τον Α, δύο χρονών παιδί, μου είπε: «Μπορεί να μην έχει τα χρώματά σου, αλλά κάτι στο πρόσωπό του σε μοιάζει.»

No comments:

Post a Comment

Note: Only a member of this blog may post a comment.