Την απόφαση για το μεγάλο βήμα στην Αμερική την είχα πάρει αυτόβουλα από καιρό: κυρίως, για να ικανοποιήσω ενδόμυχες επιστημονικές φιλοδοξίες και συμβαδίσω με άλλους «αριστούχους» του έτους, και για να κερδίσω την πολυπόθητη ανεξαρτησία, οικονομική και ψυχολογική, από τους περιορισμούς της συμβίωσης με τους γονιούς που γινόταν ασφυκτική και καταπιεστική. Η εναλλακτική προοπτική της κατάταξης στον στρατό παρουσιαζόταν ως είσοδος σε ένα κολαστήριο ψυχών και σωμάτων. Ήταν και η αίσθηση της περιπέτειας, της γνωριμίας με το άγνωστο, της πρόσβασης σε νέους τρόπους ζωής και σκέψεις και ιδέες και τρόπους ζωής που έλκει λίγο-πολύ κάθε ανθρώπινο όν. Το «ελεύθερο πνεύμα» του Nietzsche ελλοχεύει στον καθένα μας, μπορεί να είναι ο καθένας μας, και φορτίζεται από τέτοιες μοναδικές ευκαιρίες να πειραματίζεται και ανοίγεται σε περιπέτειες, να τραβιέται πιο κοντά στη ζωή και τις φουρτούνες της αντί για το τέλμα κάποιου θανατηφόρου βολέματος.
Την υποτροφία την κυνήγησα με ενεργητικότητα
και ζήλο. Αφιέρωσα ώρες στην επιστημονική μελέτη, όπως και στα χρόνια πριν από
την εισαγωγή στο Πολυτεχνείο. Έγραψα γράμματα σε δεκάδες πανεπιστήμια της
Αμερικής και, ως εφεδρική λύση, σε μερικά της Βρετανίας· έκανα αίτηση για υποτροφία
Fulbright, αμέσως
μετά από την ανακοίνωση που είδα αναρτημένη έξω από την γραμματεία της σχολής. Από
τον Πατέρα δεν περίμενα στήριξη: «Μετά το πτυχίο να πας να καταταγείς.. (Όπως
έκανα κι εγώ στα χρόνια σου…)», έλεγε. Η Μάνα δεν είχε ιδέα, ούτε άποψη.
Άκουγε τον Πατέρα. Τελικά, μετά από μια ακολουθία απορριπτικών επιστολών και ανάλογων
απογοητεύσεων από τα πλέον ελιτίστικα και κορυφαία πανεπιστήμια των ΗΠΑ,
κατάφερα και «πιάστηκα» από κάπου, όπως θα έλεγε η Μάνα: το fellowship ενός
αξιοπρεπούς, με βάση τις κατατάξεις, πολιτειακού πανεπιστήμιου. Με το fellowship και την
οικονομική στήριξη πλήρως κατοχυρωμένη, και τον ούριο άνεμο αυτοπεποίθησης που
μου έδωσε, κατάφερα και άφησα καλές εντυπώσεις στη συνέντευξη μου με την επιτροπή
ακαδημαϊκών του Fulbright στην Αθήνα, και η υποτροφία του ήταν καλοδεχούμενο bonus. Η χωρίς κομπιάσματα προφορική περιγραφή των
εξισώσεων του Maxell ως απάντηση στο ερώτημα καθηγητή εντυπωσίασε και έγειρε αποφασιστικά
την πλάστιγγα.
Θα αναχωρούσα αρχές Αυγούστου με κάθε μικρό
και μεγάλο έξοδο στο δρόμο πληρωμένο μέχρι τα τελευταία σεντς.
No comments:
Post a Comment