25 - Φοιτητικά: Με τα Φώτα Χαμηλά (Σχέσεις Εφήμερες -η Τζ)

Μετά τη Μ πέρασε από τη ζωή μου, για λίγες και αυτή την φορά μέρες, μια ακόμα φοιτήτρια-αρχιτεκτόνισσα, που ήταν και συντρόφισσα και συναγωνίστρια. Την έλεγαν Τζ. Γνωριστήκαμε στο πάρτι μιας άλλης φοιτήτριας της αρχιτεκτονικής, της σχολής εντός του πολυτεχνείου με την πλέον αξιοζήλευτη αναλογία θηλέων προς άρρενες. Προσκλήσεις σε τέτοια πάρτι, κοσμικότερα και πιο μοντέρνα, από τα πατροπαράδοτα των Κνιτών που εκφυλίζονταν σε νταλκάδες του Καζαντζίδη και ζεϊμπεκιές, ήταν περιζήτητες ευκαιρίες και εγκληματικό για την καλοπέραση μας να αγνοήσουμε, είτε είμαστε άμεσα, είτε έμμεσα, μέσω τρίτων, σε αυτά. Η Τζ. δεν ήταν ιδιαίτερα ελκυστική. Το μακρύ πηγούνι της κατέβαζε άθελα την ματιά και τραβούσε την προσοχή στο πρόσωπό της. Η κατανάλωση αλκοόλ, όμως, σε συνδυασμό με την πάθηση που ο κόσμος των νιάτων αποκαλεί «παρατεταμένη αγαμία» δημιουργούν την τάση, αφενός να αμβλύνουν τις αισθήσεις, αφετέρου να χαμηλώνουν τα οποιαδήποτε κριτήρια θέτει εκ των προτέρων κάποιος στην επιλογή του ερωτικού του συντρόφου. Χορέψαμε τον απλούστατο και μοναδικό αλλά στενό και ζεστό χορό που μπορώ να χορέψω, αυτόν μόνον με ικανές δόσεις αλκοόλ με απελευθερώνουν: το μπλουζ. Βέβαια, το ξεκίνημα οποιασδήποτε σχέση ξεκινά κάτω από τέτοιες προϋποθέσεις, ή μάλλον χωρίς προϋποθέσεις, γίνεται με λιγότερο από μισή καρδιά. Συχνά, προκύπτει περισσότερο ως αποτέλεσμα κάποιου εσωτερικού καταναγκασμού· και είναι προδιαγραμμένη και καταδικασμένη να διαρκέσει λίγο, πριν πεθάνει και ξεχαστεί γρήγορα.

Περπατήσαμε με τη Τζ. σαν ζευγάρι, λίγες μέρες μετά το πάρτι, σε μιαν από τις διαδηλώσεις στις οποίες πρωτοστατούσε η οργάνωση. Στο περιθώριο της πορείας που η Ντ. είδε μαζί, μου εξέφρασε κατ’ ιδίαν χαμηλόφωνα την απογοήτευση της από το ότι είχα συνάψει μια σχέση με τη Τζ., και μάλιστα λίγο μετά τον τερματισμό της σχέσης με την φίλη της, την Μ, που η ίδια είχε βάλει στα σκαριά· και πόσο η Τζ. δεν την άρεσε, και ότι μου ταίριαζε, εμφανισιακά τουλάχιστον, κάτι πολύ καλύτερο. Ένιωσα προσβεβλημένος, όπως λογικά θα συνέβαινε με τέτοιου είδους αδιάκριτα, από το πουθενά σχόλια, κυρίως γιατί μέσα από την σχέση με την Τζ. παρουσιαζόμουν στον κύκλο των ανθρώπων που με γνώριζαν ως γενικά απελπισμένος από μια μακράς διαρκείας στέρηση γυναικείας συντροφιάς. Αν και γενικά ενοχλούμαι και αντιδρώ με δυσανάλογους θυμούς και πείσματα σε τέτοιες αδικαιολόγητες παρεμβάσεις επί προσωπικών επιλογών, κατά βάθος συμμεριζόμουν τις απόψεις της. Γιατί ήξερα κατά βάθος ότι η Τζ. «δεν ήταν καλή για μένα» και τίποτε περισσότερο από μια ευκαιριακή περιπέτεια. Στην Ντ. δεν απάντησα. Ήμουν όμως αποθαρρημένος και η σχέση θα έπαιρνε την απότομη, λίγο-πολύ προδιαγραμμένη κατηφοριά.

Το ίδιο βράδι μετά από εκείνη την διαδήλωση, θα βρισκόμουν με την Τζ. -για τελευταία φορά- στο δωμάτιό της. Απογοητευμένος, μελαγχολικός, με κατεβασμένα τα μούτρα, άκουσα υπομονετικά την ιστορία της: την απόπειρα βιασμού της σε ένα ασανσέρ όταν ήταν δεκατριών χρονών, τα ψυχολογικά τραύματα που εκείνο το περιστατικό άφησε, τις φοβίες της για την σεξουαλική πράξη αυτή καθαυτή, τις αποτυχημένες απόπειρες για μιαν ολοκληρωμένη σχέση. Ήθελε να ήμουν ο πρώτος, μου εκμυστηρεύτηκε, γιατί το πρόσωπο μου ενέπνεε καλοσύνη και εμπιστοσύνη. Αλλά μερικές με μισή καρδιά προσπάθειες εκείνο το βράδυ δεν κατέληξαν πουθενά. Με είδε απογοητευμένο, έκλαψε. Δεν θα ήμουν τελικά ο πρώτος. Δεν ήξερα καν αν το ήθελα, σίγουρα δεν διέθετα ούτε την υπομονή, ούτε τη δεξιότητα να το επιχειρήσω και να γιατρέψω τέτοιου είδους τραύματα. Μέσα μου σκλήρανα.

Από εκείνο το βραδινό, η ιδιοσυγκρασία και ελαττωματική μου ψυχοσύνθεση που μέχρι σήμερα βρίσκω αποκρουστική και καταδικάζω, με οδήγησε να προσπαθώ να κρύβομαι και να αποφεύγω τη θέα της Τζ. και κάθε συναπάντημα μαζί της, ειδικά σε χώρους και εκδηλώσεις που υπέθετα θα ήταν παρούσα. Η συνάντηση μας όμως ήταν αναπόφευκτη. «Να έχεις το θάρρος της γνώμης και των αποφάσεων σου, Λ!» ήταν οι τελευταίες της κουβέντες, διακριτικές και θαρραλέες, σε μια ακόμα συγκέντρωση της οργάνωσης έξω από το κυλικείο. Ειλικρινείς κουβέντες που ξεγύμνωσαν τον χαρακτήρα μου, αποκάλυψαν μερικές από τις πολλές κραυγαλέες αδυναμίες του. Κούνησα καταφατικά το κεφάλι, χαμογέλασα ένα πικρό χαμόγελο και απομακρύνθηκα σκυμμένος. Η Τζ. με την ευθύτητά της με έκανε να νιώσω ντροπή για την συμπεριφορά μου, να έρθω ξανά αντιμέτωπος με τον χαρακτήρα. Δεν κατάφερα να τον αλλάξω πολύ έκτοτε και δεν ήταν εύκολο, αλλά μετά από τέτοια συμβάντα αντικρίζω αυτό που είμαι με περισσότερη διαύγεια.