43 - Παραίτηση Νο. 2

Εγγενείς δειλία και φοβίες μου δεν στάθηκαν αξεπέραστα εμπόδια στην ανακοίνωση της παραίτησής μου από την μικρή εταιρία του Rochester στον Steve. Το δέλεαρ μιας ανανεωμένης ζωής με περισσότερη οικονομική άνεση, σε ένα καινούργιο και διευρυμένο επαγγελματικό ταμπλό με υψηλότερα προφίλ, υπό την αιγίδα γνωστής πολυεθνικής στην καρδιά της Αγγλίας, πιο κοντά στην J, σαφώς υπερίσχυε. Με θέληση ξεπέρασα τη νευρικότητα μου. Κοντοστάθηκα στιγμιαία έξω από το γραφείο του, μάζεψα θάρρος, στάθηκα απέναντι του με τον ώμο να γέρνει χαλαρά πάνω στην ανοικτή πόρτα, και ελαφρώς τρεμάμενη φωνή του είπα: “Steve, can I have a word with you?” Ήταν εξαιρετικά ευφυής άνθρωπος για να καταλάβει ότι επρόκειτο για κάτι εμπιστευτικό, και μάλιστα περί τίνος ακριβώς επρόκειτο, και μου ζήτησε να κλείσω την πόρτα. Καθισμένος απέναντι του στο γραφείο του ανακοίνωσα ορθά-κοφτά την απόφαση μου να παραιτηθώ. Χρησιμοποίησα το γεγονός της εγκυμοσύνης της J ως κύριο λόγο της παραίτησής μου: ήταν περισσότερο ψέμα, παρά αλήθεια, καθώς απέκρυψα την δουλειά που είχα ήδη αποδεχτεί σε μιαν άλλη εταιρία στο Reading. Με κοίταξε με το ίδιο πονηρό χαμόγελο και την ίδια λοξή ματιά που -σήματα κατατεθέντα του Steve, χωρίς ίχνος απογοήτευσης. Αφού, μιλώντας γρήγορα, τελείωσα με μια ανάσα τις δυο-τρεις σύντομες φράσεις που είχα προβάρει εκ των προτέρων στο μυαλό, μου ψιθύρισε ότι και ο ίδιος σκόπευε να φύγει. Μάλιστα είχε ήδη δώσει στο μεγάλο αφεντικό, τον Ken, την τρίμηνη προειδοποίηση που η βαθμίδα και το συμβόλαιο του απαιτούσαν, ώστε να ξεκινήσει λίγο παρακάτω στο Kent τη δική του εταιρία, που θα ανταγωνιζόταν αυτήν όπου συνεργαζόμαστε ως τότε. Είχε εξασφαλίσει κεφάλαια από επενδυτές και όχι μόνον· είχε επιπλέον καταφέρει να πείσει μερικούς από τους ικανότερους της ομάδας να τον ακολουθήσουν στη νέα επιχειρηματική δραστηριότητα. Έκλεισε την συνομιλία μας κατακρίνοντας την έλλειψη οράματος και μακρόπνοης προοπτικής από τα μεγάλα αφεντικά και τους νέους εξ Αμερικής ιδιοκτήτες της εταιρίας. Η απόφαση του Steve να φύγει και ο ίδιος διευκόλυνε σημαντικά την θέση μου και χαλάρωσα. Η δύσκολη συζήτηση να με πείσει να μείνω, όπως περίμενα, αποφεύχθηκε. Στον Brian και τον Ken, που με συνάντησαν αργότερα, εξήγησα τους «προσωπικούς και οικογενειακούς λόγους» που με οδήγησαν στην απόφαση και συμφώνησα να διατηρήσω επαφή και ανοικτή την προοπτική για συνεργασία στο μέλλον. Ήμουν ανειλικρινής απέναντί τους και φυσικά δεν τήρησα τον λόγο μου.

 Η έγνοια των τελευταίων ημερών δουλειάς στο εργοστάσιο του Rochester που με βασάνιζε ήταν πως θα στεκόμουν και τι θα έλεγα στη συγκέντρωση των εργαζομένων που συνηθίζεται την τελευταία μέρα, του αποχαιρετισμού ενός από τους εργαζομένους. Θυμόμουν τον προκάτοχό μου, τον Jun, και το comme il faut μετά από καιρό σε έναν χώρο εργασίας, που επέβαλλε να πει κάτι, έστω τετριμμένο, μπροστά στο πλήθος των συναδέρφων που είχε μαζευτεί να τον αποχαιρετίσει. Προς μεγάλη μου ανακούφιση στην περίπτωσή μου κάτι τέτοιο δεν χρειάστηκε. Στο pub που μαζευτήκαμε την τελευταία μέρα μου για μερικά ποτά, όπου κέρασα όλους, πολλούς εις διπλούν, ο Steve είπε με αμερικάνικη εκφραστικότητά του δυο λόγια για την «προσφορά» μου, είπα κι εγώ ένα ή δυο μεγάλα ευχαριστώ, και με πόσο άξιους ανθρώπους είχα την χαρά να συνεργαστώ. Η απουσία των μεγάλων αφεντικών, του Ken και Brian, και η μπύρα καταπολέμησαν τα λίγα νεύρα μου. Πριν τη λήξη της βάρδιας έκανα το γύρο του εργοστασίου και χαιρέτισα δια χειραψίας όσους γνώριζα με τα μικρά τους ονόματα και έτυχε κατά διαστήματα να συνεργαστούμε, και ομολογουμένως με μια μικρή δόση συγκίνηση που γρήγορα έσβησε από τις προσδοκίες του μέλλοντος, άφησα το Rochester και το εργοστάσιο και τους ανθρώπους του για πάντα.