41 - Δυο Λέξεις που θα Άλλαζα την Ζωή

Ήταν Φλεβάρης του 1996, αργά το βράδι μιας Παρασκευής όπως πολλές άλλες, όταν έφτασα στο Birmingham μετά από το πολύωρο βασανιστικό ταξίδι από τη νοτιοανατολική άκρη. Η J με περίμενε ανήσυχη, μάλλον τρομαγμένη, πίσω από την ανοιχτή πόρτα πριν ακόμα παρκάρω το αμάξι, με πρόσωπο μισο-κρυμμένο πίσω από τις παλάμες, τα μάτια και τις κόγχες τους βρεγμένες από δάκρια, φαινόταν μετά βίας να συγκρατεί ένα ξέσπασμα σε κλάμα. Πριν ακόμα προλάβω να διαβώ το κατώφλι, χωρίς χαμόγελο, χωρίς Hello!, μου ανακοίνωσε σε απολογητικό τόνο κάτι συνταρακτικό. Η περίοδός της καθυστέρησε, δεν ήρθε από την αρχή του χρόνου· είχαν περάσει ένας και δυο μήνες από την τελευταία· ήταν έγκυος πέραν κάθε αμφιβολίας, το είχε επιβεβαιώσει εις διπλούν με τεστ εγκυμοσύνης. Α, και δεν υπήρχε περίπτωση να κάνει έκτρωση πρόσθεσε κατηγορηματικά, πριν πάρει ανάσα και πριν προλάβω να αντιδράσω στα νέα, έχοντας στο μεταξύ ξεσπάσει σε κλάμα. Την ιδέα της έκτρωσης, που στην συνείδηση της J ισοδυναμούσε με θάνατο, την ακύρωση μιας ζωής εν τη γενέσει της, την έβρισκε απαράδεκτη και αποκρουστική.

Προφανώς ανησυχούσε για την αντίδρασή μου. Η προσδοκία εκ μέρους μου μιας αρνητικής προδιάθεσης την είχε τρομοκρατήσει, ίσως πανικοβάλει. Δικαιολογημένα: υπήρχε και το προηγούμενο μιας έκτρωσης στο ξεκίνημα της σχέσης μας πριν τρία χρόνια. Οι φόβοι της όμως αποδείχτηκαν αβάσιμοι. Στον καναπέ που καθίσαμε, έφερα τα χέρια μου γύρω από τους ώμους της, την τράβηξα κοντά μου, και την καθησύχασα με ένα χαμόγελο, κάπως βιασμένο και μάλλον πικρό από το σοκ της είδησης. Περιέργως, μετά από λίγο και δυο-τρεις μπύρες παρακάτω, το νέο που θα άλλαζαν συλλήβδην τη ζωή και διαμόρφωνε το μέλλον με γέμισε με ικανοποίηση -σαν κάποιο προσωπικό επίτευγμα. Και στιγμιαία, μέσα στον στρόβιλο των αναπάντεχων νέων και μπλεγμένων συναισθημάτων, ένα αίσθημα χαράς κυρίευσε. Έδειξα ηρεμία και ψυχραιμία, αξιοσημείωτη για έναν άνθρωπο με παντελή έλλειψη εμπειριών και γνώσης και ωριμότητας σε θέματα ζωής και θανάτου και με τη δεδομένη ανατροφής. Πιθανόν αυτό οφειλόταν στο ότι το συνταρακτικό γεγονός θα συνέβαινε μετά από έξι-επτά μήνες, αρκετό καιρό για να συμμαζέψω σκέψεις και πλάνα, προτού συνειδητοποιήσω πλήρως το ενδεχόμενο της γέννησης στις πραγματικές γιγαντιαίες του διαστάσεις. Μέχρι στιγμής, γεννήσεις και θάνατοι στο κοντινό περιβάλλον πάντα με έβρισκαν μακριά, απρόσιτο και απόμακρο, κυριολεκτικά και συναισθηματικά.

Έσφιξα και άλλο το αδύνατο κορμί της, τους στενούς της ώμους. Την καθησύχασα, της είπα αδέξια ότι με γέμιζε χαρά η ιδέα ότι θα γινόμουν επιτέλους πατέρας -στα περασμένα τριάντα. Θα έπλαθα το μέλλον μου, το μέλλον μας, κατά δύναμιν και τα λίγα μέσα στην διάθεσή μας, με δεδομένο τον ερχομό στον κόσμο της καινούργιας ύπαρξης που κατά το μισό δική μου, θα πάλευα και μοιραζόμουν τη ζωή στη νέα πραγματικότητα. Το πρόσωπο της έλαμψε, τα δάκρυά στέγνωσαν, η φωνή της γλύκανε, γέμισε κι η ίδια με χαρά, αγαλλίασε. Η ιδέα ότι σε όλα αυτά «υπήρχε δόλος για να με τυλίξει», από τις στρεβλές απόψεις που η πατροπαράδοτη ελληνική και οικογενειακή καχυποψία καλλιεργεί, δεν πέρασε καθόλου από το μυαλό μου. Δεν είχα διαβρωθεί ηθικά.  

Η ζωή τους ερχόμενους μήνες θα συνεχιζόταν με την προοπτική της άφιξης μιας ύπαρξης στον κόσμο μου, να παραμένει στο παρασκήνιο της δουλειάς μου Rochester, αλλά να έρχεται στο προσκήνιο κάθε Σαββατοκύριακο που επισκεπτόμουν την J. Και να επηρεάζει ολοένα και περισσότερο, όσο η μεγάλη στιγμή πλησίαζε, τις σκέψεις και σχέδια για επαγγελματικό και οικογενειακό μέλλον. Μέσα είχε πλέον σχηματιστεί και φούντωνε και ωρίμαζε η ιδέα ενός δέντρου οικογενειακής ζωής στην Αγγλία, με την J, τα κορίτσια της, το παιδί που θα ερχόταν στον κόσμο. Με αυτήν την ιδέα στο επίκεντρο των σκέψεων, δίχως ίσως έχει αποκτήσει το βάρος που ο κοινός νους επέβαλε, συνέτρεχαν και άλλοι λόγοι που τελικά θα με οδηγούσαν σε ολιστική αναθεώρηση της ζωής: το Rochester θα ήταν μακριά από την J και το παιδί που θα έφερνε στον κόσμο, ενώ η δουλειά κατάντησε ρουτίνα και άρχισε να με κουράζει, πέρα από και παρά την ανασφάλεια που ενέπνεε. Από επαγγελματική και τεχνική άποψη την είχα υπερβεί. Προσόντα και γνώσεις, μετά από τη σύντομη περίοδο προσαρμογής και εθισμού στα τερτίπια της δουλειάς, ξεπερνούσαν κατά παρασάγγες τις απαιτήσεις της, ενώ η νέα εμπειρία της Ουαλίας, αν και πάλι κατώτερη περιστάσεων και φιλοδοξιών, ενίσχυε τις φυγόκεντρες δυνάμεις από εκείνο το μέρος. Η ώρα μεγάλων αποφάσεων και αλλαγών πλησίαζε. Κουράγιο και θέληση υπήρχαν.