29 - Άφιξη στο Rochester

 Στη μικρή πόλη του Rochester, στην κομητεία του Kent, του «κήπου της Αγγλίας», έφτασα ένα κρύο, αλλά ηλιόλουστο φθινοπωρινό απόγευμα, με το ASTRA φορτωμένο με δυο βαλίτσες  ρούχα, και ένα αίσθημα ενθουσιασμού, προσδοκίας και ενδιαφέροντος για το καινούργιο και το άγνωστο. Η μέρα της συνέντευξης μερικές βδομάδες πριν ήταν τόσο φορτισμένη, ώστε οι εντυπώσεις από ανθρώπους, τον χώρο και παραστάσεις από το περιβάλλον, παρά την στιγμιαία ένταση τους, δεν είχαν δεόντως αποτυπωθεί.

Τα πρώτα βράδια εγκαταστάθηκα σε ένα B&B κοντά στη βιομηχανική ζώνη όπου βρισκόταν το εργοστάσιο όπου θα δούλευα ως μηχανικός-σχεδιαστής. Πρώτη μου δουλειά ήταν να νοίκιαζα ένα διαμέρισμα. Το βρήκα σχετικά εύκολα μέσω ενός μεσίτη σε μια φτωχογειτονιά του εργατικού και εμφανώς παρακατιανού Chatham, της δίδυμης πόλης από την άλλη μεριά της γέφυρας του ποταμού Medway. Ήταν μια γκαρσονιέρα με έναν κύριο χώρο, καθιστικό και για ύπνο, το διαμέρισμα, γυμνό από έπιπλα, στον πρώτο όροφο ενός μικρού κτιρίου, σχετικά μοντέρνου, στη γωνιά ενός δρόμου από μια σειρά από ενωμένα, προπολεμικά κτίρια και γενικά παραμελημένες προσόψεις. Στη γωνιά απέναντι ένα ‘Turkish Delight Kebab Shop’ πλημμύριζε από νωρίς το βράδι  τη γειτονιά γύρω του με τις μυρωδιές του ψητού κρέατος και των μπαχαρικών, και αργότερα, μετά το σχόλασμα των pubs ο παράδρομος αντηχούσε από φωνές πιωμένων νεαρών που συνωστίζονταν για το kebab που γιάτρευε μέθη και hungover. Η φασαρία και η μυρωδιά διαπερνούσαν την μπαλκονόπορτά, λίγα βήματα παραπέρα, πάνω από το τη θέση parking του αυτοκίνητού μου. Δεν απογοητεύτηκα· η ζωή αργά ή γρήγορα θα άλλαζε, προς το καλύτερο. «Είμαι  νέος, τριάντα και κάτι. Έχω χρόνο μπροστά, »  έλεγα στον εαυτό μου.

Ελλείψει κρεβατιού, τα πρώτα βράδια κοιμήθηκα στη μοκέτα του γυμνού δωματίου, σε ένα sleeping bag. Σε λίγες μέρες, το πρώτο σαββατοκύριακο στο Rochester, κατάφερα να εξασφαλίσω μια στοιχειώδη επίπλωση και τα απαραίτητα εκ του μηδενός: ένα μονό ντιβάνι, ένα φτηνό σετ από μπαμπού με καναπέ, πολυθρόνα και τραπεζάκι του καφέ, μια μικρή βιβλιοθήκη για τα βιβλία που συναρμολόγησα, τηλέφωνο, CD player, μια μικρή τηλεόραση, και βέβαια έναν βραστήρα για τον πρωϊνό καφέ. Υλιστικές μικρο-επενδύσεις στην καθημερινότητα μου δεν θα με απασχολούσαν ξανά για αρκετό καιρό στο μέλλον.

Η καθημερινή ρουτίνα ενός εργαζόμενου υπάλληλου ξεκινούσε κάθε πρωί και για εκατοντάδες πρωϊνά, αμίλητου στις σκέψεις του, να ακούει μουσική, ειδήσεις και τον καιρό της μέρας από το ράδιο, μέσα στις μακριές και αργόσυρτες  ουρές των αυτοκινήτων, που διέσχιζαν την στενή γέφυρα για τις δουλειές τους. Χρόνος ανάξιος θύμησης, ένα ακόμα σημάδι ασημαντότητας της ανθρώπινης ύπαρξης.