15 - Ξανά στην Πιάτσα

Με το ολιγόμηνο ‘affair’ με την J να απομακρύνεται στον χρόνο κατέφυγα και πάλι στη σχετική ανωνυμία των ραντεβού μέσω αγγελιών. Μέσω αυτών γνώρισα μια μιγάδα τραγουδίστρια της τζαζ, με ένα ταιριαστό για καλλιτέχνιδα όνομα: Yolanda. Της άρεσε η φωτογραφία που εσώκλεισα στην καλογραμμένη επιστολή και είχα τραβήξει έναν χρόνο πριν -κατά τις τελευταίες μέρες της θητείας, που πόζαρα ακμαίος, ατενίζοντας με αισιοδοξία και σιγουριά το μέλλον από το μπαλκόνι του διαμερίσματος της Τούμπας. (Εκείνο το ‘τσίλικο’ διαμέρισμα ήταν μια πρόσφατη επένδυση των γονιών, προορισμένη για να στεγαστώ με την σύντροφό μου μετά το τέλος της θητείας και την αποκατάστασή μου, συζυγική και επαγγελματική στην γενέτειρα πόλη. Μετά την δεύτερη μετανάστευση, έγινε προσωρινά στέκι και γιάφκα του Αδερφού πριν και την δική του μετανάστευση και μετά νοικιάστηκε σε έναν μικροαπατεώνα που πριν το εγκαταλείψει και έχοντας αφήσει μήνες ενοικίου απλήρωτους, έκλεψε όσα μερικά από τα έπιπλα του. Τελικά, χωρίς αντίκρισμα και αξία χρήσης πουλήθηκε. Τα σχέδια των γονιών για μας τελικά ακυρώθηκαν από την ίδια την ζωή.) Με την Yolanda συναντηθήκαμε στο bar του κεντρικού Repertory Theater, όπου μιλήσαμε και γελάσαμε με χάρη, άνεση και χιούμορ, και τα χέρια και πόδια μας να αγγίζουν, πριν αποφασίσουμε, ενθουσιασμένοι και οι δύο από την παρέα του άλλου, να ξαναβρεθούμε. Θα ήθελα πολύ να την ακούσω να τραγουδάει, της είπα και μια και δυο φορές στην διάρκεια του ραντεβού, συνεπαρμένος από την καλλιτεχνική απασχόλησή της, σε αντιδιαστολή με την «βαρετή» δική μου.  

Είχε γεμάτο καμπυλωτό κορμί, με λεία μελί επιδερμίδα μιγάδας, σκούρα μάτια και κατάμαυρα, πλούσια κυματιστά μαλλιά. Τα χείλη της είχαν το υποδειγματικό σχήμα του τόξου του Έρωτος και τα τόνιζε, όπως άρμοζε στην ομορφιά τους, με μια έντονης απόχρωσης κόκκινο κραγιόν. Και, βέβαια, διέθετε γλυκύτατη φωνή, αν και στην κουβέντα μας η άρθρωσή της ήταν ελαφρώς επιτηδευμένη. Εν ολίγοις, διέθετε μιαν εξωτική ομορφιά· κάθε άντρας θα την αξιολογούσε ως εξαιρετικά ελκυστική, παρά το σχετικά γεμάτο κορμί και την ελαφρώς μεγαλύτερη ηλικία. Από την άλλη, η έντονη έλξη που ασκούσε έθεσε σε κίνηση τα ανασταλτικά αντανακλαστικά που απέδιδα στις αδυναμίες του χαρακτήρα μου: εξαρχής ένιωσα ότι στεκόταν σε ψηλότερο βάθρο από μένα, ως γυναίκα άλλης, ανώτερης κατηγορίας που εύκολα θα μπορούσε να έβρισκε κάποιον κομψότερο, ιδίως κοινωνικότερο από μένα, και οικονομικά και επαγγελματικά κατασταλαγμένο. Σκέφτηκα, όμως, ότι δεν είχα και πολλά να χάσω από μια σχέση μαζί της, όπως και αυτή να εξελισσόταν. Στην ερώτηση μου πως μια όμορφη, ταλαντούχα γυναίκα, κατέφυγε σε μικρές αγγελίες για να βρει το ιδανικό της ταίρι, μου εξήγησε, με λίγη πειστικότητα ομολογουμένως, ότι ακριβώς λόγω του χαρακτήρα της δουλειάς της έψαχνε για κάποιον εκτός των καλλιτεχνικών κύκλων που αναγκάζεται να συναναστρέφεται· ότι το προφίλ και η ένταση της δουλειάς της ζητούσαν οικογενειακή γαλήνη και θαλπωρή, μακριά από ήχους και φώτα και ανθρώπους, πράγματα που μόνον σε έναν χαμηλού προφίλ επιστήμονα ή κάποιου τέλος πάντων «βαρετού» επαγγέλματος, σαν αυτό του λόγου μου, μπορούσε να βρει.

Η εμπειρία μου από την άλλη επίδοξη τραγουδίστρια, την όμορφη γειτόνισσα μου Ν, που στη χάση και τη φέξη κατά τη διάρκεια των φοιτητικών χρόνων γινόταν αντικείμενο του πόθου μου, αλλά οι περιστάσεις και η laissez-faire προσωπικότητά της, όσο και ο κάπως μονομανής ζήλος που σε μια φάση είχε αναπτύξει (και διαπίστωσα) να αναδειχτεί επαγγελματικά σε έναν βάναυσο ανταγωνιστικό χώρο όπως αυτός του πάλκου, εκείνη η εμπειρία, με έκαναν επιφυλακτικό απέναντι στη Yolanda και τις εκ βαθέων προθέσεις και πραγματικές φιλοδοξίες. Αλλά από την άλλη μεριά, σκέφτηκα, ότι η καριέρα της Yolanda, ως συνομήλικης αν όχι μεγαλύτερης μου, είχε ήδη ωριμάσει και ίσως κορυφωθεί, έχοντας κατά τα φαινόμενα εξαντληθεί σε παραστάσεις σε bars και pubs ή σε κοινωνικές εκδηλώσεις προς τέρψη και ψυχαγωγία μικρών και ευκαιριακών ακροατήρια ακροατηρίων από μη connoisseurs της μουσικής. Σε αυτές  εμφανιζόταν ως η φωνή σε ντουέτο με τον συνάδερφο και μουσικό που την συνόδευε με το πιάνο του και οι παραστάσεις τους αποσκοπούσαν σε βιοπορισμό: δεν ήταν αστέρι του τραγουδιού, πόσο μάλλον ντίβα, και σε εκείνη την φάση φαινόταν απίθανο να εξελιχθεί σε φίρμα. Τα πεζά ζητούμενα, επομένως, από μιαν σχέση, όπως τα περιέγραψε τα θεώρησα λογικά -πάντα με επιφυλάξεις. Στις αρένες των σπορ και της τέχνης παιδικά και νεανικά όνειρα ταλέντων δύσκολα ξεθωριάζουν και εγκαταλείπονται.

Στην πρώτη ευκαιρία, μετά από πρόσκλησή της, παραβρέθηκα ένα κυριακάτικο απόγευμα στη μουσική της παράσταση, σε ένα bar-restaurant ενός μικρού εμπορικού κέντρου. Χάρηκε που με είδε, ανταλλάξαμε μερικές κουβέντες στο διάλειμμα του προγράμματος ενός ρεπερτορίου easy-listening, ‘lounge’ μουσικής που με άφησε ακουστικά αδιάφορο και δεν το σχολίασα. Ανανεώσαμε το ραντεβού μας για ένα βράδυ μουσικής στο Ronnie Scott’s, το περίφημο Jazz Club του Birmingham. Tην συνόδευσα με χαρά και αυτοπεποίθηση και πολλές προσδοκίες και απόλαυσα διαφορετικού επιπέδου και πρωτόγνωρα μουσικά ακούσματα σε ένα club μουσικής για το οποίο είχα ακούσει πολλά και ήθελα πολύ να επισκεφτώ. Δυστυχώς, η Yolanda, αφού μοιράστηκε γρήγορα ένα ποτό στο τραπεζάκι που είχαμε κλείσει, αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μας σε δημόσιες σχέσεις με καλλιτέχνες, ατζέντηδες και impresarios, που σύχναζαν στο club, για να προβάλει την καλλιτεχνική περσόνα και δουλειά της. θα μπορούσε εκείνη η βραδιά να αποτελέσει αφετηρία για περαιτέρω εμβάθυνση της φιλίας μας, αλλά τελικά, και μετά από ένα τελευταίο μεταμεσονύχτιο ποτό στο φουαγιέ και την αναχώρηση μας με το ταξί πρόσφερε λίγα κάτω από τις προσδοκίες μας. Έξω από το διαμέρισμά της, παρά κάποιες κρυφές ελπίδες, δεν έτεινε χείρα πρόσκλησης, αλλά με ένα γρήγορο και αδιάφορο φιλί με καληνύχτισε κουρασμένη.

Ξαναβρεθήκαμε, μετά από λίγες μέρες και μια ακόμα θερμή πρόσκληση, νωρίς ένα βράδι στο διαμέρισμά της. Ήταν ελαφριά ντυμένη στη ρόμπα της και καθίσαμε στις δύο άκρες του τριθέσιου καναπέ της. Περίμενα να πρόσφερε αλκοόλ για να ζεσταθούμε και λυθούμε, και αναγκαία συνθήκη σε τέτοιες περιπτώσεις ώστε να ξεπεράσω τις έμφυτες συστολές και πάρω το θάρρος για μια  σαρκική προσέγγιση, αλλά καταστάλαξα στο τσάι που και η ίδια θα έπινε. Η ώρα πέρασα με μια κουβέντα που γρήγορα εξαντλήθηκε σε αθώες και ανιαρές ουδετερότητες, από αυτές που συνήθως ανταλλάσσονται στο πρώτο ραντεβού, με την πλέον αξιομνημόνευτη πληροφορία ο συναρπαστικός δεσμός της νεότερης αδερφής της με επαγγελματία ποδοσφαιριστή της Aston Villa. Σύντομα η βραδιά κατέληξε σε διαλείμματα σιωπής, σε αμηχανία και αδιέξοδο. Μου φάνηκε κουρασμένη -οι απαιτήσεις του πάλκου είναι μεγάλες, όπως μου έλεγε, ίσως και να ήταν αδιάφορη ως προς την παρουσία και τις προθέσεις μου. Την καληνύχτισα νωρίς, χωρίς καμιά πρόοδο στην άγουρη σχέση μας, χωρίς δεσμεύσεις.

Της ξανατηλεφώνησα μετά από λίγες μέρες σε μια ύστατη προσπάθεια να κατακτήσω, παρά τις εμφανείς μου αδυναμίες και μειονεξίες, μια γοητευτική, όσο και απόμακρη και κλεισμένη στον γυάλινο κόσμο της γυναίκα που δυνητικά θα μπορούσε να είχε μεταμορφώσει τη ζωή μου. Μου είπε ευγενικά: “Let’s face it Leo, we don’t seem to go anywhere…” Κατάλαβα. Δεν απογοητεύτηκα. Είχα έγκαιρα φανταστεί και προβλέψει με μεγάλη πιθανότητα τέτοια κατάληξη -ανάμεσα σε έναν βαρετό επιστήμονα, μετανάστη χωρίς πολλά στηρίγματα στον καινούργιο του τόπο, και μια καλλιτέχνιδα που κινείτο σε πιο φαντασμαγορικούς κύκλους. Ξαναείδα το καλλιτεχνικό της προφίλ στην προσωπική της ιστοσελίδα στο ίντερνετ μετά από χρόνια. Δεν άλλαξε στην εμφάνιση και την απασχόλησή της. H ζωή της, όπως είχα υποψιαστεί από την αρχή της χλωμής γνωριμίας μας ήταν το τραγούδι και παρέμεινε σε αυτό, συμπληρωμένο από μερικές μικρο-δουλειές modelling· ένας αγώνας για καταξίωση, όπου λίγοι μετά από προσωπικές θυσίες καταφέρνουν να επιπλεύσουν, πριν το νεανικό τους ταλέντο ξεθωριάσει από τον καιρό, σε περιβάλλοντα αδυσώπητα ανταγωνιστικά, πολύ μακριά από τον δικό μου.