82 - Ένας Φαντάρος: "Υπάρχει Άλλος..."

Η επιστροφή στο Ναύπλιο το επόμενο βράδι ήταν εξίσου οδυνηρή με την κάθοδο μου για την κατάταξη. Κράτησε ολονυχτίς και το καλύτερο κομμάτι της επόμενης μέρας, μέσα την ταλαιπωρία δυο λεωφορείων, το πρωϊνό χάος της Αθήνας, και την ατονία ωρών απραξία στο Ναύπλιο πριν περάσω την πύλη: αποφάσισα να εξαντλήσω και το τελευταίο λεπτό που δικαιούμουν έξω από εκείνο το μέρος. Τις επόμενες βδομάδες θα ανάλωνα ώρες από τον ελεύθερο χρόνο των απογεμάτων που τσιγγούνικα μας διέθεταν, για να ξεροσταλιάζω στις ουρές μπροστά στα δύο από τα τρία τηλέφωνα που δούλευαν, για να επικοινωνήσω με την E. Ο ψυχρός και αδιάφορος τόνος της φωνής της στα πρώτα διαβήματα επαναπροσέγγισης μετατράπηκε από σιωπή, σε μιαν σχεδόν εχθρική ψυχρότητα και, τελικά, σε μια σειρά από αναπάντητες κλήσεις. Στην τελευταία φορά που μιλήσαμε, πριν κατεβάσει το ακουστικό και το ξερό «Άντε, γειά σου…», είπε: «Μη μ’ ενοχλείς. Υπάρχει άλλος!». Έπρεπε να το είχα καταλάβει: ήταν το οριστικό τέλος, ένας από τους μικρούς θανάτους που βιώνουμε στη ζωή.

Το χωρισμό με την E, κάτι που τελικά συνέβη υπό αντίξοες συνθήκες για μένα τον αποδέχτηκα και άρχισα να συμβιβάζομαι με την κατάσταση ενός ανθρώπου που ήταν μόνος, ανάμεσα σε άλλους που τα Σαββατοκύριακα, σε επισκεπτήρια ή εξόδους, βρίσκονταν με τις φιλενάδες τους, τις άλλες μέρες περίμεναν στη σειρά για ένα τηλέφωνο στην αγαπημένη τους και, στις πιο ρομαντικές  περιπτώσεις λάμβαναν γράμματα, συχνά αρωματισμένα, με φωτογραφίες και καμιά φορά μαραμένα λουλούδια εσωκλεισμένα.

Από τη μεριά μου έπρεπε να κάνω ενέργειες, σε ασφυκτικά στενά γεωγραφικά και χρονικά περιθώρια, ώστε να βρω ένα έστω πρόσκαιρο ερωτικό αποκούμπι και, το κυριότερο, κάποιο συναισθηματικό στήριγμα. Το ψυχικό βάρος που ασκεί η θητεία πολλαπλασιάζεται χωρίς αυτό. Η δεύτερη σύζυγός μου αργότερα έλεγε ότι ήμουν από τους ανθρώπους που δεν αντέχω να ξεμένω για παρατεταμένα διαστήματα χωρίς κάποια γυναίκα δίπλα μου. Αυτή η διαπίστωση είχε μια δόση αλήθειας. Η αντικοινωνική φύση μου, η δυσκολία να συνάψω, αβίαστα και με φυσικούς τρόπους, φιλικές και αισθηματικές σχέσεις, η εσωστρέφεια και το κλείσιμο στον εαυτό μου, ακόμα και όταν βρισκόμουν ανάμεσα σε φίλους ή με κάποια γυναίκα δίπλα μου, φαινομενικά ερχόταν σε αντίθεση με αυτήν την διαπίστωση. Η τάση αυτή, ίσως, πήγαζε από κάποια ανασφάλεια ή απωθημένα της εφηβικής ηλικίας σε συνδυασμό με ένα καταπιεσμένο συναισθηματικό κόσμο και τεμπεραμέντο που επεδίωκε διεξόδους για να εκφραστεί. Αλλά θεωρώ ότι είναι μια τάση, αυτό το αδιάκοπο ψάξιμο και κυνήγι της γυναίκας, που δύσκολα εξασθενίζει στην ψυχή οποιουδήποτε έχει γευτεί τον έρωτα στην ζωή, με τις ευχάριστες αισθήσεις και απολαύσεις που τον συνοδεύουν· και ο πειρασμός, δυνητικά, γίνεται εμμονή, μέχρι και μανία.