25 - Μετέωρα Βήματα

Ένα ηλιόλουστο και ζεστό κυριακάτικο μεσημέρι του Μάη, συναντηθήκαμε με την J στο κέντρο του Birmingham· στην άδεια από κόσμο Centenary Square, μπροστά από το Repertory Theatre και το bar του. Θα μιλούσαμε για τη ζωή, τα σχέδια μου, θα απολαμβάναμε την σπάνια λιακάδα με μπύρες. Εμφανίστηκε με «καυτά» τζιν σορτς και πέδιλα με σχετικά ψηλά τακούνια. Τα μακριά, λεπτά πόδια της διακρίνονταν από μακριά καθώς διέσχιζε με τα ελαφρό της βηματισμό την πλατεία. Στη θέα της αντανακλάστηκαν στο νου στοιχεία από την ανατροφή μου στην Ελλάδα. Αισθάνθηκα άβολα στην παρουσία δίπλα μου, αλλά δεν σχολίασα το ντύσιμο της για την περίσταση. Πέρασε, όμως, από το μυαλό, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις: «τι να σκέφτεται ή να σχολιάζει ο κόσμος;» ή «πως μας βλέπει και κρίνει ο κόσμος;». Δεδομένης μιας διακριτής διαφοράς ηλικίας, μήπως έδινε την εντύπωση δίπλα μου κάποιας που «νοίκιασα» για να με συνοδέψει επί πληρωμή ή ότι βρισκόταν εκεί για τα λεφτά μου ή, έστω, ότι κάποια απελπιστική κατάσταση μας έφερε, ένα ετερόκλητο ζευγάρι όπως φαινόμαστε, μαζί; Ευτυχώς, ο κόσμος και όποιες αδιάκριτες ματιές ανάμεσά του ήταν ελάχιστες εκείνη την Κυριακή στο κέντρο, ενώ το μπαρ του θεάτρου είχε με την καλοκαιρία, βγάλει μερικά τραπέζια έξω. Θα μπορούσαμε να κάτσουμε εκεί, ώστε ούτε ο μπάρμαν θα μας έβλεπε και σχολίαζε.

Μετά από δυο μπύρες χαλάρωσα και ξέχασα τα περί χάσματος πολιτιστικών επιπέδων και διαφοράς κουλτούρας, όπως και ηλικίας. Σκέφτηκα ότι ως νέα κοπέλα με ωραία, μακριά πόδια σε ένα όμορφο και τεμπέλικο ανοιξιάτικο απόγευμα όπως εκείνο, είχε κάθε δικαίωμα να φοράει καυτά σορτς: υπήρχε κάποια λογική πίσω από την επιλογή εμφάνισης, όσο κακόγουστη και να φαινόταν και ξένιζε -σε μένα τον σπουδαγμένο και μορφωμένο. Μάλιστα, μετά από τρεις μπύρες τα λεία γυμνά πόδια άρχισαν να με διεγείρουν!

Συζητήσαμε για τις ζωές μας, για την κατάστασή που βρισκόμουν μετά από την αποτυχία να βρω «μόνιμη» δουλειά στο Birmingham που στην ιστορική φάση που βρισκόμαστε δεν είχε πολλές στην επιστημονική περιοχή μου, στην αναχώρηση του Α που με άφησε ουσιαστικά άστεγο, την επιστροφή στην Ελλάδα του κοντινότερου και μοναδικού γνήσιου φίλου μου, του Γιώργου , τις διανυκτερεύσεις στο μηχανοστάσιο με τον Alan, τις αυξημένες πιθανότητες να αναγκαστώ να φύγω από το Birmingham στο εγγύς μέλλον με τη λήξη του συμβολαίου, ίσως εν τέλει και από την ίδια την χώρα. Το τελευταίο προκάλεσε μια αναστάτωση στην J, και μάλλον την στενοχώρησε, παρά τις συναισθηματικές επιδράσεις του αλκοόλ.  Ίσως σήμαινε ότι μέσα της και ανάμεσά μας γεννιόταν και κάτι τις άλλο, πέρα και παρά τον ερωτικό πόθο και την αδιαμφισβήτητη ερωτική έλξη και αρμονία. Βρισκόμαστε, άραγε, κοντά στο τέλος του ειδυλλίου μας;

Από την μεριά της, είπε ότι η ρήξη της με τον σύζυγο ήταν οριστική και αμετάκλητη, είχε ξεκινήσει η διαδικασία διαζυγίου, ενώ ο ίδιος φαινόταν να το είχε πάρει απόφαση: η συμπεριφορά του απέναντι στην ίδια και τα παιδιά τον τελευταίο καιρό ήταν νορμάλ και λελογισμένη. Τελικά, με προσκάλεσε να έμενα μαζί της για το επόμενο διάστημα, έως ότου τα σύννεφα του επαγγελματικού μου μέλλοντος σκορπιστούν και μετά βλέπουμε -«ό,τι ήθελε προκύψει». Δέχτηκα, είπα το ΟΚ. Θα της πρόσφερα και κάποιο γενναιόδωρο νοίκι, καλοδεχούμενο εν προκειμένω. Η συγκατοίκηση εκείνη, ως πρόσκαιρη λύση ενόψει κρίσιμων αποφάσεων για την ζωή μπροστά μου, ήταν μια από τις προσωρινές δικλείδες ασφάλειας στις οποίες είχα κρυφά ποντάρει, αλλά, πάλι λόγω χαρακτήρα, ποτέ δεν θα τολμούσα να ζητήσω ευθέως. Το ίδιο απόγεμα πήγαμε στο σπίτι της στο Rednal. Τα παιδιά ήταν με τον σύζυγο ενόψει της Bank Holiday Δευτέρας. Ζαλισμένοι από την μπύρα και διεγερμένοι από τον ήλιο, κάναμε αυτό που μάθαμε να κάνουμε καλά από τα πρώτα βράδια της γνωριμίας μας.

Τους τελευταίους μήνες της παραμονής και απασχόλησης μου στο Birmingham, λοιπόν, έχοντας αφήσει το θλιβερό μηχανοστάσιο και την παρέα τον Alan, κοιμόμουν λοιπό υπό ανθρώπινες στο σπίτι της J, στη Shepley Road του Rednal, ενώ ενέτεινα το ψάξιμο δουλειάς. H διευκόλυνση που μου πρόσφερε τότε ήταν ένα σωσίβιο σωτηρίας, με δεδομένες τις σχεδόν απελπιστικές συνθήκες στις οποίες είχε περιέλθει η ζωή. Την αντάμειψα, πέρα από το μηνιαίο ποσό έναντι ενοικίου που φυσικά δεχόταν με χαρά, και με ένα σύντομο καλοκαιρινό ταξίδι στην Ελλάδα για λίγες μέρες «διακοπών» στη Χαλκιδική στο εξοχικό διαμέρισμα των γονιών μου. Είχε κατενθουσιαστεί, με την προοπτική του παράδεισου, όπως οι καλοκαιρινές διακοπές στην Ελλάδα και αλλού στον ευρωπαϊκό νότο φαντάζονται για πολλούς Εγγλέζους και για λίγες μέρες συμπεριφερόταν σαν μικρό παιδί που του είχαν υποσχεθεί ένα ταξίδι στην Disneyland ή κάποιο άλλο μέρος μαγικό.  Ήταν το πρώτο ταξίδι της στο εξωτερικό της Αγγλίας, το πρώτο με αεροπλάνο.

Η μεταβλητότητα και μη προβλεψιμότητα της συμπεριφοράς της J, η συναισθηματική αστάθεια και, τελικά, μια ανεξήγητη ψυχική συσκότιση που καταλάμβανε τον εσωτερικό της κόσμο, ιδιαίτερα μετά από ισχυρή κατανάλωση αλκοόλ, συμπεριφορές που θα μπορούσαν να ενταχτούν εντός των ευρύτερων ορίων κάποιας «τρέλας», εξακολουθούσαν να επηρεάζουν αρνητικά τη σχέση μας και, εν προκειμένω, την πρόσκαιρη συμβίωσή μας στο Rednal. Παρατήρησα με τον καιρό μαζί της ότι τέτοιες «εκτός εαυτού», εκστατικές συμπεριφορές οξύνονταν και άγγιζαν ακραίους και ενίοτε επικίνδυνους βαθμούς, τις μέρες πριν την περίοδο της· έμαθα και εμπέδωσα, λοιπόν, το PMT μιας γυναίκας και την επίδραση στη συμπεριφορά, που στην περίπτωση της J αποκτούσε μορφές, χωρίς προηγούμενο στις δυο σχέσεις του παρελθόντος κάποιας διάρκειας. Όπως άρχισα να συνειδητοποιώ ότι πολλές από κείνες τις συμπεριφορές ήταν συνυφασμένες με έναν ιδιότυπο ψυχισμό: να τις δεχτώ, όπως λέμε, ως απόρροια φυσικών «ελαττωμάτων» που απαιτούσαν επέκταση των ορίων της υπομονής και ανοχής – κατ’ αρχήν στενών στην περίπτωσή μου, να τις ανεχτώ και να ζήσω το κατά δύναμιν με αυτές.

Σε τελική ανάλυση, όλων ο χαρακτήρας κουβαλάει κάθε λογής ελαττώματα. Στην περίπτωση της, η ίδια δεν τα αντιλαμβανόταν, είτε λόγω οριακής αυτογνωσίας χάριν του νεαρού της ηλικίας και των λιγοστών εμπειριών στη ζωή, είτε εξαιτίας της παραμόρφωσης στη λογική που η επίδραση του αλκοόλ και άλλες βιοχημικές αντιδράσεις επιφέρουν. Καμιά φορά μεταξύ-σοβαρού και αστείου, αλληθώριζε τα μάτια της, συνοφρυωνόταν, έβγαζε στραβά προς τα έξω τη γλώσσα της, για να αυτοσαρκαστεί ως μισότρελη· περισσότερο, όμως, για να απαλύνει τις κακές εντυπώσεις, λιγότερο για να κοροϊδέψει τους επικριτές της για τις φασαρίες που προκαλούσε. Ποτέ όμως δεν αναγνώρισε αυτά τα ελαττώματα της ως τέτοια, με τις δηλητηριώδεις επιπτώσεις που είχαν στις σχέσεις της, ώστε να τα αντιμετωπίσει και μετριάσει -στο βαθμό που κάτι τέτοιο είναι δυνατόν. Και ως εκ τούτου ποτέ δεν ένιωσε την ανάγκη να ζητήσει κατανόηση και συγχώρεση για τις φασαρίες και καμιά φορά τα μακελειά που εκδηλώσεις τέτοιων ελαττωμάτων προκαλούσαν. Αλλά εδώ που τα λέμε, δεν γνώρισα πολλούς που καταφέρνουν κάτι τέτοιο, ειδικά στην πρώην πατρίδα μου.