19α - Άνθρωποι του Ισλάμ (Ofra)

Τα σκαμπανεβάσματα στη σχέση με την J συνεχίστηκαν, όπως συνέβαινε από την πρώτη φάση μαζί. Σε ένα από τα πολλά κενά απόστασης που ακολουθούσαν τις συγκρούσεις μετά τις αποκορυφώσεις πάθους, σε μια από τις βραδιές στο κατάμεστο Ulysses με τα «παιδιά» και τον ελληνικό φοιτητόκοσμο του Birmingham, γνώρισα μια χαριτωμένη κοπέλα, με σκουρόχρωμη επιδερμίδα, σγουρά κορακίσια μαλλιά και μαύρα μάτια, αιγυπτιακής καταγωγής. Την λέγανε Ofra. Στεκόταν στο μπαρ δίπλα μου και μου χαμογέλασε πρώτη. Της ανταπόδωσα το χαμόγελο. Ήταν μικροκαμωμένη, με σχετικά πλούσιο στήθος, ευχάριστα προσιτή και σχετικά εύκολα, χωρίς να χρειαστώ τα δεκανίκια του πιοτού, άνοιξα κουβέντα μαζί της. Πάντα υπάρχει ένα είδος συνάφειας ανάμεσα σε γεωγραφικά και γενετικά συγγενικές ράτσες. Ερχόταν στο Ulysses γιατί έβρισκε τους ρυθμούς της ελληνικής μουσικής οικείους· θύμιζαν την πατρίδα της.

Ξαναβρεθήκαμε με την Ofra δυο φορές ακόμα. Κατάλαβα ότι με άρεσε. Ανάφερε συχνά, μάλλον αυτάρεσκα εξαιτίας μιας λανθάνουσας ανασφάλειας, τα «φυσικά σγουρά μαλλιά της» και την επιδερμίδα της που δεν χρειαζόταν make-up. Την δεύτερη (και τελευταία) φορά που βγήκαμε μαζί, μετά από ένα σύντομο απογευματινό ποτό σε ένα ήσυχο και κοσμοπολίτικο pub του κέντρου την έφερα σπίτι, με κρυφές «πονηρές προθέσεις»: ώστε να νιώσω, πέρα από τα μαλλιά που με άφησε να αγγίξω, την επιδερμίδα, τα στήθη, να μυρίσω τα αρώματα, που όπως μου έλεγε με σκανδαλιστικό χαμόγελα περιτύλιγε το κορμί καθημερινά στο μπάνιο της. Στο pub άρχισα να διαπιστώνω μερικές από τις προκαταλήψεις που είχαν καταλάβει την ψυχή και το πνεύμα της από τη θρησκεία που ασπαζόταν και που, όπως μου έλεγε, ερμήνευε κατά το δοκούν με έναν δικό της, εξατομικευμένο τρόπο, εντός ενός γενικότερου θεολογικού πλαισίου. Βέβαια, αυτές οι κατά το δοκούν ερμηνείες συμβαίνει με τους περισσότερους πιστούς δογμάτων και θρησκόληπτους. Είχα ήδη εκτεταμένη εμπειρία από την υποκρισία της ελληνικής χριστιανικής ορθοδοξίας, που συνετέλεσε ιστορικά σε μιαν εθνική οπισθοδρόμηση. Την πίστη της στο Ισλάμ την χαρακτήρισε «χαλαρή και φιλελεύθερή», μάλλον για να μην με αποξενώσει ψυχολογικά και αισθηματικά, έχοντας ήδη αναλύσει και κουβεντιάσει τις αδιαπραγμάτευτες απόψεις μου επί του θέματος.

Δεν ήταν, όμως, αρκετά «φιλελεύθερη» η στάση της, όπως και να ερμηνεύεται αυτό, καθώς ο καθένας δίνει επίσης υποκειμενικές ερμηνείες στον όρο «φιλελεύθερος», που συνήθως αντανακλούν το modus vivendi που επέλεξε, συνήθως ακούσια και όχι από «ελεύθερη βούληση». Καραδοκούσε ένα έμφυτος φόβος στην ψυχή της για την οργή και κατάρα του ανώτερου όντος -κατά τις δοξασίες του κορανιού ώστε να αγγίξει αλκοόλ ή αντρικό σώμα, και άλλα καθημερινά και τετριμμένα. Συγκράτησα κι εγώ την κατανάλωσή αλκοόλ εκείνο το απόγευμα, αλλά εξακολουθούσα να διατηρώ ελπίδες ότι θα επιχειρούσε το ξεπεράσει τα φράγματα που έθετε το δόγμα της.

Πίσω στο σπίτι, ξαπλωμένοι δίπλα στο στρώμα μου, ανακάλυψα και άλλες προκαταλήψεις σημαντικότερες από την κατανάλωση αλκοόλ. Όντας η πρώτη φορά επαφής μου με κάποια γυναίκα ισλαμικών πεποιθήσεων, με ξένισαν και τελικά ματαίωσαν κάθε πρόθεση σαρκικής προσέγγισης και επαφής. Ήταν παρθένα, παρά τα είκοσι, εικοσιένα χρόνια της, παραιτημένη σε μεγάλο βαθμό στην προοπτική ενός αρραβώνα και γάμο με ομόθρησκο, κατά προτίμηση από την πατρίδα της, και προσυμφωνημένου ερήμην από την οικογένειά της, χωρίς απαραίτητα την συγκατάθεσή της. Η κρυφή της λαχτάρα και θέληση να νιώσει απελευθερωμένη στον έρωτα είχε συνθλιβεί από το οικογενειακό της περιβάλλον και την θρησκεία του, ιδιαίτερα τον μεγάλο της αδερφό, που όπως μου τον περιέγραψε με έντονα χρώματα, ήταν αυστηρό και φοβερά, και αδίστακτο προς οποιονδήποτε θα σφετεριζόταν την τιμή της αδερφής του. Στα δυο ραντεβού φαινόταν ότι έτρεμε το φυλλοκάρδι της και ζήτησε την κατανόηση μου για την διστακτικότητα της και τις προφυλάξεις μας από τα μάτια του έξω κόσμου.

Φυσικά δεν καταλάβαινα τίποτε από όλα αυτά. Δεν έβλεπα τίποτε περισσότερο από έναν ιστορικά εγκάθετο πολιτιστικό παραλογισμό από μεσαιωνικές δεισιδαιμονίες, και πήρα μόλις λίγα λεπτά για ένα αξεπέραστο φράγμα να υψωθεί ανάμεσα σε μένα και στο μέχρι πρότινος αντικείμενο του πόθου μου. Φοβήθηκα, είναι αλήθεια, και τον αδερφό της που, από τις διηγήσεις της Ofra, είχα βεβαιωθεί ότι εκλάμβανε θέματα οικογενειακής τιμής εξαιρετικά σοβαρά. Άπρακτος, την άφησα στο πάπλωμα του δωματίου μου και πήγα να κάνω ένα μπάνιο, περισσότερο για να σβήσω τη φωτιά μέσα μου από την διέγερση, και λιγότερο για να παρουσιάσω στην Ofra δείγματα της σαρκικής απελευθέρωσης που διέκρινε την μισο-εξευρωπαϊσμένη φυλή μου, από τον μουσουλμανικό κόσμο. Έβγαλα τα ρούχα μου και ξάπλωσα στο ζεστό νερό της μπανιέρας με μόλις λίγα αραιά συννεφάκια από το αφρόλουτρο να καλύπτουν το επίμαχο μέρη του σώματος. Η διέγερση από την παρουσία και μόνο της Ofra δίπλα μου στο πάπλωμα είχε προκαλέσει, μαζί με τις φρούδες φαντασιώσεις των, όπως αποδείχτηκε, απίθανων σεξουαλικών περιπτύξεων με μιαν εξωτική ύπαρξη, φυσιολογικά μια στύση, που οι διαθλαστικές ιδιότητες του νερού την μεγέθυναν ενώ οι αφροί στο λουτρό ήταν αδύνατο να καλύψουν. Άφησα, για τον λόγο που ανάφερα, την πόρτα του μπάνιου ανοιχτή. Προς έκπληξή μου, σε λίγο εμφανίστηκε η Ofra, στάθηκε πάνω από τη μπανιέρα, και στην προσπάθεια να μου μιλήσει κοιτάζοντας με στα μάτια δεν απέφυγε παρατεταμένες ματιές κάτω από την επιφάνεια του νερού. Το πρόσωπο της σκεπάστηκε από ένα ύφος απορίας και ίντριγκας και κόμπιασε στα λόγια της. Υπέθεσα ότι ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε ζωντανά αντρικά γεννητικά όργανα. “Would you like to join me in the bath?” τη ρώτησα. Μου χαμογέλασε με απορριπτικό χαμόγελο και βγήκε από το μπάνιο με μια αινιγματική έκφραση στο πρόσωπό της. Δεν την ξαναείδα από τότε, ούτε στο Ulysses, ούτε πουθενά στην πόλη. Δεν την είχα αγγίξει είτε φιλήσει, και η μόνη επαφή με το σώμα της ήταν ένα ελαφρό ανακάτεμα των ‘naturally curly hair’ για τα οποία ήταν περήφανη.