17 - Ένας Φίλος από τα Παλιά

Τουλάχιστον ανακτήσαμε ένα μέρος του «βασιλείου των αισθήσεων», που είχε εξαρχής κτίσει η γνωριμία με την J· ζωντάνευσε μια φωτιά πίσω από εκείνο το γαλανό φλεγματικό ύφος, και ο αμοιβαίος πόθος βρήκε και πάλι ανταπόκριση στον άλλον. Από την άλλη μεριά, τα οικονομικά παρουσίαζαν, μετά την μετακόμιση στο άθλιο διαμέρισμά, κάποια μικρή αν όχι θεαματική βελτίωση. Το φθινόπωρο του 1994 θα έφερνε και άλλες αλλαγές που θα με μετατόπιζαν λίγο ακόμα πιο πέρα από ένα, όπως έβλεπα, αξιολύπητο τέλμα και την κακομοιριά.

 Ένας πρώην φίλος και σύντροφος από την φοιτητική παρέα, ο Α, θα κατέφθανε στην Αγγλία μαζί με την επίσημη κοπελιά του, την λαμπρή και κομψή Π, που εμφανισιακά ξεπερνούσε το επίπεδο της κοινής φοιτητικής γκόμενας. Η Π το προτελευταίο έτος είχε εγκαταλείψει την αγκαλιά του άλλου κοινού φίλου, του Λ, του οποίου ήταν φιλενάδα και συντοπίτισσα (από «φιλοτομαρισμό» εκ μέρους και των δυο, κατά τον Λ) για να πέσει σε κείνη την οικονομικά ασφαλέστερη και με καλύτερες προοπτικές του Α. Ο τελευταίος, φυσικά, δεν δίστασε να αδράξει την ευκαιρία, το «κελεπούρι», πιθανόν από «φιλοτομαρισμό» και αυτός κινούμενος. Εκείνη, η ας την πούμε δραπέτευση της Π με τον νέο της ευκατάστατο εραστή, έγινε αντικείμενο κριτικής και κουτσομπολιών στους κύκλους της οργάνωσης και της σχολής, και αιτία για τον τερματισμό της έως τότε ισχυρής φιλίας ανάμεσα στο Λ και τον Α, που είχε στεριώσει από το πρώτο έτος των σπουδών μας. Την περίοδο εκείνων των ερωτικών αψιμαχιών προετοίμαζα την αναχώρησή μου για την Αμερική, αλλά πριν φύγω πρόλαβα και εξέφρασα συμπάθεια και κατανόηση μου προς τον Λ, έχοντας επίγνωση της ακεραιότητας του χαρακτήρα του, σε αντίθεση με μιαν ομολογουμένως φιλαυτία που είχα από νωρίς διακρίνει στον Α. Από την άλλη, δεν είχα πολύ-καταλάβει το μέγεθος του ντόρου περί του τελευταίου ερωτικό «τρόπαιο» του Α (και του Λ, πριν από αυτόν). Την Π μόνον εξωτερικά και επιφανειακά γνώριζα και δεν την θεωρούσα εξαιρετικά ελκυστική. Ήταν ψηλή με καλλίγραμμο κορμί, αλλά η αραιή οδοντοστοιχία πίσω από ένα σπάνιο χαμόγελο και η μπάσα φωνή, αφαιρούσαν μονάδες από την παρουσία της –στα μάτια μου τουλάχιστον. Η γενική αντιπάθεια, δική μου και άλλων, πήγαζε κυρίως από τον υπεροπτικό αέρα και την αυταρέσκεια της, που ωστόσο έκανε την προσωπικότητά ταιριαστή με αυτή του Α. Εν ολίγοις, ήταν και οι δυο τους καλοαναθρεμμένα καλόπαιδα εύπορων, μεσοαστικών οικογενειών, αν και αυτή του Α επαρχιακής καταγωγής, και, άρα, το έδαφος ήταν γόνιμο για κατάληξη σε συζυγική σχέση και κτίσιμο οικογένειας. 

Δέχτηκα εκείνο το φθινόπωρο με χαρά την πρόταση του Α για συγκατοίκηση, δυο μόλις μήνες αφού είχα εγκαταλείψει το διαμέρισμα που μοιραζόμουν με τον καλοπροαίρετο και φιλότιμο George και μετακομίσει στο διαμέρισμα-«στάβλο». Η έντονη μου επιθυμία να δραπετεύσω από εκείνη την σκοτεινή τρύπα ξεπερνούσε κατά πολύ τις αντίρροπες δυνάμεις, κυρίως από τις ενοχές προς τον George, τις οικονομικές συνέπειες από την διακοπή του εξάμηνου συμβολαίου στο διαμέρισμα που νοίκιαζα, και λιγότερο ένα αίσθημα μειονεξίας απέναντι στον Α. Και έφυγα. Κυριολεκτικά δραπέτευσα κρυφά, αργά ένα βράδυ, όταν τα φώτα στο αρχοντικό του ραντιέρη δίπλα είχαν σβήσει και η γειτονιά κοιμόταν. Φόρτωσα τα λίγα πράγματά μου στο Vauxhall, μόνος και χωρίς βοήθεια: δεν ήθελα κανείς να γίνει μάρτυρας της ζωής μου στο παράπηγμα τον τελευταίο καιρό. Ο Α προσφέρθηκε να με δικαιολογήσει στον ενοικιαστή με ένα τηλεφώνημα λίγες μέρες μετά την δραπέτευσή μου χρησιμοποιώντας ένα ευφάνταστο ψέμα – μιαν δήθεν επείγουσα οικογενειακή υπόθεση, που με ανάγκασε να φύγω ξαφνικά. Δεν κατάφερε να πετύχει την επιστροφή των δύο ενοικίων που είχα προκαταβάλει από τον στριφνό ιδιοκτήτη.

Τελικά η ζωή, στο ματεριαλιστικό της κομμάτι, βελτιώθηκε σημαντικά στην αξιοπρεπέστερη μονοκατοικία που μοιραζόμαστε με τον Α και για την οποία δεν θα ντρεπόμουν πλέον. Είχα κατανοήσει την σημασία του οικιακού περιβάλλοντος στο ηθικό του ανθρώπου. Βολεύτηκα στο μικρότερο από τα δύο υπνοδωμάτια· δεν τίθετο καν θέμα διαπραγμάτευσης στη μοιρασιά των χώρων με τον συμφεροντολόγο, όπως αναμενόταν. Ωστόσο, τα περισσότερα σαββατοκύριακα το σπίτι βρισκόταν στη διάθεσή μου, καθώς ο Α κατέβαινε στο Bristol όπου η Π έκανε το δικό της “μαστεράκι” (απαραίτητη «επένδυση» μεσοαστών Ελλήνων στα βλαστάρια τους ώστε να τους εξασφαλίσουν τα απαραίτητα προσόντα για να τους φτάσουν και ξεπεράσουν κοινωνικά), ενώ τις λίγες φορές που η Π ανέβαινε στο Birmingham, προσπαθούσα να αποφύγω την συναναστροφή τους. Ούτε και κείνοι την επεδίωκαν: έδειχναν ή και πραγματικά ήταν ερωτευμένοι, και απέδιδαν τη δέουσα αξία στην ιδιαιτερότητα της αγάπης τους και την καλή ζωή για έναν χρόνο στην Αγγλία.

Ένα σαββατόβραδο θόρυβοι από το διπλανό δωμάτιο, ένα ρυθμικό τρίξιμο του κρεβατιού, ήχοι  από την κρουστική επαφή δύο σαρκών, και άρρυθμοι, υπόκωφοι αναστεναγμοί, από την προσωπική εμπειρία τουλάχιστον, δεν στοιχειοθετούσαν ερωτικό παροξυσμό, αλλά ερωτική πράξη συνήθειας χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση. Ίσως, βέβαια, να υπήρχε συγκράτηση εν γνώσει της παρουσίας μου στο διπλανό δωμάτιο και της κακής ηχομόνωσης. Ανακάλεσα από την μνήμη τα ακούσματα των γειτόνων μας στο πατρικό σπίτι· πόσο τα προσδοκούσα τα μοναχικά σαββατόβραδα της εφηβείας, πόσο οι αναστεναγμοί της γειτόνισσας με διέγειραν καν αναβάθμιζαν την αυτοικανοποίηση. Σε αντιδιαστολή οι ήχοι από το διπλανό δωμάτιο εκείνο το βράδι δεν κατάφεραν να με διεγείρουν στο ελάχιστο. Μετά από μερικά σαββατοκύριακα, τις μεταμεσονύχτιες ώρες έφερα την J στο δωμάτιο μου. Το βυθισμένο στο σκοτάδι σπίτι και η ησυχία μου έλεγαν ότι ο Α και η Π κοιμόταν δίπλα. Ο έρωτας με τη J είχε την γνώριμη ένταση και πάθος και κλιμακούμενοι ρυθμικοί αναστεναγμοί της, που πάντα ενεργούσαν ως θετική ανάδραση στο libido και την ενέργειά μου, παρά τις προσπάθειες να την σιγάσω σίγουρα διαπέρασαν την λεπτή μεσοτοιχία. Κατόπιν σκέφτηκα ίσως να δώσαμε μερικά μαθήματα έρωτα στο ζευγάρι της διπλανής κρεβατοκάμαρας. Το επόμενο πρωινό που θα συνόδευα την J στο σπίτι της, βρήκαμε τον Α και την Π να κάθονται ήσυχα στον καναπέ του καθιστικού και να βλέπουν τηλεόραση. Τους σύστησα γρήγορα και μηχανικά την J, και φύγαμε χωρίς πολλές κουβέντες. Σα να διέκρινα στο πρόσωπό τους έκφραση που μαρτυρούσε αντίληψη του τι είχε διαδραματιστεί ανάμεσα σε μένα και την J την προηγούμενη νύχτα, κάτι τις σαν πονηρό χαμόγελο. Ήμουν βέβαιος ότι μας άκουσαν και ένιωσα το αίσθημα ενός μικρού θριάμβου, μιαν προσωρινή ανύψωση του αντρικού εγώ, ίσως παιδαριώδη, στα μάτια και των δύο συγκατοίκων μου, όπως νιώθει κάποιος μετά από μια νίκη σε μια μονομαχία. Από μιαν άλλη άποψη, θα μπορούσε να είναι η σύγκριση του πάθους ενός εργατοκόριτσου της Αγγλίας, με τη χλιαρή και άχρωμη και συμβατική ερωτική συμπεριφορά δύο καλοαναθρεμμένων μικροαστών.