Λένε ότι σε περιόδους μιζέριας και δυστυχίας, απλές και ασήμαντες χαρές και η αίσθηση των στοιχειωδών απολαύσεων που προσφέρουν μεγεθύνεται, οι εντυπώσεις που αφήνουν γίνονται εντονότερες από ότι σε άλλες περιστάσεις. Ενώ η προσδοκία αναλαμπών ευτυχίας και μεγαλύτερων χαρών που ενδεχόμενα υπόσχεται το μέλλον γίνεται ασυγκράτητη λαχτάρα. Και όταν τελικά πραγματωθούν αποκτούν διαστάσεις έκστασης. Μερικές από αυτές τις διαπιστώσεις επαληθεύθηκαν στο στρατό και στο κέντρο εκπαίδευσης.
Την τυρόπιτα με το γάλα-κακάο στο διάλειμμα της πρωινής εκπαίδευσης και
ψυχοσωματικής ταλαιπωρίας, την περιμέναμε ανυπόμονα και την απολαμβάναμε με
όρεξη. Τα βράδια στο ΚΨΜ, που οι μόνες διατάξεις ψυχαγωγίας που περιείχε ήταν
ένα ξεχαρβαλωμένο «ποδοσφαιράκι» και μια τηλεόραση μπροστά από σειρές καθίσματα.
Και τα δύο αντικείμενα είχε σφετεριστεί μια κλίκα «παλιών»-νταήδων που δεν
σήκωναν μύγα στο σπαθί τους. Αλλά μπορούσαμε να αγοράσουμε ένα ή δυο κουτάκια
μπύρας που αν και χλιαρή, βγαλμένη, ελλείψει ψυγείου, κατευθείαν από τελάρα, κάπως
καθάριζε το μυαλό και το απάλυνε από τις σκοτούρες της χαμοζωής στην οποία
είχαμε καταδικαστεί και την εξορκίζαμε στα σκαλοπάτια του Λόχου. Η προσφορά της
μπύρας ήταν περιορισμένη, ειδικά τα σαββατόβραδα που κάποιος μερακλής ΚΨΜ-τζής,
φαντάζομαι όχι με το αζημίωτο, έψηνε περιζήτητα σουβλάκια. Τότε τα τελάρα της μπύρας
άδειαζαν πριν οι νεότεροι προλάβουν να αγοράσουν το κουτάκι τους. Ο αλκοολικός φαντάρος
της διμοιρίας, ένας κοντό και μυώδες, υπερκινητικό και ανυπάκουο παλικάρι που το
ύφος του έσπειρε γενικά τον φόβο, είχε κάποια πρόσβαση στους διαχειριστές του KΨΜ και προμηθευόταν και κατανάλωνε τελάρα
από μπύρες πριν από το βραδινό σιωπητήριο και μετά από αυτό. Οι φήμες έλεγαν
ότι όταν σωνόταν η μπύρα έπινε από το after shave του.
Σε λίγες βδομάδες ήρθε η πρώτη κυριακάτικη έξοδος. Προσδοκούσαμε αυτό το δικαίωμα
της φανταρίστικης ζωής με λαχτάρα, για να δούμε, επιτέλους, λίγο κόσμο έξω από
τον φράκτη, παρά τις «στολές εξόδου» σαν τσουβάλια επάνω μας και παρά την κάθε
προσπάθεια που ο Διοικητής έκανε να μας τη βγάλει από τη μύτη· με λογύδρια περί
του απαράβατου κώδικα εξόδου του ένστολου στρατιώτη σε χώρους όπου κινούνται νορμάλ
άνθρωποι, της περηφάνιας που πρέπει να μας διακατέχει, όντας ντυμένοι στη στολή
του στρατιώτη ανάμεσα στους ντόπιους, και της ευθύνη που αυτό συνεπάγεται στη
συμπεριφορά μας κατά τους περιπάτους μας στην πολιτεία, στα καφενεία και
εστιατόριά της. Οι Ναυπλιώτες, από τη μεριά τους, τη θέα του φαντάρου,
δακτυλοδεικτόμενου από τη στολή και την κακομοιριά της εμφάνισής του, την
αντιμετώπιζαν διαφορετικά: τα θελκτικότερα καφέ και εστιατόρια της πόλης μας απαγόρευαν
την είσοδο, καθώς απωθούσαν καθαρότερα και αξιοπρεπέστερα μέλη της τοπικής
κοινωνίας, και τα καλοκαίρια τουρίστες· ιδιαίτερα τις γυναίκες ανάμεσα σε αυτές
τις κατηγορίες που στον φαντάρο έβλεπαν ένα σεξουαλικά πεινασμένο ον.
Παρόλα αυτά, έβρισκα στα κυριακάτικα πρωινά της εξόδου στις καφετέριες της
ηλιόλουστης προκυμαίας ευχάριστη διέξοδο από την καταθλιπτικότητα του στρατοπέδου.
Ανέπνεα, όπως λένε, για λίγες πολύτιμες ώρες το δροσερό αεράκι μιας μικρής ελευθερίας.
Μικροχαρές της ανθρώπινης ζωής, ένα καφεδάκι μπροστά στην θάλασσα, το διάβασμα
της εφημερίδας, το χάζεμα των ανθρώπων στον ανέμελο πρωινό περίπατό τους
μπροστά μας με φόντο το Μπούρτζι, αποκτούσαν εκείνες τις στιγμές σημασία και
ομορφιά· αναδύονταν από την ασημαντότητα στην οποία η επανάληψη και η συνήθεια τις
είχαν αναγάγει στο παρελθόν. Τα βραδάκια μια impromptu παρέα, που σχηματιζόταν μέσα από τυχαία συναπαντήματα
στα δρομάκια του Ναυπλίου, κατέληγε σε κάποιο φιλικό, φιλόξενο, απομακρυσμένο
ταβερνάκι, στρυμωγμένο σε κάποιο σοκάκι πίσω από την πλατεία, κάτω από τα τείχη
ή, αν αυτό δεν πρόκυπτε, σε κάποιο σνακ-μπαρ για σουβλάκια, όρθιοι ή σε κάποιο
παγκάκι του μικρού πάρκου.
Αλλά ο χρόνος σε αυτές τις εξόδους στην ελευθερία της πόλης και μιας
αληθινής ζωής, περνούσε τόσο γρήγορα, όσο αργά περνούσαν οι ώρες στις σκοπιές
που μας περίμεναν στο τέλος της. Έπρεπε να επιστρέψουμε άρον-άρον στο
στρατόπεδο για τη βραδινή αναφορά.
No comments:
Post a Comment