Κι έτσι, λοιπόν, με αφετηρία μερικές πρωτόγονες σκέψεις και χιλιοειπωμένα, πολλές φορές δανεισμένα από σοφούς ή βγαλμένα από τον κοινό νου λόγια, ακόμα και κλισέ της καθημερινότητας, άρχισα να ανασύρω από τα βάραθρα της μνήμης, από κουβέντες με δικούς μου ανθρώπους και φίλους, από παράπλευρες και παράλληλες κι εφαπτόμενες ιστορίες, τα νήματα που με έφεραν στο εδώ και τώρα αυτού του κόσμου και αυτά που με οδηγούν στη στιγμή του θανάτου. Το κουβάρι της ζωής, μιας τόσο μικρής και ασήμαντης ζωής, είναι αδύνατο να το ξετυλίξω όσο μακριά σε τόπους και όσο πίσω στον χρόνο να γυρίσω και ψάξω για τις άκρες των νημάτων που ακόμα το πλέκουν. Αυτές χάνονται στα βάθη της ιστορίας και στα πέρατα της γης. Το τελικό αποτέλεσμα; Το τίποτε! Το απόλυτο μηδέν! Μια μέρα θα φύγω, θα εξαφανιστώ από προσώπου γης μαζί με τις αράδες από σκέψεις και συναισθήματά. O Dickens υπενθυμίζει, σ’ εμένα και την ανθρωπότητα, πως ο άνθρωπος δεν φέρνει τίποτε σε αυτόν τον κόσμο και δεν παίρνει τίποτε όταν εξέρχεται από αυτόν. Το ήξερα και πριν τον διαβάσω. Το ξέρουν όλοι, αλλά πολλοί φοβούνται αυτό το ολοστρόγγυλο, μετα-υπαρξιακό μηδενικό και αρνούνται να το δεχτούν. Όμως, κουβαλάμε μαζί μας, «εφ’ όρου ζωής», τη δίψα για εξήγηση και αρμονία, κάποια έστω ψευδαίσθηση ενότητας σε έναν κόσμο κατακερματισμένο και φαινομενικά άτακτο κι άναρχο, που κανείς δεν ξέρει προς τα που βαίνει. Κοπιάζουμε συνέχεια να κάνουμε ένα μικρό, απειροελάχιστο βήμα στην κατανόηση της ύπαρξης μας, να ψάχνουμε το τρεμουλιασμένο φως στην άβυσσο που είναι η ψυχή, να αποκτήσουμε μια στοιχειώδη αυτογνωσία, να απαντήσουμε στο γιατί και το πως είμαι αυτό που είμαι, ενόσω θα είμαι. Και μια τέτοια δίψα σε πολλούς είναι άσβηστη, παρά την πλήρη επίγνωση του θανάτου, παρά το βήμα στο κενό στο τέλος της ύπαρξης. Σε μένα τολμώ να πω ότι αυτή η δίψα ενισχύεται όσο γερνάω, όσο το τέλος με προσεγγίζει μονοτονικά και αμείλικτα, αξεπέραστο και ακατανίκητο χάριν περισσότερο στις εμπειρίες της ίδιας της ζωής, στις κουβέντες, στο διάβασμα, στις αδιάκοπες σκέψεις. Ίσως, να υπάρχει, πολλές φορές λανθάνουσα και ακόρεστη, και στους περισσότερους γύρω μου, όσο και να μην το δείχνουν και εκφράζουν. Σε τελική ανάλυση, οι φιλόσοφοι, τουλάχιστον αυτοί που κέρδισαν τον σεβασμό των μελετητών τους έχοντας κηρύξει τις φιλοσοφίες τους με βάση το παράδειγμα της ζωής τους ή έχοντας προσαρμόσει τον τρόπο ζωής στις φιλοσοφίες τους, συμφωνούν σε ένα πράγμα: η ζωή παρουσιάζεται στον κάθε θνητό ως μοναδική πρόκληση και ευκαιρία να ζήσει και να δημιουργήσει. Πρέπει να την αδράξει και να την ζήσει στο μεγαλύτερο βάθος και εύρος που προσφέρει η εποχή και ο κόσμος του.
No comments:
Post a Comment