Υπαρξιακά - 2 Η Ζωή του Ανθρώπου

 Αλλά η ζωή του ανθρώπου, του κάθε ανθρώπου, αξίζει και δικαιούται πολύ περισσότερα από μια μονοσήμαντη επίκληση της τύχης, ακόμα και από σποραδικές σε τούτη την τύχη αναφορές, ή την άβουλη υποταγή στις προδιαγραφές κάποιου πεπρωμένου, ισοδύναμη με παραίτηση από κάθε αντίσταση απέναντι στις δυνάμεις που ασκεί στη μια ή την άλλη κατεύθυνση ο κόσμος γύρω μας, την κατάπνιξη της δημιουργικής σκέψης και βούλησης μέσα μας. Παρά τη σχετική ασημαντότητα και μηδαμινότητα της, αυτή η ζωή είναι μοναδική. Η μηδαμινότητα με μια έννοια αντιφάσκει τη μοναδικότητα και αυτή η αντίφαση ελλοχεύει στην υπαρξιακή ανησυχία του ανθρώπου. Με τις ελάχιστες εξαιρέσεις μιας σειράς ιδιοφυών και ιστορικών προσωπικοτήτων ή ανθρώπων που κατάφεραν και συσσώρευσαν πλούτη και δύναμη, που οι πορείες τους στον κόσμο έγιναν θρύλοι, τα έργα τους αφέθηκαν κληρονομιά σε μεταγενέστερους, αυτή η μοναδικότητά της κοινής ανθρώπινης ζωής δεν θα έχει οικουμενικούς μάρτυρες στο μέλλον. Όμως, αυτό που είναι ο άνθρωπος έγκειται ακριβώς εδώ: στην ατομικότητα και μοναδικότητά του.

Η ύπαρξη και συνείδηση αυτού του ανεπανάληπτου όντος θα εμφανιστεί φευγαλέα πάνω στη γη, για μερικές στιγμές του ιστορικού χρόνου, μια σταγόνα στον απέραντο ωκεανό ζώντων και πεθαμένων ψυχών, θα διαγράψει τροχιές παράλληλες και τεμνόμενες με άλλες υπάρξεις και συνειδήσεις μέσα από ένα ασύλληπτο πλέγμα διαπροσωπικών και κοινωνικών σχέσεων. Αυτό, το ένα και μοναδικό ον, που αναλαμβάνει και κουβαλάει στο κορμί και νου του την κληρονομιά των προηγούμενων γενιών, τη γνώση και τα χτίσματα και πράγματα που άφησαν πίσω τους, συλλαμβάνει και νοεί, μέσω της συνείδησής του την ύπαρξή του, την εμπλουτίζει και την πλάθει, ετεροπροσδιορισμένη από τους συνανθρώπους τους, στους χώρους που μορφώθηκαν γύρω του, επηρεασμένη από τις ενέργειες και πράξεις τους, και τα γεγονότα που αυτές οι πράξεις προκαλούν, στο περιβάλλον και το milieu του.

Άρα, η κατανόηση «αυτού που είμαι», η ολοκλήρωση της συναίσθησης του είναι και της ύπαρξης μου -όσο θα βρίσκομαι στο εδώ και τώρα, στον κόσμο τούτο όπως λένε, πρέπει να ξεκινούν από την περιγραφή και ανάλυση των συνειδήσεων που πλαισίωσαν τη ζωή μου, των χώρων και τόπων, των πολιτειών και κοινωνιών όπου μεγάλωσα, ερωτεύτηκα, δούλεψα, έζησα. Αυτό καθαυτό το είναι μου προσδιορίζεται ανά πάσα στιγμή, στο τώρα του, από το παρελθόν της ύπαρξης μου μέχρι το εκάστοτε τώρα. Μπορεί να ανιχνευθεί μέχρι και να δικαιολογηθεί, ίσως και να αποκτήσει νόημα αποκλειστικά μέσα μου (που είναι καμιά φορά αρκετό), ακόμα και με την απλή παράθεση της κάθε μικρής ή μεγάλης εμπειρίας που βίωσα στη σχέση μου με το περιβάλλον και τις κοινωνίες των σύγχρονων συνανθρώπων μου. Αυτή η παράθεση (από μένα για μένα) ατομικών εμπειριών, μαζί με την περιγραφή και προσπάθεια αντίληψης και στοιχειώδους κατανόησης του ευρύτερου κοινωνικού περίγυρου που φιλοξένησε την ύπαρξη μου, και στο βαθμό του δυνατού της μέχρι τούδε ιστορικής πορείας, προϋπόθεση άλλωστε για την κατανόηση κάθε ύπαρξης, προσθέτουν αξία, λίγη και πρόσκαιρη είναι αλήθεια, στη δική μου και αυτών που με άφησαν ή αυτών που θα αφήσω πίσω. Αν μη τι άλλο, ενόσω γράφω τα όσα γράφω καθαίρουν την ψυχή από τα πολλά στίγματα και λεκέδες που αφήνει η καθημερινότητα και η συχνά ασυνείδητη καταβύθιση απορρόφηση από τον κόσμο που με πλαισιώνει.