4 - Πολλές Μπύρες

Σύντομα o Γιώργος με εισήγαγε, με τον ίδιο αργό και βαρύ όσο και αβίαστο ρυθμό που διέκρινε τις κινήσεις και περπάτημά και την γενικότερη προσέγγιση του στην καθημερινότητα, στην κοινωνική ζωή και κουλτούρα της Αγγλίας, όπως χρονικά και τοπικά αυτές επικεντρώνονταν στα pubs και το πόσιμο της μπύρας στο Edgbaston: το ιρλανδικό Hibernian, το Old Varsity Tavern στο Selly Oak, και αλλού, ανέκαθεν σε κάθε γωνιά της Βρετανίας. Ήταν η πρώτη φορά που στην παρέα του Γιώργου, στο Student Union του Πανεπιστημίου ένα Σαββατιάτικο απόγευμα, αφού είχα πληρωθεί, ένιωσα έναν αναζωογονητικό βόμβο και μιαν υπερβατική μακαριότητα που η επίδραση αρκετών pints κρύας, φτηνής μπύρας, φέρνει σε έναν αφυδατωμένο και νηστικό οργανισμό -όπως την φανταζόμουν στις μεθυσμένες περιηγήσεις του Jack Kerouac,. Ήταν η πρώτη ευκαιρία αυτού που λέμε «μπυροκατάνυξη» στην νέα μου πατρίδα. Αν και πάντα διακαής φίλος της μπύρας, όταν πίναμε σε φοιτητικές παρέες, από τότε που το αλκοόλ με την ενηλικίωση έγινε αναπόσπαστο συστατικό της κοινωνικής μου ζωής (και πολλές φορές αντίβαρο για την αντιστάθμιση της αντικοινωνικότητας μου), η κατανάλωση της στο φοιτητικό ή φανταρίστικο παρελθόν ήταν βραδινή και συνοδευόταν από γεύματα. Δεν ήταν το «ξεροσφύρι», όπως λένε, όπως φανερώθηκε εκείνο το μεσημέρι ως παράγον ψυχικής ανάτασης, ως πρωτόγνωρη διάσταση στην επήρεια του αλκοόλ, της μπύρας ειδικότερα, ως μέσο αντιμετώπισης της ύπαρξης για τις λίγες στιγμές της ευθυμίας που προσφέρει μέσα από διαφορετικό πρίσμα.

Την ακολούθησε μια δεύτερη τέτοιου είδους υπερ-κατανάλωση μπύρας όταν βρέθηκα ανάμεσα σε ένα ευρύ γκρουπ μεταπτυχιακών και άλλων στο ιστορικό Old Varsity Tavern, νωρίς το βράδυ μιας Παρασκευής. Ήταν τέτοιες αυθόρμητες και απρογραμμάτιστες έξοδοι, έμαθα αργότερα, μια συνήθεια στενά συνυφασμένη με την βρετανική κοινωνική κουλτούρα: όπου ένα ή δυο pints το μεσημέρι της Παρασκευής ακολουθούνταν το βράδι της ίδιας μέρας, μετά από ένα ήσυχο και, λογικά, αντιπαραγωγικό απόγευμα στη δουλειά, σε ένα ποιο ζωντανό και θορυβώδες και απελευθερωμένο, έως έκλυτο, περιβάλλον από δύο και τρία ή και περισσότερα pints.

Το ίδιο βράδυ έμαθα ότι σε μια παρέα, ανεξαρτήτως μεγέθους, σε κάποια στιγμή, αφού σου έχει ήδη προσφερθεί ένα ποτό από του συνδαιτημόνες, η κοινωνική ετικέτα απαιτεί να προσφέρεις τουλάχιστον έναν «γύρο» ποτών, pints μπύρας στην παρέα. Αυτό σημαίνει ότι η κατανάλωση αλκοόλ σε τέτοιες παρέες της Παρασκευής, που συνήθως αυτοσχέδια σχηματίζονται από συναδέρφους κι άλλους εταίρους του εργασιακού περιβάλλοντος, αλλά και μερικές τυχαία προσαρτημένες φυσιογνωμίες που επισυνάπτονται της παρέας από τους τακτικούς θαμώνες, είναι ευθέως ανάλογη του μεγέθους της. Ήπια πολλή μπύρα με πολλούς ανθρώπους εκείνο το βράδι, και έκανα ένα ακόμα μικρό βήμα στην πολιτιστική μου αφομοίωση. Και έχοντας πληρωθεί, ανταποκρίθηκα στην άγραφη απαίτηση να προσφέρω «γύρους» από ποτά.