3 - George

Με τον Γιώργο, τον συμπατριώτη μεταπτυχιακό φοιτητή της σχολής, ένιωσα από τις πρώτες στιγμές της γνωριμίας κοντύτερα και η αμοιβαία συμπάθεια έθεσε τα θεμέλια μιας γνήσιας και περισσότερο ισότιμης από κείνη με τον Δρ. Κ φιλίας, -αν και τελικά εξίσου πρόσκαιρης, καθώς οι δρόμοι της ζωής που ο καθένας αποφάσισε στα λίγα χρόνια πριν την ωριμότητα και αυτό που λένε καταστάλαγμα ή μεροδούλι, τελικά απέκλιναν.

Τον συνάντησα στο διάδρομο, έξω από το χώρο όπου μαζεύονταν για το καθιερωμένο πρωινό και απογευματινό τσάι, το προσωπικό της σχολής. Καθόμουν σε ένα τραπέζι μόνος, σε ένα από τα λίγα διαλείμματα που αποφάσιζα να διακόψω τις ασχολίες μου στο εργαστήριο για τσάι, ενώ για τους υπόλοιπους εργαζόμενους ήταν συνήθεια απαράβατη. Καθώς διέθετα αρκετά αποθέματα επιστημονικής αυτοπεποίθησης -λόγω σπουδών στην επιστημονική υπερδύναμη, η προσαρμογή στη καινούργια δουλειά δεν με απασχολούσε τόσο, όσο η ένταξη στο νέο κοινωνικό περιβάλλον και την αγγλική κουλτούρα. Ενώ μετρούσα τις αργόσυρτες μέρες πριν την ημερομηνία πληρωμής στο τέλος του μήνα, το σημαντικότερο που βασάνιζε το νου και συλλογιζόμουν τις ώρες των διαλειμμάτων και τις μοναχικές στο σπίτι, ήταν ένα επιτακτικότατο οικονομικό πρόβλημα: πως θα έβγαζα τη μέρα, και γενικά ένα ζοφερό εγγύς μέλλον, καθώς, κατά τους υπολογισμούς μου, το νοίκι που πλήρωνα αντιστοιχούσα στα δύο τρίτα ενός πενιχρού εισοδήματός.

Μια ανταλλαγή βλεμμάτων και ένα χαμόγελο ήταν αρκετά για το ρητορικό ερώτημα εκ μέρους του: «Έλληνας;» Δεν υπήρχε αμφιβολία! Ο Γιώργος είχε μεγάλο ποντιακό κεφάλι, τεράστια καστανοπράσινα μάτια και σαρκώδη χείλια, μαύρο κοντό μαλλί -κακοκουρεμένο και ατημέλητο, ένα μέτριο ανάστημα του ύψους μου, και γεμάτο και στιβαρό, αν όχι κοντόχοντρο κορμί. Καθώς στάθηκε όρθιος πάνω από εκεί που καθόμουν διέκρινα δυο φαρδιά και δυνατά πόδια πίσω από φθαρμένα μαύρα κολλητά τζιν, που εκ των υστέρων δεν θυμόμουν να τα είχε αντικαταστήσει στους μήνες πριν την επιστροφή του στην Ελλάδα. Συστηθήκαμε με δυνατή και ζεστή χειραψία και είπαμε τα λίγα εισαγωγικά από την ιστορία και καταγωγή μας, και τους αγέρηδες που μας έφεραν εκεί.

 Οι πρώτες εντυπώσεις για τον Γιώργο ήταν ότι επρόκειτο για σεμνό και προσγειωμένο παιδί· η φυσιογνωμία του το πρόσωπο αντανακλούσε αδιάψευστα μια ζεστή και συγκαταβατική προσωπικότητα. Σε αντιδιαστολή με τον Δρ. Κ, ο Γιώργος είχε το χάρισμα να ακούει περισσότερο παρά να μιλάει και να επιχειρεί να υπερκερνάει τους συνομιλητές του με γνώσεις και σοφιστείες. Τις γνώμες του τις εξέφραζε χωρίς έπαρση. Κάτω από τα μεγάλα ορθάνοιχτα μάτια, πάντα υπήρχε ένα μειδίαμα πραότητας και συγκατάβασης, περισσότερο εν αναμονή και προσδοκία του λόγου του άλλου που θα συμπλήρωνε και επαύξανε τον δικό του, ώστε το χαμόγελο εκείνου του πάντα χαρούμενου ανθρώπου που φαινόταν ότι βρισκόταν σε αρμονία με τη ζωή και τον εαυτό του, να γίνεται πλατύτερο. Έτσι, με συγκρατημένο χαμόγελο και τα μάτια, ο Γιώργος αναγνώριζε στο διάλογο μαζί μου, όχι τόσο την ανωτερότητα των απόψεων μου, τουλάχιστον την ισοτιμία τους, ενώ παραδεχόταν μιαν ανάγκη να εμπλουτίζει ή και να διορθώνει τις δικές του. Όταν η ορθότητα της άποψής του δεν επιδεχόταν αμφισβήτηση και προσέφερε στην κουβέντα άγνωστες πληροφορίες, τότε οι προτάσεις του μετά από μια παύση μερικών δευτερολέπτων κατέληγαν στην εμφατική και κλητική ονομασία του συνομιλητή του: «Ο Bruce Springsteen ανήκε στην εργατική τάξη των ΗΠΑ. Ο μόνος κομμουνιστής Αμερικάνος καλλιτέχνης… Λ!» Εν ολίγοις, ο Γιώργος είχε τα χαρίσματα του διαλλακτικού, ήρεμου, μετριοπαθή και μετριόφρονα τύπου, στοιχεία και προτερήματα που μαζί με τη ζεστασιά της ματιάς του, την οικειότητα των τρόπων του, το απλό παρουσιαστικό και την σχετικά φτωχική καταγωγή από τις γειτονιές της Ολύμπου και της Αγίου Δημητρίου και τα  στενά της Πάνω Πόλης, τον έφερε πιο κοντά μέσα μου: στο μικρό χώρο που ο καθένας διαθέτει στην ψυχή του για ανθρώπους που συμπαθείς και μπορούν να προσφέρουν μια γνήσια και απλόχωρη φιλία.

Και χάριν σε εκείνη η αμεσότητα και οικειότητα που αποκτήθηκε από τις πρώτες μας κουβέντες στο διάδρομο του Tea Room, βρήκα, το πρωτοφανές για μένα θάρρος προς έναν άνθρωπο που είχα γνωρίσει πριν μόλις λίγες μέρες, να ζητήσω 20 λίρες δανεικά! Κάτι που δεν θα είχα διανοηθεί να ζητήσω από τον Κ. Με ευχαρίστηση μου τα έδωσε και κατάφερα να βάλω κάτι στο στόμα μου μέχρι να πληρωθώ στο τέλος του μήνα. Τέτοιες χειρονομίες δύσκολα ξεχνιούνται στην ζωή.